atomic book

បាន។ ខ្ញុំនឹងសង្ខេបសៀវភៅ Atomic Habits (James Clear) ជាចំណុចសំខាន់ៗ៖

គំនិតធំ៖

ការផ្លាស់ប្តូរតូចៗរាល់ថ្ងៃ អាចបង្កើតលទ្ធផលធំៗនៅពេលអនាគត។
មិនចាំបាច់ផ្លាស់ប្តូរជីវិតទាំងមូលភ្លាមៗទេ តែបង្កើតទម្លាប់តូចៗដែលល្អជាប្រចាំ។

---

1. ផ្តោតលើ Identity (ខ្លួនអ្នកជានរណា) មិនមែន Goal ប៉ុណ្ណោះ

មាន 3 កម្រិតនៃការផ្លាស់ប្តូរ៖

1. Outcome (លទ្ធផល)
→ ចង់បានអ្វី?
ឧ. ចង់បានពិន្ទុល្អ

2. Process (ដំណើរការ)
→ ត្រូវធ្វើអ្វី?
ឧ. រៀន 1 ម៉ោងរាល់ថ្ងៃ

3. Identity (អត្តសញ្ញាណ)
→ ចង់ក្លាយជាមនុស្សបែបណា?
ឧ. "ខ្ញុំជាមនុស្សដែលចូលចិត្តរៀន"

ការផ្លាស់ប្តូរដែលមានអំណាចបំផុត គឺផ្លាស់ប្តូរ identity។

---

4 ច្បាប់បង្កើតទម្លាប់ល្អ (4 Laws of Behavior Change)1. Make it Obvious (ធ្វើឲ្យវាច្បាស់)

បង្កើតសញ្ញារំលឹកឲ្យខួរក្បាលដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី។

ឧទាហរណ៍៖

• ដាក់សៀវភៅនៅលើតុ → ងាយចាប់ផ្តើមរៀន

• កំណត់ម៉ោងរៀនជាក់លាក់

Habit stacking:
ភ្ជាប់ទម្លាប់ថ្មីជាមួយទម្លាប់ចាស់

បន្ទាប់ពីខ្ញុំធ្វើ X ខ្ញុំនឹងធ្វើ Y

ឧ.
បន្ទាប់ពីដុសធ្មេញ → អានសៀវភៅ 5 នាទី

---

2. Make it Attractive (ធ្វើឲ្យវាគួរឲ្យចង់ធ្វើ)

ធ្វើឲ្យទម្លាប់មានភាពទាក់ទាញ។

ឧ.

• ស្តាប់ភ្លេងដែលចូលចិត្តពេលហាត់ប្រាណ

• រៀនជាមួយកន្លែងដែលស្រួល

យើងធ្វើអ្វីដែលផ្តល់អារម្មណ៍ល្អ។

---

3. Make it Easy (ធ្វើឲ្យវាងាយ)

កុំចាប់ផ្តើមធំពេក។

ឧ.
កុំថា៖
❌ "ខ្ញុំនឹងអាន 50 ទំព័ររាល់ថ្ងៃ"

ចាប់ផ្តើម៖
✅ "អាន 2 ទំព័រ"

គោលការណ៍៖
ធ្វើឲ្យចាប់ផ្តើមងាយជាងមុន

---

4. Make it Satisfying (ធ្វើឲ្យមានអារម្មណ៍ថាបានរង្វាន់)

ខួរក្បាលចូលចិត្តអ្វីដែលផ្តល់រង្វាន់។

ឧ.

• Mark ✓ នៅក្នុង habit tracker

• សរសើរខ្លួនឯងពេលធ្វើបាន

---

បំបែកទម្លាប់អាក្រក់ (Bad Habits)

ធ្វើផ្ទុយពី 4 ច្បាប់៖

1. Make it Invisible
   → លាក់អ្វីដែលធ្វើឲ្យលេងទូរស័ព្ទច្រើន

2. Make it Unattractive
   → រំលឹកខ្លួនពីផលអវិជ្ជមាន

3. Make it Difficult
   → បង្កើនភាពលំបាក

4. Make it Unsatisfying
   → ដាក់ការទទួលខុសត្រូវ

---

ច្បាប់ 1% Better Every Day

បើប្រសើរឡើងតែ 1% រាល់ថ្ងៃ វានឹងកើនឡើងខ្លាំងនៅរយៈពេលវែង។

ឧ.
ថ្ងៃនេះរៀន 10 នាទី
ស្អែក 11 នាទី
បន្តបន្ទាប់ → ក្លាយជាទម្លាប់

---

Environment > Willpower

កុំទុកចិត្តលើកម្លាំងចិត្តតែប៉ុណ្ណោះ។
រៀបចំបរិយាកាសឲ្យជួយអ្នក។

ឧ.
ចង់អានសៀវភៅ → ដាក់សៀវភៅឲ្យឃើញ
ចង់កាត់បន្ថយទូរស័ព្ទ → ដាក់ទូរស័ព្ទឲ្យឆ្ងាយ

---

កុំខក 2 ដងជាប់គ្នា

បើថ្ងៃនេះខកទម្លាប់ មិនអីទេ។
តែព្យាយាមកុំឲ្យខកថ្ងៃបន្ទាប់។

---

សេចក្តីសង្ខេបខ្លីបំផុត:

បង្កើតមនុស្សដែលអ្នកចង់ក្លាយជា → បង្កើតទម្លាប់តូចៗ → ធ្វើរាល់ថ្ងៃ → លទ្ធផលធំនឹងកើតឡើង។

ឧទាហរណ៍សម្រាប់សិស្ស IT:

• Identity: "ខ្ញុំជាមនុស្សដែលចូលចិត្តរៀនបច្ចេកវិទ្យា"

• Habit: រៀន coding 20 នាទី/ថ្ងៃ

• Environment: បើក laptop និងដាក់ course ត្រៀមជាមុន

• Track: កត់ ✓ រាល់ថ្ងៃ

នេះជាគោលគំនិតស្នូលទាំងមូលរបស់ Atomic Habits។

ហេតុអ្វីបានជាខួរក្បាលរបស់អ្នករង់ចាំដល់ម៉ោង ពីរ ទៀបភ្លឺ
ទើបចាប់ផ្ដើមថតចម្លងការសន្ទនាមួយ
ដែលបានកើតឡើងកាលពី បី ឆ្នាំមុនមកលេងវិញ?

អ្នកកំពុងដេកលើគ្រែ អស់កម្លាំងទាំងស្រុង
ប៉ុន្តែភ្នែករបស់អ្នកនៅតែបើកធំៗ
សម្លឹងមើលពិដាន។

រាល់ពាក្យដែលអ្នកធ្លាប់និយាយ ឬគួរនិយាយ
កំពុងតែលេងសារឡើងវិញក្នុងក្បាលរបស់អ្នក។

វាដូចជាខួរក្បាលរបស់អ្នកកំពុងតែបើក
កម្មវិធីថតចម្លងចាស់ៗមកបង្ហាញអ្នក
នៅពេលដែលអ្នកចង់គេងជាងគេបំផុត។

តើរឿងនេះកើតឡើងដោយសារតែអ្នកជាមនុស្សខ្សោយ
ឬគ្មានវិន័យ? មិនមែនទាល់តែសោះ។

ការគិតច្រើនហួសហេតុពិតជាការសរសើរ
ដោយប្រយោលពីប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ
ដែលដំណើរការលឿនរបស់អ្នក។

ខួរក្បាលរបស់អ្នកមិនមែនខ្សោយទេ
— វាដំណើរការលឿនពេក។

វាដូចជាកុំព្យូទ័រដែលមានថាមពលខ្លាំង
ប៉ុន្តែកំពុងរត់កម្មវិធីច្រើនពេក
ក្នុងពេលតែមួយ។

ប្រសិនបើអ្នកជាអ្នកគិតច្រើន
នោះមានន័យថាខួរក្បាលរបស់អ្នក
មានសមត្ថភាពដំណើរការព័ត៌មានខ្ពស់។

វាដូចជារថយន្តស្ព័រដែលមានម៉ាស៊ីន វី ប្រាំបី
ដ៏មានថាមពល។

ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺថា
អ្នកកំពុងតែជាន់ហ្គាសយ៉ាងខ្លាំង
ខណៈដែលហ្គែរនៅជាប់អព្យាក្រឹត (Neutral)។

ម៉ាស៊ីនកំពុងតែបន្លឺឡើងយ៉ាងខ្លាំង
ឆេះប្រេងយ៉ាងច្រើន
ប៉ុន្តែរថយន្តមិនបានរំកិលទៅណាសោះ។

អ្នកកំពុងចំណាយថាមពលខួរក្បាលយ៉ាងច្រើន
ប៉ុន្តែអ្នកមិនបានឈានទៅមុខ
ក្នុងជីវិតឡើយ។

នេះគឺជាអ្វីដែលកើតឡើង
នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់អ្នក។
មានតំបន់សំខាន់ពីរកំពុងប្រយុទ្ធគ្នា។

ទីមួយគឺ Prefrontal Cortex
ឬ "នាយកប្រតិបត្តិ" (CEO)។

នេះជាផ្នែកដែលទទួលខុសត្រូវ
លើការផ្ចង់អារម្មណ៍
ការសម្រេចចិត្ត និងការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។

ទីពីរគឺ Default Mode Network
ឬ DMN។

នេះគឺជាបណ្តាញលំនាំដើមនៃខួរក្បាល
ដែលសកម្មនៅពេលអ្នក
មិនផ្ចង់អារម្មណ៍លើអ្វីមួយ។

DMN គឺជាតំបន់ដែលទទួលខុសត្រូវ
លើការវង្វេងគំនិត
ការគិតពីអតីតកាល
និងការព្រួយបារម្ភអំពីអនាគត។

នៅពេលដែលអ្នកកំពុងគិតច្រើន
វាដូចជា DMN កំពុងគ្រប់គ្រងកម្មវិធី។

វាកំពុងបញ្ចេញគំនិតចៃដន្យ
ការព្រួយបារម្ភ
និងការសង្ស័យជាច្រើន។

CEO ព្យាយាមបញ្ឈប់វា
ប៉ុន្តែរាល់ការព្យាយាមបញ្ឈប់គំនិត
វាកាន់តែខ្លាំងឡើង។

អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រហៅរឿងនេះថា
"ការរមិលគុណដែលមិនមានប្រយោជន៍"
(Maladaptive Rumination)។

វាដូចជារង្វង់មួយ
ដែលអ្នកកំពុងវិលជុំវិញគំនិតដដែលៗ
ដោយមិនអាចចេញពីវាបាន។

ស្រមៃថាខួរក្បាលរបស់អ្នក
គឺជារថយន្ត Ferrari ដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ។

