tierarchiczna teoria Sterberga

Metaskładniki (funkcja)

Procesy wyższego rzędu służące do planowania, monitorowania i oceniania działań; to w nich najsilniej przejawia się inteligencja ogólna (g)

7 funkcji metaskładników

1. Decyzja o problemie, 2. Wybór składników niższego rzędu, 3. Organizacja informacji, 4. Strategia porządkowania, 5. Alokacja zasobów uwagi, 6. Kontrola rozwiązania, 7. Wrażliwość na feedback

Subteoria doświadczenia (kryteria)

Zakłada, że inteligencja najlepiej przejawia się w dwóch sytuacjach: radzenia sobie z nowością oraz automatyzacji procesów informacyjnych

Relacja nowość – automatyzacja

To dwa bieguny wymiaru doświadczenia; im sprawniejsza automatyzacja zadań znanych, tym więcej zasobów pozostaje na radzenie sobie z nowością

Subteoria kontekstu (możliwości)

Definiuje inteligencję jako zdolność do: 1. Adaptacji (dopasowania się), 2. Kształtowania (zmiany otoczenia), 3. Selekcji (wyboru nowego środowiska)

Inwestycyjna teoria twórczości (metafora)

Strategia „kupowania tanio i sprzedawania drogo” idei – inwestowanie w niepopularne pomysły, by po ich uznaniu „sprzedać” je z zyskiem i przejść do nowych

Zasoby twórczego stylu życia

Intelektualne, osobowościowe, motywacyjne i społeczne

Główne zarzuty wobec teorii

Brak ekonomiczności (zbyt skomplikowana), charakter „omnibusowy” (tylko porządkuje wiedzę) oraz ignorowanie biologii i genetyki