teoria przeciwbakteryjne i środki odkażające

dysbakteriozy

dolegliwości wynikające ze zniszczenia naturalnej flory bakteryjnej organizmu i następczych zakażeń bakteriami opornymi na stosowany lek lub grzybami (biegunki, infekcje grzybiczne przewodu pokarmowego lub moczowo-płc)

powodowane przez leki o szerokim spektrum działania np. tetracykliny, klindamycyna, karbapenemy

zakażenie C. difficile

leki w profilaktyce dysbakteriozy, rzekomobłoniastego zapalenia j. grubego po zakażeniu C. difficile

podawanie między dawkami antybiotyku probiotyki →Lakcid, Trilac, jogurty z żywymi kulturami bakterii

leki bakteriobójcze a bakteriostatyczne

bakteriobójcze→bezpośrednio zabijają drobnoustroje, stosowane w przypadku upośledzonej oporności

bakteriostatyczne→hamują namnażanie się drobnoustrojów, stosowane gdy sprawne są mechanizmy immunologiczne organizmu

leki bakteriobójcze zależne od stężenia

aminoglikozydy, fluorochinolony→aktywność leku utrzymuje się długo, rzadkie dawkowanie

azytromycyna→kumulacja w kom. żernych, długo jest w miejscu zapalenia, dawki co 3 dni

geny oporności-gdzie

chromosom bakteryjny lub pozachromosomalnie w plazmidach

wymieniane na drodze koniugacji/trandukcji/transformacji

za co odpowiadają geny oporności

• wytwarzanie enzymów inaktywujących lek

• zmiana molekularnego punktu uchwytu dla leku

• zaburzenie przenikania leku do drobnoustroju

• aktywne wypompowywanie leku z drobnoustroju

• zmiana metabolizmu drobnoustroju

oporność krzyżowa gdy

drobnoustroje wykazują odporność na co najmniej 2 leki o pokrewnej budowie chemicznej i/lub przejawiające taki sam mechanizm działania

może być obustronna lub jednostronna