ម៉ាស៊ីន វី ប្រាំបី ដ៏មានថាមពល
កំពុងដំណើរការ។

ប៉ុន្តែហ្គែរនៅជាប់អព្យាក្រឹត (Neutral)។
ជើងរបស់អ្នកកំពុងជាន់ហ្គាស
យ៉ាងខ្លាំង។

ម៉ាស៊ីនកំពុងបន្លឺឡើងយ៉ាងខ្លាំង
កំពុងឆេះប្រេងយ៉ាងច្រើន។

កង់កំពុងបង្វិលយ៉ាងលឿន
ប៉ុន្តែរថយន្តមិនបានរំកិល
ទៅមុខសោះ។

នេះគឺជាអ្វីដែលកើតឡើង
នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់អ្នក
នៅពេលអ្នកកំពុងគិតច្រើន។

អ្នកកំពុងចំណាយថាមពលច្រើន
ប៉ុន្តែអ្នកមិនបានឈានទៅរក
ដំណោះស្រាយអ្វីឡើយ។

អ្នកកំពុងដុតបំផ្លាញ
ថាមពលផ្លូវចិត្តរបស់អ្នក
ដោយមិនបានផលិតលទ្ធផលអ្វីឡើយ។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ
គឺសាមញ្ញណាស់។

អ្នកគ្រាន់តែត្រូវប្តូរហ្គែរ
ទៅជា "Drive" (D)។

អ្នកមិនចាំបាច់បញ្ឈប់ម៉ាស៊ីនទេ។

អ្នកគ្រាន់តែត្រូវការដឹកនាំថាមពលនោះ
ទៅកាន់ទិសដៅត្រឹមត្រូវ។

នៅពេលដែលអ្នកប្តូរហ្គែរទៅជា Drive
រថយន្តចាប់ផ្តើមរំកិលទៅមុខ
ហើយម៉ាស៊ីនដំណើរការ
ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។

ដូច្នេះ តើអ្នកអាចប្តូរហ្គែរ
ពី Neutral ទៅ Drive ដោយរបៀបណា?

ចម្លើយគឺតាមរយៈ
"Cognitive Diffusion"
ឬការបំបែកខ្លួនចេញពីគំនិត។

ជំនួសឱ្យការនិយាយថា
"ខ្ញុំនឹងបរាជ័យ"
សូមនិយាយថា
"ខ្ញុំកំពុងមានគំនិតថាខ្ញុំនឹងបរាជ័យ"។

ការផ្លាស់ប្តូរតូចមួយនេះ
បង្កើតចម្ងាយរវាងអ្នក
និងគំនិតរបស់អ្នក។

អ្នកមិនមែនជាគំនិតនោះទេ
— អ្នកគ្រាន់តែជាអ្នកសង្កេត
ឃើញគំនិតនោះប៉ុណ្ណោះ។

វាដូចជាការដោះវ៉ែនតា
ការពិតនិម្មិត (VR)
នៃការថប់បារម្ភចេញ។

នៅពេលដែលអ្នកដោះវាចេញ
អ្នកឃើញថាសត្វចម្លែក
ដែលគួរឱ្យខ្លាចនោះ
គ្រាន់តែជាគំនិតមួយប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកអាចមើលគំនិតរបស់អ្នក
ដូចជាមើលពពកអណ្តែតឆ្លងកាត់មេឃ
— អ្នកមិនចាំបាច់ចាប់វាទេ។

ចងចាំថា
អ្នកមិនមែនជាគំនិតរបស់អ្នកទេ។
អ្នកគឺជាអ្នកគិត។

អ្នកមានអំណាចក្នុងការជ្រើសរើស
ថាតើអ្នកចង់ផ្តោត
លើគំនិតអ្វី។

ដូច្នេះ លើកក្រោយដែលអ្នកឃើញខ្លួនឯង
ជាប់នៅក្នុងរង្វង់នៃការគិតច្រើន
សូមចងចាំរថយន្ត Ferrari នេះ។

ប្តូរហ្គែរពី Neutral ទៅ Drive
ហើយចាប់ផ្តើមរំកិលទៅមុខ។

សូមអរគុណសម្រាប់ការទស្សនា!

ចំណុចនេះក្នុង Atomic Habits ចង់បង្ហាញអំពីគំនិតសំខាន់មួយថា៖ រឿងតូចៗដែលយើងធ្វើរាល់ថ្ងៃ មានឥទ្ធិពលធំជាងការផ្លាស់ប្តូរធំៗដែលធ្វើម្តងម្កាល។

ខ្ញុំបំបែកឲ្យងាយយល់៖

1. មនុស្សភាគច្រើនផ្តោតលើ “ការផ្លាស់ប្តូរធំ”

មានមនុស្សជាច្រើនគិតថា៖

• ចង់ជោគជ័យ → ត្រូវខិតខំខ្លាំងណាស់

• ចង់មានរាងល្អ → ត្រូវប្តូរជីវិតទាំងមូល

• ចង់មានអាជីវកម្ម → ត្រូវធ្វើអ្វីធំៗ

ពួកគេចង់ឃើញលទ្ធផលភ្លាមៗ ដែលមនុស្សផ្សេងទៀតអាចមើលឃើញ និងសរសើរ។

ប៉ុន្តែការពិតគឺ ជោគជ័យធំៗភាគច្រើនកើតពីការធ្វើរឿងតូចៗជាបន្តបន្ទាប់។

---

2. “១% រាល់ថ្ងៃ” មានន័យថា

មិនមែនមានន័យថា ត្រូវល្អឥតខ្ចោះទេ។

វាមានន័យថា៖

រាល់ថ្ងៃធ្វើអ្វីមួយតូចជាងមុនបន្តិច។

ឧទាហរណ៍៖

ការរៀនភាសាអង់គ្លេស

• ថ្ងៃទី១៖ រៀនពាក្យថ្មី 5 ពាក្យ

• ថ្ងៃទី២៖ រៀនបន្ថែម

• រាល់ថ្ងៃបន្តិចៗ

ក្រោយ 1 ឆ្នាំ អ្នកមានចំណេះដឹងច្រើនជាងមនុស្សដែលមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់។

---

3. ហេតុអ្វីរឿងតូចៗមានអំណាច?

ព្រោះទម្លាប់ដូចជា “ការវិនិយោគ”។

ឧទាហរណ៍៖

ទម្លាប់ល្អ

• អាន 10 នាទី/ថ្ងៃ

• រៀន skill ថ្មី 20 នាទី/ថ្ងៃ

• រៀបចំផែនការថ្ងៃស្អែក

ដំបូងវាមើលទៅតូច និងមិនមានអ្វីពិសេសទេ
ប៉ុន្តែពេលវាប្រមូលផ្តុំរាល់ថ្ងៃ → វាក្លាយជាលទ្ធផលធំ។

---

4. ផ្ទុយមកវិញ ទម្លាប់អាក្រក់ក៏កើនឡើងដែរ

ឧទាហរណ៍៖

ថ្ងៃនេះ៖

• ខ្ជិលរៀន 1 ថ្ងៃ

បន្ត៖

• លេងទូរស័ព្ទច្រើនរាល់ថ្ងៃ

• ពន្យារពេលការងារ

• មិនអភិវឌ្ឍខ្លួន

វាមិនបំផ្លាញជីវិតភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែបន្តិចម្តងៗវាធ្វើឲ្យយើងនៅកន្លែងដដែល។

---

5. ចំណុចដែលសៀវភៅចង់ប្រាប់

កុំសួរខ្លួនឯងតែ៖

❌ "តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីធំៗបាន?"

តែសួរ៖

✅ "តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីតូចមួយថ្ងៃនេះ ដើម្បីឲ្យខ្លួនឯងប្រសើរឡើង?"

---

ឧទាហរណ៍សម្រាប់ជីវិតសិស្ស៖

មិនចាំបាច់និយាយថា៖
"ខ្ញុំនឹងក្លាយជា Programmer ល្អក្នុង 3 ខែ"

ប្តូរទៅ៖

• រៀន coding 30 នាទីរាល់ថ្ងៃ

• សរសេរ code តិចៗរាល់ថ្ងៃ

• រៀនពីកំហុសរាល់ថ្ងៃ

រយៈពេលវែង វានឹងបង្កើតភាពខុសគ្នាធំ។

សរុប៖ កុំមើលស្រាលរឿងតូចៗ ព្រោះអនាគតរបស់យើងត្រូវបានបង្កើតពីអ្វីដែលយើងធ្វើជាប្រចាំថ្ងៃ។

ជារឿងងាយ ដែលយើងផ្តល់តម្លៃទៅលើរឿងធំៗក្នុងជីវិតហួសពីការ ពិត និងមើលមិនឃើញតម្លៃនៃការផ្លាស់ប្តូរបន្តិចបន្តួចក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ជាញឹកញាប់ យើងតែងប្រាប់ដល់ខ្លួនឯងថា ភាពជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យត្រូវប្តូរ ដោយការលះបង់ និងការប្រឹងប្រែងខ្លួន មិនថាជាការសម្រកទម្ងន់ បើក អាជីវកម្ម និពន្ធសៀវភៅ ការក្លាយជាជើងឯកពិភពលោក ឬគ្រប់តម្រូវការ យើងតែងដាក់សម្ពាធដល់ខ្លួនឯងថា ត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរឲ្យល្អប្រសើរឡើងក្នុង លក្ខណៈដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាឃើញហើយស្ញប់ស្ញែង។

១% រាល់ថ្ងៃរយៈពេល ១ ឆ្នាំ លទ្ធផលទទួលបានគឺ អ្នកនឹងរីកចម្រើនជាង មុន ៣៧ ដង។ ផ្ទុយទៅវិញ បើអ្នកធ្វើទង្វើដែលយ៉ាប់ជាងមុន ១% រាល់ថ្ងៃ ទម្លាប់ល្អៗនឹងបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ។ ការចាប់ផ្តើមធ្វើរឿងតូចៗក្នុងផ្លូវដែល ល្អ ឬអាក្រក់ជាងមុន នឹងជះឥទ្ធិពលយ៉ាងធំធេងក្នុងថ្ងៃអនាគត។

ផ្នែកនេះចង់ពន្យល់អំពីគំនិត “ផលបូកនៃទម្លាប់ (Compound Effect)” ក្នុង Atomic Habits។ មានន័យថា អ្វីដែលយើងធ្វើតិចៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ នឹងប្រមូលផ្តុំក្លាយជាលទ្ធផលធំៗនៅពេលអនាគត។

ខ្ញុំបំបែកជាចំណុច៖

1. ទម្លាប់ដូចជាការសន្សំប្រាក់ជាមួយការប្រាក់

ឧទាហរណ៍៖
បើអ្នកដាក់ប្រាក់ក្នុងធនាគារ វាមិនកើនច្រើនក្នុងមួយថ្ងៃទេ។ ប៉ុន្តែពេលកន្លងយូរ ការប្រាក់នឹងបូកជាមួយប្រាក់ដើម ហើយកើនឡើង។

ទម្លាប់ក៏ដូចគ្នា៖

• រៀនបន្តិចរាល់ថ្ងៃ

• អានសៀវភៅបន្តិចរាល់ថ្ងៃ

• ហាត់ជំនាញបន្តិចរាល់ថ្ងៃ

ដំបូងមិនឃើញការផ្លាស់ប្តូរច្រើនទេ ប៉ុន្តែរយៈពេលវែងវាបង្កើតភាពខុសគ្នាធំ។

---

2. ហេតុអ្វីមនុស្សមើលរំលងទម្លាប់តូចៗ?

