les9 naoorlog en nouvelle vague frankrijk

A Bout du souffle

A bout de souffle is een NV film van Godard. Het verhaal is zeer eenvoudig: het gaat over een man en een vrouw. De man heeft een politie agent gedood en is nu op de vlucht. We zien tegenstellingen tussen de twee hoofdpersonages: Frans vs. Amerikaans; schuld vs. onschuld; eerlijk vs. oneerlijk. De film is typisch Nouvelle Vague omdat het ingaat tegen de klassieke filmtaal. Godard gaat bijvoorbeeld een zichtbare montage gebruiken door jump-cuts, fouten in de as. Hij doorbreekt meermaals de diëgese of de vierde wand doordat het hoofdpersonage recht in de camera kijkt. Verder is er enorm veel achtergrondlawaai en is de narratieve structuur verwarrend door de enorm lange bedscène middenin het verhaal. Logica en continuïteit staan in deze film dus duidelijk niet centraal. De film is zelfreferentieel (hij komt er zelf in voor) en geeft een metareflectie over cinema met beelden van een man die een camera omhoog houdt en filmt, een scène in de bioscoop. Er zijn ook heel wat verwijzingen naar Amerikaanse B-films (wrijven over de lippen, wapens - gangsterfilms). De stempel van Godard als auteur is duidelijk in de scherpe dialogen. Godard was altijd al bekend voor zijn krasse publieke uitspraken.

Akerman Chantal

De bekendste na-oorlogse Belgische regisseuse (beide ouders overlevers van Auschwitz). Haar films gaan vaak over vrouwen, de gesprekken gaan vaak door in de keuken. Het enige wat ik nog weet over haar is dat ze enorm beïnvloed is geweest door Godard en NV. Bekende film is Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles over de saaiheid van alledaags leven als huisvrouw.

Astruc Alexandre

Een filmcriticus en theoreticus, te situeren als voorloper van de Nouvelle Vague. Hij kwam af met het idee van camera stylo: volgens hem was de regisseur de auteur van een film - niet de scenarist. Het was de regisseur die macht en controle had over alle auditieve en visuele elementen van een film.

Bazin André

Auteur in het realisme. Was lid van Cahiers du Cinéma (jonge generatie critici) die kritiek had op ‘cinéma de papa’.

Bresson Robert

Franse scenarist. Had een erg persoonlijke stijl/oeuvre: sober, klassiek, ingetogen, psychologisch uitgediept, minimalistisch. Thema’s: introspectie, zelfonderzoek, moreel gevecht, mise-en-scène. Bresson ging meer suggererend te werk door handeling off-screen te laten gebeuren. Ook werkte hij met non-professionele acteurs om zo weinig mogelijk emotie over te brengen. Bekende film: Pickpocket

Caméra stylo

Een idee van filmcriticus Astruc: volgens hem was de regisseur de auteur van een film - niet de scenarist. Het was de regisseur die macht en controle had over alle auditieve en visuele elementen van een film.

CNC

Centre National de la Cinématographie. De oprichting van dit filminstituut zorgde voor een herstel van de Franse film in de naoorlogse periode. Het CNC ging coproducties aan met Italië en legde quota op.

Cocteau Jean

Franse cineast. Hij ontwikkelde een eigen poëtica: putte uit klassieke mythologieën op een persoonlijke manier. Cocteau zag cinema als de meest complete kunstvorm, waarbij alle zintuigen aan bod komen.

Et dieu créa la Femme

Film van Roger Vadim, een onafhankelijke producent/cineast buiten het systeem.

Godard Jean-Luc

Een NV regisseur die uit de Zwitserse bourgeoisie terecht komt in de cinefiele middens van Parijs. Hij start als criticus en blaast loftrompet van onbekende cineasten. Ook heel wat aandacht voor Amerikaanse cinema, vooral uit provocatie. Zijn bekendste film is A Bout De Souffle. Nadat hij die releaste werd hij gezien als een hippe filmmaker. Hij had spijt dat hij niet meer kritiek geuit had, wat hij dan later doet in openlijk kritisch linkse films. Hij stapt in het collectief van Dziga Vertov en zal daar onderdeel worden van een groep, en zal als cineast eigenlijk verdwijnen naar de achtergrond.

Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles

Film van Chantal Akerman, die gaat over de saaiheid van het leven als huisvrouw en de relatie met haar zoon. Heel wat van de film gaat door in de keuken, wat een plek is voor bezinning en macht (plek waar de vrouw eten maakt voor man), een plek van schaamte ook. De film werd beïnvloed door Wavelength van Snow (een film waarin er 1 shot, 1 lange zoom in een gewone kamer getoond wordt - geen plot).

Jour de fête

Een film van Tati, een onafhankelijke regisseur (die buiten het systeem van Franse cinema werkte). Deze film is schijnbaar naïef en focust op de processen van mechanisering. Je ziet echt dat komisch genre, opeenvolging van gags, dat een deel is van zijn poëtica erin terugkomen. Het is geen sterk plot, wel maatschappijkritisch. (idk je kan het misschien linken

Les 400 Coups

Een NV film van Truffaut. Les 400 Coups: film over een jongen die in een gesticht zit en zijn moeder komt hem bezoeken: autiobiografisch gegeven. Hij maakt gebruik van introspectie, freeze frame en zoom. Het is een vrij intimistische film. Dedicated to André Bazin die overleed net toen deze film gedraaid werd.

Pickpocket

Film van Robert Bresson. Film kenmerkt zich door non-professionele acteurs die weinig emotie toelaten. Handelingen gebeuren off-screen, waarmee Bresson wou suggereren ipv. tonen.

Tati Jacques

Franse auteur, schreef Jour de Fête. Kwam terug op de traditie van de stille film comedy met pantomime, opeenstapeling van gags. Tati speelde in op hedendaagse ontwikkelingen en was maatschappijkritisch hierop. Hij liet veel improvisatie toe, had een minimalistische stijl en werkte vooral visuel, zonder dialoog.

Truffaut François

Jonge criticus die artikel “une certaine tendance” schrijft in de jaren 1950. Hij had een moeilijke jeugd, never knew daddy - moeder was ijskoud, werd opgevoed door grootouders. Na militaire dienst in WO2 wordt ie geadopteerd door Bazin. Zijn bekendste film is Les 400 Coups: film over een jongen die in een gesticht zit en zijn moeder komt hem bezoeken: autiobiografisch gegeven. Hij maakt gebruik van introspectie, freeze frame en zoom. Het is een vrij intimistische film. Ook bekend voor zijn interviewboek met Alfred Hitchcock. In La Nuit Americaine maakt hij een metakritische film over alle problemen op de set.

Une certaine tendance

We zouden dit kunnen zien als het manifest van de Nouvelle Vague, dat Truffaut (een cineast en criticus) schreef in Cahiers du Cinema. Hij begint positief over de film in Frankrijk maar neemt de industrie al gauw op de korrel: in Frankrijk maakt men films door scenaristen, gebaseerd op literatuur dat onpersoonlijk is. Hij drong aan op het belang van een auteur en regisseur.