ศาสนาพราหม-ฮินดู จุดเด่นและยุคสมัย

จุดเด่นของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู

เป็นศาสนาที่เก่าแก่ที่สุด ไม่มีศาสดา เป็นศาสนาพหุเทวนิยม

นับถือพระเจ้าสามองค์ ที่เรียกว่า

ตรีมูรติ

พระพรหม

ผู้สร้าง

พระนารายณ์ หรือ พระวิษณุ

ผู้รักษา

พระศิวะ

ผู้ทำลาย

สัญลักษณ์ “โอม” หมายถึง

ตรีมูรติ คือ พระพรหมณ์ พระนารายณ์หรือพระวิษณุ พระศิวะ

โอม

มะ อะ อุ

ความเชื่อของศานาพราหมณ์-ฮินดู

การเวียนว่ายตายเกิด

เป้าหมายของศาสนาพราหม์-ฮินดู

การบรรลุโมกษะ

การบรรลุโมกษะ

การหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด

ยุคที่นับถือสิ่งที่อยู่ตามธรรมชาติ ได้แก่ แผ่นดิน น้ำ ไฟ ภูเขา ต้นไม้

ยุคอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสิทธุ

ชนพื้นเมือง

ชาวดราวิเดียน ผิวดำ

ชาวอารยัน เรียกชาวดราวิเดียนว่า

ชาวมิลักขะ

ชาวอารยัน

ชนผิวขาวที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในอินเดีย เรียกตัวเองว่า อริยกะ

ชาวอารยัน เข้ามาตั้งถิ่นฐานในยุคอะไร

ยุคพระเวท ( 1,000-100 ปี ก่อนพุทธการ)

นับถือพระเจ้าหลายองค์ โดยถือพระอิทร์เป็นจุดสูงสุด

ช่วงยุคพระเวท ( 1,000-100 ปี ก่อนพุทธการ)

ช่วงเวลาที่เกิดพระคัมภีร์ และ เริ่มมีระบบวรรณะ

เกิดขึ้นในยุคพระเวท ( 1,000-100 ปี ก่อนพุทธการ)

ยุคมหากาพย์ หรือ ยุคพราหมณ์ (100 ปีก่อนพุทธการ ถึง พ.ศ.700 )

เป็นช่วงที่แต่งมหากาพย์คำสอน

มหากาพย์คำสอนคือ

มหากาพย์รามายณะกับมหาภารตยุทธ

ยุคที่พระพุทธเจ้าและพระมหาวีระมีพระชนม์ชีพอยู่

ยุคมหากาพย์ หรือ ยุคพราหมณ์ (100 ปีก่อนพุทธการ ถึง พ.ศ.700 )

ยุคปรัชญาทั้งหกระบบหรือยุคฮินดู (พ.ศ.700 เป็นต้นมา)

เป็นยุคที่ศาสนาพราหมณ์ดูเข้าสู่ยุคฮินดูและเกิดเทพเจ้าสูงสุดสามองค์