ព្រោះខួរក្បាលចង់ឃើញ លទ្ធផលភ្លាមៗ។

ឧទាហរណ៍៖

• ហាត់ប្រាណ 3 ថ្ងៃ → មិនទាន់ឃើញការផ្លាស់ប្តូរ

• រៀនភាសា 1 ម៉ោង → មិនទាន់ចេះនិយាយ

• សន្សំលុយតិច → មិនទាន់មានលុយច្រើន

ដូច្នេះមនុស្សជាច្រើនគិតថា៖
“ធ្វើក៏មិនឃើញប្រយោជន៍”

ហើយត្រឡប់ទៅទម្លាប់ចាស់វិញ។

---

3. ទម្លាប់ល្អ និងទម្លាប់អាក្រក់ដំណើរការដូចគ្នា

វាដូចជាការឡើងជណ្តើរ។

ទម្លាប់ល្អ៖

• រៀន 20 នាទី/ថ្ងៃ

• អាន 10 ទំព័រ/ថ្ងៃ

• រៀបចំពេលវេលា

→ រយៈពេល 5-10 ឆ្នាំ អ្នកមានចំណេះដឹង និងជំនាញច្រើន។

ទម្លាប់អាក្រក់៖

• ពន្យារពេលការងារ

• ចំណាយពេលច្រើនលើអ្វីដែលមិនមានប្រយោជន៍

• មិនអភិវឌ្ឍខ្លួន

→ បន្តិចម្តងៗ វាធ្វើឲ្យបាត់បង់ឱកាស។

---

4. “ការផ្លាស់ប្តូរយឺត” គឺជាហេតុដែលមនុស្សបោះបង់

ចំណុចនេះសំខាន់៖

ពេលអ្នកធ្វើអ្វីល្អៗ អ្នកអាចមិនឃើញលទ្ធផលភ្លាមៗ។
ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យថាវាមិនដំណើរការទេ។

ឧទាហរណ៍៖
អ្នកដាំដើមឈើ → ដំបូងវាតូចណាស់ → ប៉ុន្តែបន្តថែទាំ → វាធំឡើង។

ទម្លាប់ក៏ដូចគ្នា។

---

5. មេរៀនដែលចង់ប្រាប់

កុំវាស់តម្លៃរបស់ទម្លាប់ដោយមើលតែថ្ងៃនេះ។

ត្រូវសួរខ្លួនឯង៖

“បើខ្ញុំធ្វើរឿងនេះរាល់ថ្ងៃ 5 ឆ្នាំទៀត ខ្ញុំនឹងក្លាយជាមនុស្សបែបណា?”

ព្រោះ ការសម្រេចចិត្តតូចៗថ្ងៃនេះ អាចបង្កើតជីវិតធំមួយនៅថ្ងៃអនាគត។

សរុបខ្លី៖
ទម្លាប់តូចៗមិនផ្លាស់ប្តូរជីវិតភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែវាផ្លាស់ប្តូរទិសដៅជីវិតរបស់យើង។

ទម្លាប់របស់អ្នកប្រៀបបីដូចជាការសន្សំការប្រាក់ពីការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង ជាបន្តបន្ទាប់ ដូចគ្នានឹងប្រាក់បញ្ញើដែលកើនឡើងពីការប្រាក់ដែរ។ ទម្លាប់ កើតពីការធ្វើដដែលៗ ក្រៅពីបង្កើតការផ្លាស់ប្តូរតូចៗក្នុងមួយថ្ងៃៗហើយ វា ក៏ផ្តល់លទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យនាពេលអនាគតផងដែរ។ គ្រាន់តែមើលត្រឡប់ ទៅ ២ ឆ្នាំ ៥ ឆ្នាំ ឬ ១០ ឆ្នាំ យើងនឹងឃើញច្បាស់ថា តម្លៃនៃទម្លាប់ល្អ និង មេរៀននៃទម្លាប់អាក្រក់មានលក្ខណៈបែបណាមនុស្សយើងតែងមើលរំលងការផ្លាស់ប្តូរបន្តិចបន្តួចដែលមើលទៅដូច ជាមិនមានផលអ្វីច្រើននៅក្នុងពេលនោះ។ បើអ្នកសន្សំលុយបន្តិចបន្តួច នៅពេលនេះ អ្នកក៏មិនអាចក្លាយជាសេដ្ឋីបានដែរ បើអ្នកហាត់ប្រាណជាប់ គ្នា ៣ ថ្ងៃ អ្នកក៏មិនទាន់មានសាច់ដុំរឹងមាំដែរ បើយប់នេះអ្នករៀនភាសា ចិនមួយម៉ោង អ្នកក៏មិនទាន់និយាយភាសាចិនបានដែរ។ ការបង្កើតការ ផ្លាស់ប្តូរបន្តិចបន្តួចបែបនេះ មិនបានផ្តល់លទ្ធផលភ្លាមៗនោះទេ ដូច្នេះ ទើបមនុស្សភាគច្រើនសុខចិត្តធ្វើតាមទម្លាប់ចាស់។

ការផ្លាស់ប្តូរដ៏យឺតបែបនេះ វាអាចធ្វើឲ្យទម្លាប់មិនល្អមួយចំនួនជ្រៀត ចូលមកបានដោយងាយ។

ដោយការសម្រេចចិត្តម្តងម្កាលបែបនេះ វារមែងធ្វើឲ្យ យើងមើលរំលងលទ្ធផលរយៈពេលវែង

ផ្នែកនេះចង់បង្ហាញអំពីគំនិតសំខាន់មួយក្នុង Atomic Habits គឺ៖ “ជីវិតរបស់យើងត្រូវបានបង្កើតឡើងពីជម្រើស និងទម្លាប់តូចៗដែលយើងធ្វើរាល់ថ្ងៃ” មិនមែនពីការសម្រេចចិត្តធំៗតែម្ដងទេ។

ខ្ញុំនឹងបំបែកឲ្យងាយយល់៖

---

1. ១% ល្អឡើង ឬ ១% អាក្រក់ចុះ មើលទៅតូច ប៉ុន្តែវាប្រមូលផ្តុំ

នៅថ្ងៃនេះ៖

• រៀនបន្ថែម 10 នាទី → មើលទៅមិនធំ

• ចំណាយលុយច្រើនបន្តិច → មើលទៅមិនបញ្ហា

• ពន្យារពេលការងារ 1 ថ្ងៃ → មើលទៅមិនអី

ប៉ុន្តែពេលធ្វើដដែលៗរាប់ឆ្នាំ វានឹងបង្កើតភាពខុសគ្នាខ្លាំង។

ឧទាហរណ៍៖

មនុស្ស A:

• អាន 10 ទំព័ររាល់ថ្ងៃ

• រៀន skill ថ្មីរាល់ថ្ងៃ

មនុស្ស B:

• មើលវីដេអូកំសាន្តរាល់ថ្ងៃ

• មិនរៀនអ្វីថ្មី

ថ្ងៃដំបូង ពួកគេមើលទៅដូចគ្នា។
ប៉ុន្តែ 5-10 ឆ្នាំក្រោយ លទ្ធផលខុសគ្នាខ្លាំង។

---

2. ជោគជ័យមិនមែនកើតពី “ការផ្លាស់ប្តូរម្តងធំ”

មនុស្សជាច្រើនគិតថា៖

"ថ្ងៃណាមួយខ្ញុំនឹងផ្លាស់ប្តូរជីវិតទាំងមូល"

ប៉ុន្តែជោគជ័យភាគច្រើនមកពី៖

• ទម្លាប់តូចៗ

• ការធ្វើដដែលៗ

• ការកែលម្អបន្តិចៗ

ឧទាហរណ៍៖
មនុស្សម្នាក់មិនក្លាយជា programmer ល្អដោយសរសេរ code មួយថ្ងៃទេ។
គាត់ក្លាយជាល្អដោយសរសេរ code រាល់ថ្ងៃ។

---

3. លទ្ធផលជាដូច “ឧបករណ៍វាស់” ទម្លាប់របស់យើង

អត្ថបទនេះចង់ប្រាប់ថា៖

លទ្ធផលដែលអ្នកមានថ្ងៃនេះ បង្ហាញពីទម្លាប់ដែលអ្នកធ្វើមុននេះ។

ឧទាហរណ៍៖

• លុយដែលអ្នកមាន → បង្ហាញពីទម្លាប់ចាយ និងសន្សំ

• សុខភាព → បង្ហាញពីទម្លាប់ហូប និងហាត់ប្រាណ

• ចំណេះដឹង → បង្ហាញពីទម្លាប់រៀន

• សណ្តាប់ធ្នាប់ → បង្ហាញពីទម្លាប់គ្រប់គ្រងជីវិត

លទ្ធផលគឺដូចជា “កញ្ចក់” ដែលបង្ហាញពីទម្លាប់របស់យើង។

---

4. បើចង់ដឹងអនាគតរបស់ខ្លួន ត្រូវមើលអ្វីដែលធ្វើរាល់ថ្ងៃ

មិនចាំបាច់ទាយអនាគតទេ។

សួរខ្លួនឯង៖

"បើខ្ញុំបន្តរស់នៅបែបនេះ 10 ឆ្នាំទៀត តើខ្ញុំនឹងទៅដល់ណា?"

ឧទាហរណ៍៖

បើរាល់ថ្ងៃអ្នក៖
✅ រៀន
✅ អភិវឌ្ឍ skill
✅ ថែសុខភាព
✅ គ្រប់គ្រងលុយ

អនាគតមានឱកាសល្អជាង។

បើរាល់ថ្ងៃអ្នក៖
❌ ពន្យារពេល
❌ ចំណាយពេលគ្មានគោលដៅ
❌ មិនអភិវឌ្ឍខ្លួន

វាក៏នឹងបង្កើតលទ្ធផលតាមនោះ។

---

5. ចំណុចស្នូលបំផុត

អនាគតរបស់អ្នក មិនត្រូវបានកំណត់ដោយអ្វីដែលអ្នកធ្វើម្តងម្កាលទេ ប៉ុន្តែត្រូវបានកំណត់ដោយអ្វីដែលអ្នកធ្វើជាប្រចាំ។

ដូច្នេះ មិនមែនសួរ៖
❌ “តើខ្ញុំធ្វើអ្វីធំបានថ្ងៃនេះ?”

