TITC Tema 3

İki Dünya Savaşı Arası

Barış Antlaşmalarının Korunmaya Çalışılma Dönemi 1919-1924

Savaştan büyük ekonomik kayıplarla ve ABD’ye borç ile çıkan İngiltere ve Fransa, kayıplarını Almanya’dan yüklü miktarda tazminat alarak ödemek istedi. Bunun sonucu olarak Versailles antlaşması, Almanya’ya ödeyemeyeceği kadar büyük bir borç koydu.
Almanya, altın standardının durdurulmuş olmasından yararlanarak borçlarını daha çok para basarak ödemek istedi, ancak bu hiperenflasyon ile sonuçlandı. Almanya’nın ekonomik çöküşü, Alman halkının radikalleşmesinin zeminini hazırladı.
Almanya’da Hitler iktidara gelene kadar, Sosyal Demokrat Weimar Cumhuriyeti vardı.

Aynı zamanda Fransa, Almanya’nın çevre ülkeleriyle ittifak olarak onu çevrelemeye çalıştı, ancak başarısız bir girişimdi.

Dawes Planı (1924) ve Lokarno Antlaşmaları 1925-1930

ABD Almanya’ya kredi vermeye başladı. Bu kredi ile Almanya, İngiltere ve Fransa’ya borçlarının bir kısmını ödedi, onlar da ABD’ye olan borçlarının bir kısmını ödedi. Almanya’nın kalkınması ve ticaret ortamında tekrar var olması hedefleniyordu.

Ancak sistem tamamen ABD’ye bağlıydı. Kredi zinciri. Dawes Planı ile Lokarno Antlaşmaları’Nın önü açılmıştı.

1925-1930, Fransa ve Almanya’nın kısa süreli yumuşama ve normalleşme dönemi Lokarno Antlaşmaları ile oldu.

Milletler Cemiyeti

Kuruluşuna öncü olmasına rağmen ABD katılmadı, İngiltere ve Fransa’nın çıkarlarını gözetiyordu, bu sebeplerden hiçbir işe yaramadı, savaşları önleyemedi.
Günümüzün Birleşmiş Milletlerinin temeli.

BÜYÜK BUHRAN 1929

Dawes Planı ile oluşan kredi zinciri ABD borsasının çökmesiyle kırıldı, çünkü ABD kredi akışını kesti. Almanya enflasyonda kalmaya devam etti.
Türkiye dahil, dünya, ekonomik olarak liberalizm’den tutucu ve devlet merkezli ekonomi politikalarına yöneldi.
Sovyetler Birliği minimal düzeyde etkilendi.

Almanya’da ve İtalya’da orta sınıfın çökmesi faşizmi daha da güçlendirdi. Japonya pasifik’de kaynak arayışına yönelmek zorunda kaldı.