តែសួរ៖
✅ “តើទម្លាប់តូចមួយណាដែលខ្ញុំអាចធ្វើរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យខ្លួនឯងកាន់តែប្រសើរ?”

រឿងតូចៗដែលអ្នកជ្រើសរើសរាល់ថ្ងៃ គឺជាការសរសេរអនាគតរបស់អ្នកបន្តិចម្តងៗ។

ស្រដៀងគ្នានេះ ការផ្លាស់ប្តូរបន្តិចបន្តួចក្នុងកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃ អាចនាំ ទៅរកគោលដៅដែលខុសគ្នាឆ្ងាយ។ ការផ្លាស់ប្តូរឲ្យល្អជាងមុន ១% ឬ អាក្រក់ជាងមុន ១% មើលដំបូងដូចជាមិនសំខាន់ តែក្នុងរយៈពេលវែង វា នឹងមានឥទ្ធិពលចំពោះជីវិតរបស់អ្នក ដោយជម្រើសទាំងអស់នោះនឹងធ្វើ ឲ្យកើតលទ្ធផលខុសគ្នារវាងបច្ចុប្បន្ន និងអនាគត។ ភាពជោគជ័យកើតពី ទម្លាប់ដែលយើងធ្វើជាប្រចាំ មិនមែនកើតពីការផ្លាស់ប្តូរអ្វីតែមួយលើកក្នុង ជីវិតទេ។

ទោះពេលនេះអ្នកទទួលជោគជ័យឬអត់មិនសំខាន់ទេ ចំពោះអ្វីដែល សំខាន់គឺ ទម្លាប់របស់អ្នកកំពុងនាំអ្នកទៅរកភាពជោគជ័យឬអត់

លទ្ធផលផ្សេងៗដែលកើតឡើង វាប្រៀបដូចជាឧបករណ៍វាស់ស្ទង់ ទម្លាប់របស់អ្នក ភាពស្តុកស្តម្ភរបស់អ្នកប្រៀបបាននឹងឧបករណ៍វាស់ស្ទង់ ទម្លាប់ការចាយវាយរបស់អ្នក ទម្ងន់គឺជារង្វាស់ទម្លាប់ការហូបចុក ចំណេះ ដឹងជារង្វាស់ទម្លាប់ការរៀន និងសណ្តាប់ធ្នាប់ជារង្វាស់ការរក្សានូវសន្តិសុខ ដោយអ្នកនឹងទទួលបានលទ្ធផលតាមទម្លាប់ដែលអ្នកធ្វើជាប្រចាំ។

បើអ្នកត្រូវការទស្សន៍ទាយជោគវាសនាជីវិតខ្លួនឯង អ្វីដែលអ្នកត្រូវ ធ្វើមុនគេ នោះគឺ ការទទួលយកអ្វីមកក្នុងជីវិត ឬកម្ចាត់ចេញពីជីវិតដោយ សន្សឹមៗ ហើយសង្កេតមើលថា អ្វីដែលអ្នកជ្រើសរើសជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពេល យកមករួមគ្នាលទ្ធផលនៅ ១០ ឬ ២០ ឆ្នាំខាងមុខនឹងទៅជាយ៉ាងណា

ការតាំងចិត្តធ្វើរឿងតូចៗទាំងអស់ នេះហើយ ដែលនឹងទស្សន៍ទាយអនាគតរបស់អ្នក។

ផ្នែកនេះចង់បង្ហាញអំពីគំនិតថា “ពេលវេលាមិនបង្កើតការផ្លាស់ប្តូរដោយខ្លួនឯងទេ តែវាពង្រីកអ្វីដែលយើងធ្វើជាប្រចាំ”។

ខ្ញុំបំបែកឲ្យងាយយល់៖

---

1. ពេលវេលាធ្វើឲ្យលទ្ធផលកាន់តែច្បាស់

នៅពេលខ្លី ទម្លាប់ល្អ និងទម្លាប់អាក្រក់អាចមើលទៅមិនខុសគ្នាច្រើនទេ។

ឧទាហរណ៍៖

មនុស្សម្នាក់រៀន 20 នាទីរាល់ថ្ងៃ
និងមនុស្សម្នាក់មិនរៀនអ្វីទេ

មួយថ្ងៃ ឬមួយសប្តាហ៍ → ខុសគ្នាតិចតួច

ប៉ុន្តែ 5 ឆ្នាំក្រោយ → មនុស្សដែលរៀនជាប្រចាំ មានចំណេះដឹង និងជំនាញច្រើនជាង។

ពេលវេលាគ្រាន់តែពង្រីកទិសដៅដែលយើងកំពុងដើរ។

---

2. ទម្លាប់ល្អធ្វើឲ្យពេលវេលាក្លាយជាមិត្ត

មានន័យថា ពេលអ្នកធ្វើអ្វីដែលល្អជាប្រចាំ ពេលវេលានឹងជួយបង្កើនលទ្ធផល។

ឧទាហរណ៍៖

• អានសៀវភៅរាល់ថ្ងៃ → ចំណេះដឹងកើនឡើង

• ហាត់ប្រាណរាល់ថ្ងៃ → សុខភាពប្រសើរឡើង

• សន្សំលុយរាល់ខែ → មានស្ថិរភាពហិរញ្ញវត្ថុ

ពេលវេលាជួយឲ្យអ្វីតូចៗក្លាយជារឿងធំ។

---

3. ទម្លាប់មិនល្អធ្វើឲ្យពេលវេលាក្លាយជាសត្រូវ

មានន័យថា បើអ្នកធ្វើរឿងអវិជ្ជមានដដែលៗ ពេលវេលានឹងធ្វើឲ្យផលប៉ះពាល់កាន់តែធំ។

ឧទាហរណ៍៖

• ពន្យារពេលការងាររាល់ថ្ងៃ

• មិនរៀន skill ថ្មី

• ចំណាយលុយដោយមិនគិត

ថ្ងៃដំបូងវាមិនបង្កបញ្ហាធំទេ ប៉ុន្តែបន្តយូរ → វាក្លាយជាបញ្ហា។

---

4. “ទម្លាប់ជាកាំបិតមុខពីរ”

មានន័យថា ទម្លាប់អាចជួយ ឬបំផ្លាញយើង។

ដូចជាកាំបិត៖

• ប្រើត្រឹមត្រូវ → មានប្រយោជន៍

• ប្រើខុស → បង្កគ្រោះថ្នាក់

ទម្លាប់ក៏ដូចគ្នា៖

ទម្លាប់ល្អ
→ ជួយអ្នកឲ្យរីកចម្រើន

ទម្លាប់អាក្រក់
→ ធ្វើឲ្យអ្នកជាប់គាំង

---

5. ហេតុអ្វីត្រូវសិក្សាទម្លាប់?

ព្រោះទម្លាប់បង្កើតជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង។

អ្វីដែលអ្នកធ្វើរាល់ថ្ងៃ នឹងក្លាយជា៖

• របៀបរស់នៅ

• ជំនាញ

• ចរិត

• លទ្ធផលនៅថ្ងៃអនាគត

ដូច្នេះត្រូវសួរខ្លួនឯង៖

“ទម្លាប់ដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើរាល់ថ្ងៃ កំពុងនាំខ្ញុំទៅកន្លែងដែលខ្ញុំចង់ទៅ ឬកំពុងនាំខ្ញុំឆ្ងាយពីគោលដៅ?”

សរុប៖ ពេលវេលាមិនជ្រើសរើសថានឹងជួយយើង ឬបំផ្លាញយើងទេ។ វាគ្រាន់តែពង្រីកទម្លាប់ដែលយើងជ្រើសរើសរាល់ថ្ងៃ។

ពេលវេលា» ធ្វើឲ្យបន្ទាត់ខណ្ឌរវាងភាពជោគជ័យ និងភាពបរាជ័យ បង្ហាញច្បាស់ ហើយ “ពេលវេលា» នឹងផ្តល់លទ្ធផលទ្វេដងចំពោះអ្វីដែល

អ្នកធ្វើវាដដែលៗ។ ទម្លាប់ល្អនឹងធ្វើឲ្យ “ពេលវេលា” ក្លាយជាមិត្ត ចំណែក ទម្លាប់មិនល្អ នឹងធ្វើឲ្យ “ពេលវេលា” ក្លាយជាសត្រូវ។

ទម្លាប់ប្រៀបដូចជាកាំបិតមុខពីរ ទម្លាប់មិនល្អនឹងក្លាយជាបន្ទុកដល់ អ្នកបានដោយងាយ ចំណែកទម្លាប់ល្អនឹងជំរុញអ្នកឲ្យរីកចម្រើន។ ដូច្នេះ ការសិក្សាស៊ីជម្រៅទាក់ទងនឹងទម្លាប់ ជារឿងសំខាន់ អ្នកត្រូវដឹងថា ទម្លាប់ មានផលប៉ះពាល់ដល់ជីវិតអ្នកយ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ។

ផ្នែកនេះចង់ពន្យល់អំពីគំនិតសំខាន់មួយក្នុង Atomic Habits គឺ៖ “ការផ្លាស់ប្តូរធំៗ តែងតែកើតចេញពីការប្រមូលផ្តុំរបស់ការផ្លាស់ប្តូរតូចៗ ដែលនៅពេលដំបូងយើងមិនអាចមើលឃើញបាន”។ វាហៅថា បន្ទុកនៃសភាវៈអាថ៌កំបាំង (Plateau of Latent Potential)។

ខ្ញុំនឹងបំបែកឲ្យងាយយល់៖

---

1. អ្វីដែលយើងមើលមិនឃើញ មិនមានន័យថាវាមិនកើតឡើង

ឧទាហរណ៍ក្នុងអត្ថបទ៖

ឫស្សី

• ៥ ឆ្នាំដំបូង មើលទៅដូចជាមិនលូតលាស់

• តែវាកំពុងបង្កើតឫសនៅក្រោមដី

• ពេលដល់ពេលសមស្រប វាលូតឡើងលឿន

មានន័យថា៖
ការរីកចម្រើនមានដំណាក់កាលលាក់ខ្លួន មុនពេលលទ្ធផលបង្ហាញចេញ។

---

2. ទម្លាប់ក៏ដូចជាការដាំដើមឈើ

ពេលអ្នកចាប់ផ្តើមទម្លាប់ថ្មី៖

ឧទាហរណ៍៖ រៀនភាសា

ខែទី១៖

• ចាំពាក្យបានតិច

• និយាយមិនទាន់ល្អ

អ្នកអាចគិតថា៖
“ខ្ញុំខំហើយ តែមិនឃើញប្រយោជន៍”

ប៉ុន្តែពិតប្រាកដ៖

• ខួរក្បាលកំពុងសាងសង់ចំណេះដឹង

• កំពុងបង្កើតជំនាញ

វាគ្រាន់តែមិនទាន់បង្ហាញលទ្ធផលច្បាស់។

---

3. មនុស្សភាគច្រើនបោះបង់នៅពេលដែលជិតដល់ចំណុចផ្លាស់ប្តូរ

នេះជាបញ្ហាធំ។

ឧទាហរណ៍៖

មនុស្សម្នាក់ហាត់ប្រាណ៖

• 1 សប្តាហ៍

• 1 ខែ

• 2 ខែ

តែមិនឃើញការផ្លាស់ប្តូរ → បោះបង់

ប៉ុន្តែប្រសិនបើបន្ត៖

• រាងកាយចាប់ផ្តើមប្រែប្រួល

• កម្លាំងកើនឡើង

• លទ្ធផលចាប់ផ្តើមបង្ហាញ

បញ្ហាមិនមែនថាវាមិនដំណើរការទេ តែវាមិនទាន់ដល់ពេលបង្ហាញលទ្ធផល។

---

4. “បន្ទុកនៃសភាវៈអាថ៌កំបាំង” មានន័យអ្វី?

មានន័យថា៖

អ្នកកំពុងខំប្រឹងប្រែង ប៉ុន្តែលទ្ធផលនៅមិនទាន់មកដល់។

វាជាដំណាក់កាលដែលត្រូវការ៖

• ការអត់ធ្មត់

• ការបន្តធ្វើ

• ការជឿលើដំណើរការ

ដូចជាការដាក់លុយសន្សំ៖ ដំបូងមិនច្រើនទេ ប៉ុន្តែពេលវេលាបង្កើនតម្លៃរបស់វា។

---

5. មេរៀនសំខាន់

កុំវាស់ការរីកចម្រើនតែដោយលទ្ធផលភ្លាមៗ។

ត្រូវវាស់ដោយ៖

✅ តើខ្ញុំកំពុងធ្វើទម្លាប់ត្រឹមត្រូវទេ?
✅ តើខ្ញុំកំពុងកែលម្អបន្តិចៗទេ?
✅ តើខ្ញុំកំពុងបង្កើតមូលដ្ឋានសម្រាប់អនាគតទេ?

---

សរុប៖
ជោគជ័យមិនកើតឡើងភ្លាមៗទេ។ ដំបូងទម្លាប់ល្អអាចមើលទៅដូចជាមិនមានផល ប៉ុន្តែវាកំពុងប្រមូលផ្តុំថាមពល។ អ្នកដែលបន្តធ្វើបានយូរ នឹងឆ្លងផុតដំណាក់កាលដែលមិនឃើញលទ្ធផល ហើយចាប់ផ្តើមឃើញការផ្លាស់ប្តូរធំ។

ការវិវឌ្ឍផ្សេងៗដែលឆ្លងកាត់ឧបសគ្គជាច្រើន កើតចេញពីហេតុផល ច្រើនយ៉ាងរួមបញ្ចូលគ្នារហូតធ្វើឲ្យកើតការផ្លាស់ប្តូរដ៏អស្ចារ្យ។ គោលគំនិត នេះកើតឡើងនៅគ្រប់ទីកន្លែង ដូចជា ជំងឺមហារីកត្រូវប្រើពេលវេលាជាង ៨០% នៃជីវិតដើម្បីធំធាត់ក្នុងរាងកាយរបស់អ្នកដោយពិនិត្យមិនឃើញ តែ បែរជារីករាលដាលពេញរាងកាយក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានខែ។ ឫស្សីរីកលូត លាស់ដោយយើងស្ទើរតែមិនបានសង្កេតឃើញឡើយក្នុងរយៈពេល ៥ ឆ្នាំ ដំបូង ព្រោះវាបែកឫសនៅក្រោមដី មុននឹងលូតឡើងប្រវែងជាង ២ ម៉ែត្រ ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ ៦ សប្តាហ៍។

ដូចគ្នានឹងទម្លាប់ដែលមនុស្សយើងតែងបង្ហាញចេញដោយមិនបាន សង្កេតឃើញពីភាពខុសគ្នាអ្វី រហូតអ្នកមើលរំលងចំណុចសំខាន់ ពេល ចាប់ផ្តើមស្វែងរកអ្វី ក៏តែងវង្វេងក្នុងផ្លូវដែលខុស។ អ្នករំពឹងចង់ឃើញការ វិវឌ្ឍដែលច្បាស់ក្នុងថ្ងៃដំបូង សប្តាហ៍ដំបូងៗ ឬខែដំបូងៗ។ ទម្លាប់ប្រៀប ដូចជាត្រាសម្គាល់គុណភាពដែលសន្សំមកយូរហើយ ដែលជាលទ្ធផលដ៏ អស្ចារ្យដែលកើតឡើងនៅពេលក្រោយ។

នេះគឺជាហេតុផលដែលការរក្សាទម្លាប់ឲ្យនៅគង់វង្សជារឿងពិបាក។ យើងចាប់ផ្តើមបង្កើតការផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តងៗ តែមិនរង់ចាំឲ្យឃើញលទ្ធផល ហើយក៏បោះបង់ការតាំងចិត្តពាក់កណ្តាលទីចោល។ អ្នកអាចគិតថា «ខ្ញុំ ខំរត់ហាត់ប្រាណរាប់ខែ ចុះហេតុអ្វីក៏រាងកាយរបស់ខ្ញុំមិនឃើញប្រែប្រួល សោះអ៊ីចឹង»។ ពេលអ្នកបណ្តោយឲ្យគំនិតបែបនេះចូលមកគ្រប់គ្រង អ្នក នឹងបោះបង់ចោលការបង្កើតល្អៗដោយងាយ តែបើត្រូវការលទ្ធផលដែល ខុសពីមុន និងមានន័យចំពោះអ្នក អ្នកត្រូវតែរៀនបង្កើតទម្លាប់នោះជាបន្ត បន្ទាប់ រហូតទាល់តែឆ្លងផុតសភាពនេះបានសិន ដែលខ្ញុំហៅថា “បន្ទុកនៃ សភាវៈអាថ៌កំបាំង ។

ផ្នែកនេះចង់បង្ហាញអំពីគំនិត “ការផ្លាស់ប្តូរធំៗ ត្រូវការពេលវេលា និងកម្លាំងដែលប្រមូលផ្តុំជាបន្តបន្ទាប់ មុនពេលលទ្ធផលលេចចេញ”។ វាពន្យល់ថា អ្វីដែលយើងធ្វើរាល់ថ្ងៃ ទោះតូចក៏ដោយ វាកំពុងបង្កើតកម្លាំងសម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរនាពេលអនាគត។

ខ្ញុំបំបែកឲ្យងាយយល់៖

---

1. ការផ្លាស់ប្តូរធំៗ មិនកើតឡើងភ្លាមៗទេ

ឧទាហរណ៍សម្បកផែនដី៖

• ស្រទាប់ផែនដីផ្លាស់ទីតិចៗរាប់លានឆ្នាំ

• មើលទៅដូចជាមិនមានអ្វីកើតឡើង

• ប៉ុន្តែកម្លាំងត្រូវបានប្រមូលផ្តុំ

• ថ្ងៃណាមួយវាបង្ហាញលទ្ធផលជារញ្ជួយដី

ទម្លាប់មនុស្សក៏ដូចគ្នា៖
អ្វីដែលអ្នកធ្វើរាល់ថ្ងៃ កំពុងប្រមូលផ្តុំផលប៉ះពាល់ ទោះអ្នកមិនទាន់ឃើញក៏ដោយ។

---

2. ទម្លាប់ចាប់ផ្តើមពីការសម្រេចចិត្តតូចមួយ

ទម្លាប់មិនកើតឡើងដោយសារការសម្រេចចិត្តធំតែម្តងទេ។

ឧទាហរណ៍៖

ការសម្រេចចិត្តតូចៗ៖

• អាន 5 ទំព័រ

• រៀន 15 នាទី

• រៀបចំតុរៀន

• សរសេរកំណត់ត្រា

បើធ្វើម្តងហើយម្តងទៀត → វាក្លាយជាទម្លាប់ → ទម្លាប់ក្លាយជាផ្នែកមួយនៃជីវិត។

---

3. ទម្លាប់ល្អដូចជាគ្រាប់ពូជ

ដំបូង៖ 🌱

• តូច

• មិនទាន់ឃើញផ្លែផ្កា

បន្តថែទាំ៖

• ចាក់ឫស

• លូតលាស់

• ក្លាយជាដើមឈើធំ

ទម្លាប់ល្អក៏ដូចគ្នា៖
ថ្ងៃនេះអាចមើលទៅតូច ប៉ុន្តែអនាគតវាអាចបង្កើតលទ្ធផលធំ។

---

4. ការបំបាត់ទម្លាប់អាក្រក់មិនងាយដូចបិទបើកទេ

អត្ថបទប្រៀបធៀបដូចជា ដកឫសដើមឈើធំ។

មានន័យថា៖

ទម្លាប់អាក្រក់ដែលបង្កើតយូរ:

• មានឫសជ្រៅ

• ត្រូវការពេលកែប្រែ

• ត្រូវការការអត់ធ្មត់

ឧទាហរណ៍៖
បើធ្លាប់ពន្យារពេលរាល់ថ្ងៃ ការប្តូរទៅជាមនុស្សមានវិន័យ មិនកើតឡើងក្នុងមួយថ្ងៃទេ។

---

5. បញ្ហារបស់មនុស្សគឺ រំពឹងលទ្ធផលជាបន្ទាត់ត្រង់

មនុស្សភាគច្រើនគិតថា៖

ខំប្រឹង 1 ខែ → ត្រូវឃើញការផ្លាស់ប្តូរ

ប៉ុន្តែការពិត៖

ការខំប្រឹង → ប្រមូលផ្តុំ → រង់ចាំ → បង្ហាញលទ្ធផល

វាដូចជាការដាំដំណាំ។
អ្នកមិនអាចដាំគ្រាប់ពូជថ្ងៃនេះ ហើយទាមទារផ្លែឈើថ្ងៃស្អែកបានទេ។

---

6. ហេតុអ្វីមនុស្សបោះបង់?

ព្រោះពួកគេមើលមិនឃើញលទ្ធផល ហើយគិតថា៖

“ខ្ញុំខំប្រឹង តែមិនមានអ្វីផ្លាស់ប្តូរ”

ប៉ុន្តែការពិត អ្វីៗកំពុងផ្លាស់ប្តូរនៅក្រោមផ្ទៃដូចជាឫសឈើ។

---

ចំណុចស្នូល៖

កុំវាស់តម្លៃការខំប្រឹងរបស់អ្នកតាមលទ្ធផលដែលឃើញភ្លាមៗ។ វាស់តាមថាតើអ្នកកំពុងដាក់គ្រឹះត្រឹមត្រូវរាល់ថ្ងៃឬអត់។

សរុបខ្លី៖
ការផ្លាស់ប្តូរតូចៗដែលធ្វើជាប្រចាំ នឹងប្រមូលកម្លាំងរហូតដល់ថ្ងៃមួយ វាបង្កើតលទ្ធផលធំដែលមនុស្សមិននឹកស្មាន។

បើប្រៀបធៀបមនុស្សទៅនឹងកម្លាំងរុញច្រានផ្នែកធរណីវិទ្យា សម្បក ផែនដី ២ ស្រទាប់អាច់កិលប៉ះគ្នាជាជាបន្តបន្ទាប់រយៈពេលរាប់លានឆ្នាំ រហូតកើតកម្លាំងរុញច្រានគ្នា រហូតថ្ងៃមួយ សម្បកផែនដីក៏នៅរំកិលប៉ះគ្នា ក្នុងលក្ខណៈដដែលៗ តែលើកនេះ កម្លាំងរុញច្រាននោះខ្លាំងរហូតកើតការ រញ្ជួយដី។ រាល់ការផ្លាស់ប្តូរ អាចប្រើពេលច្រើនឆ្នាំមុននឹងបង្ហាញលទ្ធផល របស់វា។

គ្រប់យ៉ាងដែលអស្ចារ្យ គឺសុទ្ធតែកើតពីចំណុចចាប់ផ្តើមតូចៗ គ្រាប់ ពូជនៃទម្លាប់គ្រប់យ៉ាងកើតពីការសម្រេចចិត្តតូចៗតែម្តង តែនៅពេលការ សម្រេចចិត្តធ្វើបែបនោះកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត គ្រាប់ពូជនៃទម្លាប់ នោះនឹងបែកមែកសសាខា និងលូតលាស់យ៉ាងរឹងមាំ។ ចំណែកការបញ្ឈប់ ទម្លាប់មិនល្អ ក៏ដូចជាការដកឫសដើមឈើធំដែលងាប់ហើយចេញពីខ្លួន យើងដែរយើងតែងរំពឹងភាពរីកចម្រើនបែបខ្សែបន្ទាត់ត្រង់ យ៉ាង ហោចណាស់ យើងក៏រំពឹងថា នឹងកើតលទ្ធផលឆាប់ៗ តែតាមពិតទៅនោះ លទ្ធផលពីការព្យាយាម តែងកើតឡើងយឺតៗរាប់ខែ ឬរាប់ឆ្នាំ ទម្រាំយើង ឃើញតម្លៃទង្វើដែលយើងធ្វើមុននេះ។ ការរំពឹងលទ្ធផលលឿនបែបនេះ នឹងធ្វើឲ្យអ្នកធ្លាក់ចូលទៅក្នុងជ្រោះជ្រៅនៃភាពខកបំណង ធ្វើឲ្យអ្នកមាន អារម្មណ៍រាថយ និងបោះបង់ការតាំងចិត្តពាក់កណ្តាលទី។ យ៉ាងណាក្តី ការព្យាយាមទាំងនេះមិនអត់ប្រយោជន៍ទេ វានឹងសន្សំផ្លែផ្ការហូតបង្ហាញលទ្ធផលរបស់វាចេញមកបើដល់ពេលវេលាស័ក្តិសមណាមួយ

ផ្នែកនេះចង់បង្ហាញគំនិតសំខាន់ក្នុង Atomic Habits គឺ៖ “កុំផ្តោតតែលើគោលដៅ (Goal) តែត្រូវផ្តោតលើប្រព័ន្ធ ឬដំណាក់កាលអនុវត្ត (System/Process) ដែលនាំទៅរកគោលដៅនោះ”។

ន័យគឺ៖ គោលដៅប្រាប់ថា យើងចង់ទៅណា ប៉ុន្តែប្រព័ន្ធប្រាប់ថា យើងត្រូវធ្វើអ្វីរាល់ថ្ងៃដើម្បីទៅដល់ទីនោះ។

---

1. ហេតុអ្វីមិនគួរផ្តោតលើគោលដៅតែប៉ុណ្ណោះ?

មនុស្សភាគច្រើនគិតថា៖

“ពេលខ្ញុំសម្រេចគោលដៅ ខ្ញុំនឹងមានសុភមង្គល និងជោគជ័យ”

ឧទាហរណ៍៖

• ចង់ស្រកទម្ងន់

• ចង់មានលុយច្រើន

• ចង់ក្លាយជាអ្នកជំនាញ

ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺ៖ គោលដៅមានតែចំណុចបញ្ចប់។ វាមិនប្រាប់យើងថា តើត្រូវរស់នៅ និងធ្វើអ្វីរាល់ថ្ងៃទេ។

---

2. ដំណាក់កាលអនុវត្តជាអ្វី?

វាគឺជា ទម្លាប់ និងរបៀបធ្វើការប្រចាំថ្ងៃ ដែលបង្កើតលទ្ធផល។

ឧទាហរណ៍៖

គោលដៅ៖ ចង់ចេះ Programming

ដំណាក់កាល៖

• រៀន coding 30 នាទីរាល់ថ្ងៃ

• ធ្វើ project តូចៗ

• រៀនពីកំហុស

• អាន documentation

មិនមែនរង់ចាំថ្ងៃណាមួយក្លាយជាអ្នកជំនាញភ្លាមៗទេ។

---

3. ឧទាហរណ៍គ្រូបង្វឹកកីឡា

គោលដៅ៖ ឈ្នះពាន

ប៉ុន្តែអ្វីធ្វើឲ្យឈ្នះ?

• ជ្រើសរើសកីឡាករត្រឹមត្រូវ

• រៀបចំការហ្វឹកហាត់

• កែលម្អយុទ្ធសាស្ត្រ

• គ្រប់គ្រងក្រុម

ពានគឺជាលទ្ធផល។
ការហ្វឹកហាត់រាល់ថ្ងៃគឺជាហេតុផលដែលបង្កើតលទ្ធផល។

---

4. ឧទាហរណ៍អ្នកវិនិយោគ

គោលដៅ៖ បង្កើតអាជីវកម្មធំ

តែដំណើរការគឺ៖

• សិក្សាទីផ្សារ

• សាកល្បងផលិតផល

• រៀនពីអតិថិជន

• គ្រប់គ្រងក្រុម

អាជីវកម្មធំមិនកើតពីការចង់បានទេ តែកើតពីសកម្មភាពតូចៗដែលធ្វើត្រឹមត្រូវ។

---

5. ឧទាហរណ៍សម្រាប់ជីវិតប្រចាំថ្ងៃ

បើគោលដៅអ្នក៖
ចង់ក្លាយជាមនុស្សមានចំណេះដឹង

កុំគិតតែ៖
❌ “ខ្ញុំចង់ឆ្លាត”

តែបង្កើតប្រព័ន្ធ៖
✅ អានរាល់ថ្ងៃ
✅ រៀន skill ថ្មី
✅ កត់ត្រាអ្វីដែលបានរៀន
✅ សួរសំណួរ និងស្វែងយល់

---

6. ចំណុចសំខាន់បំផុត

គោលដៅអាចផ្តល់ទិសដៅ ប៉ុន្តែ ប្រព័ន្ធជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យយើងឈានទៅដល់ទីនោះ។

ដូចជា៖

Goal = ចង់ទៅភ្នំពេញ
System = របៀបធ្វើដំណើរ ផ្លូវដែលជ្រើសរើស និងការធ្វើដំណើររាល់ថ្ងៃ

---

សរុប៖
កុំសួរតែ៖
“តើខ្ញុំចង់បានអ្វី?”

ត្រូវសួរផង៖
“តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីក្លាយជាមនុស្សដែលអាចទទួលបានវា?”

ព្រោះ លទ្ធផលមិនកើតពីគោលដៅទេ វាកើតពីទម្លាប់ និងប្រព័ន្ធដែលយើងអនុវត្តជាប្រចាំ។

ចូរបំភ្លេចគោលដៅ ហើយផ្តោតលើដំណាក់កាលអនុវត្តមានប្រយោគដ៏អស្ចារ្យមួយនិយាយថា វិធីល្អបំផុតដែលនឹងធ្វើឲ្យអ្នក ជោគជ័យសមបំណង មិនថាការមានរូបរាងសមសួន ភាពជោគជ័យក្នុង ការងារ សេចក្តីសុខក្នុងជីវិត និងមានពេលនៅជួបជុំគ្រួសារច្រើនជាងមុន សុទ្ធតែកើតពីការកំណត់គោលដៅដែលសមរម្យ ច្បាស់លាស់ និងអនុវត្ត បានផលពិតប្រាកដ។សូម្បីតែខ្ញុំក៏ប្រើវិធីនេះច្រើនឆ្នាំមកហើយដោយខ្ញុំជោគជ័យត្រឹមតែបន្តិចបន្តួច តែខ្ញុំ ទទួលបរាជ័យច្រើនជាងទីបំផុតខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមយល់ថា លទ្ធផលដែលកើត ឡើង ស៊ីសង្វាក់គ្នាជាមួយនឹងគោលដៅដែលបានកំណត់តិចបំផុត ហើយ លទ្ធផលទាំងអស់ ទាក់ទងនឹងដំណាក់កាលដែលខ្ញុំត្រូវអនុវត្តច្រើនជាង។

•ប្រសិនបើអ្នកជាគ្រូបង្វឹកកីឡា គោលដៅរបស់អ្នកអាចជាការលើក ពាន ចំណែកដំណាក់កាលគឺ វិធីជ្រើសរើសកីឡាករ គ្រប់គ្រងក្រុម និងដឹកនាំការហ្វឹកហាត់។

•ប្រសិនបើអ្នកជាវិនិយោគិន គោលដៅរបស់អ្នកអាចជាការបង្កើតមុខ ជំនួញតម្លៃរាប់លានដុល្លារ ដំណាក់កាលគឺ វិធីដែលអ្នកសាកល្បងផ លិតទំនិញ ជួលបុគ្គលិក និងធ្វើទីផ្សារ។

•ប្រសិនបើអ្នកជាតន្ត្រីករ គោលដៅរបស់អ្នកអាចជាការបានប្រគុំបទ ថ្មីៗ ដំណាក់កាលគឺ ពេលវេលាហ្វឹកហាត់ ការចាប់ចង្វាក់ភ្លេង និង ការទទួលបានពាក្យណែនាំពីគ្រូភ្លេង។

ផ្នែកនេះចង់បង្ហាញគំនិតសំខាន់មួយក្នុង Atomic Habits គឺ៖ “គោលដៅតែមួយ មិនអាចធ្វើឲ្យអ្នកឈ្នះបានទេ។ អ្វីដែលបង្កើតភាពខុសគ្នាគឺប្រព័ន្ធ និងដំណើរការដែលអ្នកអនុវត្តរាល់ថ្ងៃ។”

ខ្ញុំនឹងបំបែកឲ្យងាយយល់៖

---

1. កុំផ្តោតលើពិន្ទុ តែផ្តោតលើការលេងឲ្យល្អ

ក្នុងកីឡា៖

គោលដៅ
→ ឈ្នះការប្រកួត

ប៉ុន្តែពេលប្រកួត បើកីឡាករគិតតែ៖
“តើពិន្ទុប៉ុន្មានហើយ?”
“តើខ្ញុំនឹងឈ្នះទេ?”

វាអាចធ្វើឲ្យបាត់ការផ្តោតលើការលេង។

អ្នកឈ្នះគឺអ្នកដែលផ្តោតលើ៖

• បច្ចេកទេស

• ការហ្វឹកហាត់

• ការកែលម្អខ្លួន

• ការធ្វើអ្វីត្រឹមត្រូវរាល់ថ្ងៃ

ពេលប្រព័ន្ធល្អ → លទ្ធផលនឹងមកដោយខ្លួនឯង។

នេះហើយជាគំនិតដែល Bill Walsh និយាយថា៖
“ពិន្ទុនឹងគ្រប់គ្រងខ្លួនវាផ្ទាល់”

មានន័យថា៖ កុំដេញតាមលទ្ធផលពេក ត្រូវធ្វើឲ្យដំណើរការរបស់អ្នកល្អ។

---

2. បញ្ហាទី១៖ អ្នកឈ្នះ និងអ្នកចាញ់មានគោលដៅដូចគ្នា

ចំណុចនេះសំខាន់ណាស់។

ឧទាហរណ៍៖

អ្នកចង់ក្លាយជា Programmer ល្អ
មនុស្សរាប់ពាន់នាក់ក៏ចង់ដូចគ្នា។

គោលដៅដូចគ្នា៖

“ចង់ជោគជ័យ”

តែហេតុអ្វីមនុស្សខ្លះជោគជ័យ ខ្លះមិនបាន?

ព្រោះ វិធីធ្វើ និងទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃខុសគ្នា។

---

3. កុំច្រឡំថាគោលដៅធំ = ជោគជ័យ

មនុស្សជាច្រើនគិតថា៖

“ខ្ញុំមានក្តីសុបិនធំ”
→ “ខ្ញុំនឹងជោគជ័យ”

ប៉ុន្តែមានមនុស្សជាច្រើនមានក្តីសុបិនដូចគ្នា ហើយមិនបានសម្រេច។

អ្វីដែលបែងចែកគឺ៖

អ្នកម្នាក់៖

• រៀនរាល់ថ្ងៃ

• កែលម្អខ្លួន

• មានវិន័យ

អ្នកម្នាក់ទៀត៖

• គិតតែពីលទ្ធផល

• រង់ចាំកម្លាំងចិត្ត

• មិនមានប្រព័ន្ធ

គោលដៅដូចគ្នា ប៉ុន្តែលទ្ធផលខុសគ្នា។

---

4. ហេតុអ្វីមនុស្សចូលចិត្តមើលអ្នកឈ្នះ?

ព្រោះយើងឃើញតែចុងក្រោយ៖

• ឃើញអ្នកឈ្នះពាន

• ឃើញអ្នកមានលុយ

• ឃើញអ្នកជោគជ័យ

ប៉ុន្តែយើងមិនឃើញ៖

• ម៉ោងហាត់ប្រាណ

• ការបរាជ័យ

• ការខំប្រឹងរាល់ថ្ងៃ

យើងឃើញផ្លែឈើ ប៉ុន្តែមិនឃើញឫស។

---

5. មេរៀនសម្រាប់ជីវិត

កុំសួរតែ៖

❌ “តើខ្ញុំចង់បានលទ្ធផលអ្វី?”

ត្រូវសួរ៖

✅ “តើខ្ញុំត្រូវក្លាយជាមនុស្សបែបណា និងធ្វើអ្វីរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីទទួលបានលទ្ធផលនោះ?”

---

សរុប៖
មនុស្សឈ្នះ និងមនុស្សចាញ់អាចមានគោលដៅដូចគ្នា។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យខុសគ្នា គឺប្រព័ន្ធ ការអនុវត្ត និងទម្លាប់ដែលពួកគេធ្វើរាល់ថ្ងៃ។
កុំប្រឹងគ្រប់គ្រងពិន្ទុ ត្រូវប្រឹងកែលម្អការលេងរបស់ខ្លួន ហើយលទ្ធផលនឹងតាមមក។

គោលដៅរបស់កីឡាគ្រប់ប្រភេទ គឺការបញ្ចប់ការប្រកួតដោយពិន្ទុល្អ បំផុត តែប្រហែលគួរឲ្យអស់សំណើច បើយកពេលវេលាប្រកួតទៅផ្តោតលើ ពិន្ទុ វិធីមួយដែលអាចយកឈ្នះបានគឺ ការមានជំនាញកើនឡើងរាល់ថ្ងៃ។ប៊ីល វ៉លស៍ (Bill Walsh) អ្នកឈ្នះការប្រកួត Super Bowl បីលើកគាត់ និយាយថា “ពិន្ទុនឹងគ្រប់គ្រងខ្លួនវាផ្ទាល់»បញ្ហាទី ១ : អ្នកឈ្នះ និងអ្នកចាញ់មានគោលដៅដូចគ្នា

ការកំណត់គោលដៅនឹងទទួលផលប៉ះពាល់ពីអារម្មណ៍អគតិ ដោយ លំអៀងទៅលើភាពអត្មានិយម យើងតែងតែផ្តោតការចាប់អារម្មណ៍ទៅលើ អ្នកឈ្នះ ហើយយល់ខុសថា គោលដៅខ្ពស់នឹងនាំទៅរកភាពជោគជ័យ ដោយមើលរំលងអ្នកដទៃទៀតដែលមានគោលដៅតែមួយ គ្រាន់តែពួកគេ ធ្វើមិនបានសម្រេច។ឬដោយអ្នកជោគជ័យ និងអ្នកបរាជ័យ សុទ្ធតែមានគោលដៅតែមួយ គ្រាន់តែគោលដៅនោះ រមែងមិនអាចញែក អ្នកឈ្នះចេញពីអ្នកចាញ់បាន

ផ្នែកនេះគឺជាគំនិតស្នូលមួយរបស់ Atomic Habits ដែលចង់ប្រាប់ថា៖

ការសម្រេចគោលដៅមួយ មិនមែនជាអ្វីដែលផ្លាស់ប្តូរជីវិតអ្នកពិតប្រាកដទេ។ អ្វីដែលផ្លាស់ប្តូរជីវិតអ្នក គឺទម្លាប់ និងប្រព័ន្ធដែលអ្នកប្រើដើម្បីទៅដល់គោលដៅនោះ។

---

1. ការសម្រេចគោលដៅគ្រាន់តែជាការផ្លាស់ប្តូរបណ្តោះអាសន្ន

ឧទាហរណ៍ក្នុងសៀវភៅ៖

បន្ទប់រញ៉េរញ៉ៃ → អ្នកសម្អាតវា → បន្ទប់ស្អាត

ប៉ុន្តែបើអ្នកនៅតែមានទម្លាប់៖

• ទុករបស់រាត់រាយ

• មិនរៀបចំ

• មិនសម្អាតជាប្រចាំ

បន្ទប់នឹងរញ៉េរញ៉ៃម្តងទៀត។

បញ្ហាមិនមែននៅបន្ទប់ទេ។
បញ្ហានៅលើ ទម្លាប់របស់ម្ចាស់បន្ទប់។

---

2. លទ្ធផលគ្រាន់តែជារោគសញ្ញា

មនុស្សភាគច្រើនគិតថា៖

❌ បញ្ហា = ទម្ងន់លើស

តែការពិត៖

✅ បញ្ហា = ទម្លាប់ហូបអាហារ និងរបៀបរស់នៅ

---

❌ បញ្ហា = គ្មានលុយ

តែការពិត៖

✅ បញ្ហា = ទម្លាប់ចាយវាយ និងគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុ

---

❌ បញ្ហា = ប្រឡងធ្លាក់

តែការពិត៖

✅ បញ្ហា = ទម្លាប់សិក្សា

---

ដូច្នេះ សៀវភៅចង់ប្រាប់ថា៖

កុំត្រឹមតែជួសជុលលទ្ធផល ត្រូវជួសជុលមូលហេតុដែលបង្កើតលទ្ធផលនោះ។

---

3. គោលដៅអាចធ្វើឲ្យសេចក្តីសុខត្រូវបានពន្យារពេល

មនុស្សជាច្រើននិយាយថា៖

• ពេលមានលុយ ខ្ញុំនឹងសប្បាយ

• ពេលបានការងារល្អ ខ្ញុំនឹងសប្បាយ

• ពេលស្រកទម្ងន់ ខ្ញុំនឹងសប្បាយ

នោះមានន័យថា អ្នកកំពុងដាក់សេចក្តីសុខរបស់ខ្លួនទៅក្នុងអនាគត។

ជីវិតក្លាយជា៖

"ខ្ញុំនឹងមានក្តីសុខនៅថ្ងៃក្រោយ"

ជំនួសឱ្យ

"ខ្ញុំអាចមានក្តីសុខជាមួយការរីកចម្រើនរបស់ខ្លួននៅថ្ងៃនេះ"

---

4. ហេតុអ្វីគួរផ្តោតលើដំណាក់កាល (Process)?

បើអ្នកចូលចិត្តដំណើរការ៖

• អ្នករីករាយនឹងការរៀន

• អ្នករីករាយនឹងការហាត់ប្រាណ

• អ្នករីករាយនឹងការអភិវឌ្ឍខ្លួន

នោះអ្នកមិនចាំបាច់រង់ចាំដល់គោលដៅទេ ទើបមានក្តីសុខ។

អ្នកអាចមានក្តីសុខរាល់ថ្ងៃ។

---

5. គោលដៅអាចបញ្ឈប់ការរីកចម្រើន

ឧទាហរណ៍៖

សិស្សម្នាក់និយាយថា៖

"ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ប្រឡងជាប់"

ពេលប្រឡងជាប់ហើយ

→ ឈប់រៀន

→ ឈប់អភិវឌ្ឍ

---

មនុស្សម្នាក់ទៀតនិយាយថា៖

"ខ្ញុំចង់ក្លាយជាមនុស្សដែលរៀនជាប្រចាំ"

ពេលប្រឡងជាប់

→ នៅតែរៀន

→ នៅតែអភិវឌ្ឍ

→ នៅតែរីកចម្រើន

---

6. ភាពខុសគ្នារវាង Goal និង System

Goal (គោលដៅ)	System (ប្រព័ន្ធ/ដំណើរការ)
ចង់បានលទ្ធផល	ផ្តោតលើសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ
មានចំណុចបញ្ចប់	បន្តជារៀងរហូត
ជំរុញរយៈខ្លី	បង្កើតការរីកចម្រើនរយៈវែង
អាចធ្វើឲ្យបាត់កម្លាំងចិត្តក្រោយសម្រេច	បង្កើតទម្លាប់ជាប់លាប់

---

ចំណុចស្នូលដែល James Clear ចង់ប្រាប់

កុំគិតតែ៖

"តើខ្ញុំចង់សម្រេចអ្វី?"

ត្រូវគិតថា៖

"តើខ្ញុំត្រូវរស់នៅ និងធ្វើអ្វីរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីក្លាយជាមនុស្សដែលអាចសម្រេចវាបាន?"

សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងរៀន IT ឬ Business៖

កុំផ្តោតតែ

"ខ្ញុំចង់បានការងារល្អ"

តែផ្តោតលើ

"ខ្ញុំនឹងរៀន 30 នាទីរាល់ថ្ងៃ, អនុវត្ត coding ជាប្រចាំ, អានសៀវភៅ business ជាបន្តបន្ទាប់"

បើប្រព័ន្ធល្អ លទ្ធផលនឹងមកដោយខ្លួនឯង។ នេះជាមូលដ្ឋានសំខាន់បំផុតនៃ Atomic Habits។

ការសម្រេចគោលដៅ គ្រាន់តែជាការផ្លាស់ប្តូរ បណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ

សាកស្រមៃថា បន្ទប់របស់អ្នករញ៉េរញ៉ៃគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ ហើយអ្នក កំណត់គោលដៅថា នឹងរៀបចំឲ្យមានរបៀប បើអ្នកបង្កើតកម្លាំងចិត្តឡើង មក អ្នកនឹងមានបន្ទប់ដែលស្អាតមានរបៀបចំពោះតែនៅពេលនេះ តែបើ អ្នកនៅជាមនុស្សដែលមានទម្លាប់ធ្វើអ្វីរាត់រាយ បន្ទប់ក៏នៅរញ៉េរញ៉ៃដដែល មិនយូរប៉ុន្មានអ្នកនឹងឃើញគំនរសំរាមថ្មី ហើយសង្ឃឹមថាខ្លួនឯងនឹងកើត កម្លាំងជំរុញចិត្តម្តងទៀត អ្នកត្រូវតាមរកលទ្ធផលដដែលៗដែលចង់បាន ព្រោះរូបអ្នកមិនដែលផ្លាស់ប្តូរដំណាក់កាលថ្មីៗដើម្បីទៅឲ្យដល់គោលដៅ នោះទេ។

ចំពោះការសម្រេចគោលដៅមួយ វាគ្រាន់តែជាការផ្លាស់ប្តូរជីវិតក្នុង ពេលវេលាមួយតែប៉ុណ្ណោះ វាខ្វែងនឹងពាក្យថា អភិវឌ្ឍដែលប្រសើរឡើង។ យើងគិតថា យើងត្រូវផ្លាស់ប្តូរលទ្ធផល តែលទ្ធផលមិនមែនជាបញ្ហាទេ អ្វី ដែលត្រូវផ្លាស់ប្តូរគឺ ដំណាក់កាលដែលធ្វើឲ្យកើតលទ្ធផល

គោលដៅ» កំណត់សេចក្តីសុខរបស់អ្នក

នៅពេលខ្ញុំសម្រេច គោលដៅហើយ ទើបខ្ញុំមានក្តីសុខ»។ ចំពោះបញ្ហាផ្លូវចិត្តពេលអ្នកកំណត់ គោលដៅគឺ អ្នកកំពុងរុញច្រានសេចក្តីសុខចេញពីខ្លួនឯង រហូតទាល់តែអ្នកទៅដល់គោលដៅដែលអ្នកបានកំណត់

គោលដៅក៏បង្កភាពខ្វែងគំនិតដែលត្រូវជ្រើសរើសអ្វីម្យ៉ាង រវាងបរាជ័យ និងជោគជ័យ ពេលនោះអ្នកនឹងត្រូវបរាជ័យ ឬខកបំណង នឹងចិត្តគំនិតដែលបិទឃាំងខ្លួនអ្នកឲ្យស្វែងរកសេចក្តីសុខក្នុងទស្សនៈតូច ចង្អៀត ពីព្រោះមើលទៅ គ្មានផ្លូវអាចទៅរួចឡើយដែលជីវិតរបស់អ្នកអាច សមបំណងគ្រប់រឿង ហើយការកំណត់សេចក្តីសុខរបស់ខ្លួនឯងនៅលើវិថី ជីវិតតែមួយ ជារឿងដែលមនុស្សបរាជ័យភាគច្រើនចូលចិត្តធ្វើ។

“ដំណាក់កាល» ប្រៀបដូចជាថ្នាំបន្សាបពិសម្យ៉ាងដល់ចិត្តរបស់អ្នក ពេលអ្នកមានសេចក្តីសុខជាមួយនឹង “ដំណាក់កាល» ជំនួស “លទ្ធផល” អ្នកមិនចាំបាច់ត្រូវសន្យាប្រាប់ខ្លួនឯងថា ពេលណាទើបមានក្តីសុខបាន។ អ្នកនឹងមានក្តីសុខបានគ្រប់ពេលវេលា ខណៈដែលដំណាក់កាលនោះនៅ ដំណើរការបន្ត ហើយដំណាក់កាលមួយក៏អាចនាំអ្នកទៅរកភាពជោគជ័យ បាន។

«គោលដៅ» អាចបញ្ច្រាស

នឹងភាពរីកចម្រើនរយៈពេលវែង

កីឡាកររត់ប្រណាំងជាច្រើនហ្វឹកហាត់យ៉ាងខ្លាំងរាប់

ខែ តែបន្ទាប់ពីពួកគេរត់ដល់ខ្សែព្រ័ត្រ ពួកគេក៏ឈប់ហ្វឹកហាត់។ គ្មានការ ប្រកួតដែលមកបង្កើតកម្លាំងជំរុញចិត្តឲ្យពួកគេហ្វឹកហាត់ទៀតឡើយ ព្រោះ ពួកគេបានបញ្ចេញថាមពលទាំងអស់ផ្តោតទៅលើគោលដៅតែម្យ៉ាង។

នេះជាមូលហេតុដែលធ្វើឲ្យមនុស្សយើងត្រឡប់ទៅធ្វើទង្វើដដែលៗ ក្រោយពីសម្រេចគោលដៅណាមួយហើយ។

វត្ថុបំណងនៃការកំណត់គោលដៅ ប្រៀបដូចជាការទទួលជ័យជម្នះ ក្នុងការប្រកួត ហើយចំណែកវត្ថុបំណងនៃការបង្កើតប្រព័ន្ធវិញ គឺការគិត ដល់គោលដៅតិចជាងមុន ហើយអភិវឌ្ឍជាបន្តបន្ទាប់គ្មានថ្ងៃឈប់ ដែល សំខាន់គឺ បន្តដំណាក់កាលដែលនឹងធ្វើឲ្យកើត “ភាពរីកចម្រើន» ជាបន្ទ បន្ទាប់។

អ្នកប្រហែលជាយល់ហើយថាទម្លាប់តូចៗ សំដៅដល់ការផ្លាស់ប្តូរបន្តិចបន្តួច លទ្ធផលបន្តិចបន្តួច ព្រមទាំងការអភិវឌ្ឍចំណុចខ្វះខាតផ្សេងៗឲ្យល្អប្រសើរឡើង ១%។ យ៉ាងណាក្តី ទម្លាប់តូចៗក្នុងន័យនេះ មិនចំពោះតែទម្លាប់ចាស់ៗដែលជា ទម្លាប់តូចៗទេ តែក៏ជាផ្នែកមួយនៃការប្រព្រឹត្តដែលធំជាងផងដែរ ដូចគ្នា នឹងអាតូមដែលជាផ្នែករបស់មេលេគុល ទម្លាប់ទាំងអស់នេះ សុទ្ធតែជាផ្នែក សំខាន់នៃលទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យ។

ទម្លាប់ប្រៀបដូចជាអាតូមក្នុងជីវិតមនុស្សយើង ការប្រព្រឹត្តគ្រប់យ៉ាង ប្រៀបដូចជាផ្នែកមូលដ្ឋាននាំទៅរកការអភិវឌ្ឍខ្លួនយើងក្នុងលក្ខណៈរួម។ ទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃអាចមើលទៅដូចជាមិនសំខាន់ក្នុងពេលដំបូងទេ តែមិនយូរ ប៉ុន្មាន ទម្លាប់ទាំងនេះនឹងរួមកម្លាំងគ្នា ហើយផ្តល់លទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យ

សរុបមេរៀន

•ទម្លាប់ជាការប្រាក់សន្សំពីការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង ដោយការបង្កើតទម្លាប់ ល្អ ១% រាល់ថ្ងៃ អ្នកនឹងសន្សំលទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យក្នុងពេលអនាគតដ៏ យូរ។

•ទម្លាប់ប្រៀបដូចជាកាំបិតមុខពីដែលផ្តល់ទាំងគុណ និងទោស ទើប ក្លាយជាហេតុផលសំខាន់ ដែលអ្នកត្រូវយល់លម្អិតទាក់ទងនឹងរឿង នេះ។

•ការផ្លាស់ប្តូរតូចៗ រមែងមិនធ្វើឲ្យឃើញភាពខុសគ្នាច្បាស់ប៉ុន្មានទេ រហូតទាល់តែអ្នកឆ្លងផុតចំណុចផ្លាស់ប្តូរដ៏សំខាន់សិន។ លទ្ធផលដ៏ អស្ចារ្យបំផុតនៃដំណាក់កាលដ៏ស្មុគស្មាញ វារមែងកើតឡើងដោយ សន្សឹមៗ អ្នកត្រូវមានភាពអត់ធ្មត់។

•ទម្លាប់តូចៗ ជាការប្រព្រឹត្តតូចៗដែលគ្រាន់តែជាផ្នែកមួយក្នុងប្រព័ន្ធ ដែលធំជាង ដូចគ្នានឹងអាតូមដែលរួមគ្នាជាផ្នែកមួយនៃមេលេគុល ទម្លាប់តូចៗក៏ជាផ្នែកមួយនៃលទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យដូចគ្នា។

•ប្រសិនបើអ្នកត្រូវការលទ្ធផលដែលល្អជាង ចូរអ្នកបំភ្លេចរឿងកំណត់ -គោលដៅ» ហើយងាកមកផ្តោតសំខាន់លើរឿង «ដំណាក់កាល” ជំនួសវិញ។

•អ្នកមិនបាច់ទាន់ឡើងទៅដល់កម្រិត “គោលដៅ” ទេ តែអ្នកគួរចុះ មកកម្រិតនៃ “ ដំណាក់កាល» ឲ្យបានជាមុនសិន