Personen examen Grieks en Romeinse geschiedenis

Minoïsche beschaving:

Cultuur op Kreta en het Griekse vasteland met een bloeiperiode tussen 2000 en de 15 eeuw v.C. genoemd naar koning Minos. Het was geen Griekse cultuur, en hun schrift (Lineair A) is nog niet ontcijferd. Tussen 2000-1479 v.C. zien we er een opkomst van paleizen zoals in Knossos en deze beschaving was dan ook gebouwd op paleiseconomieën. Deze paleizen waren economische, politieke en sociale centra. Het feit dat er geen sporen van ommuring te vinden zijn uit deze periode doet vermoeden dat deze cultuur volledige controle had over de omringende zeeën (thalassocratie). Vanaf 1470 v.C. taant de beschaving en rond 1100 v.C. zien we ze volledig verdwijnen, mogelijk door invallers vanuit het vasteland

Myceense beschaving:

Vroeg-Griekse cultuur op het Griekse vasteland genoemd naar de burcht in Mycene en de laatste fase van de Helladische bronstijdcultuur. Hun bloeiperiode was van circa 1600 tot 1100 v.C. In de cultuur zijn enkele elementen sterk beïnvloed door de Minoïsche cultuur, wat doet vermoeden dat Mycene Knossos na 1450 v.C. heeft overgenomen en de Grieken veel van de autochtone cultuur hebben overgenomen. Hun syllabeschrift, het lineair B, is wel ontcijferd en is het oudste ons bekend Grieks. Nieuw in deze periode zijn de bronzen wapenuitrustingen en strijdwagens. Ook deze economie was een paleiseconomie waar het koninklijk paleis het economische, sociale en politieke middelpunt was. Opvallend aan de Myceense beschaving zijn vooral de 'grote hoeveelheden aan gouden voorwerpen. Dit kan het gevolg zijn van rooftochten, maar evenzeer van handel en contacten tussen Griekse en Aziatische elites. Vanaf 1200 v.C. is de beschaving in verval door invallen en verwoestingen

Homeros

was een bekende dichter tijdens de 8--7eeuw v.C. Zowel de llias (over de oorlog tussen de Grieken en Trojanen) en de Odyssee (over de reizen van Odysseus na de val van Troje) worden aan hem toegeschreven. Deze verhalen zijn epische poëzie die waarschijnlijk afstammen uit een lange mondelinge traditie. Homeros' verhalen worden vaak gezien als de aanvang van de Griekse literatuur. Zijn epen zijn enkele van de weinig overgeleverde bronnen voor de periode vóór de 8-eeuw v.C

Hesiodos

(ca. 700 v.C) is naast Homeros de oudst bekende Griekse dichter en is afkomstig uit Boeotië. Zijn werk is nog steeds in de traditionele epische vorm geschreven, maar zijn onderwerpen zijn innoverend. Zijn belangrijkste werken zijn 'Werken en Dagen' (d.i. een belerend, persoonlijk werk, gericht aan zijn broer over het boerenleven) en 'Theogonia (een didactisch werk over het ontstaan van de goden en hun onderlinge relaties). Het interessante aan Hesiodos is dat hij geen aristocraat was, maar een welgestelde boer.

Drakoon

was een wetgever uit de archaïsche periode in Athene die een "draconischstreng strafrecht op schrift stelde (op bijna alles stond de doodstraf) rond 620 v.C., waarschijnlijk als reactie op een poging tot staatsgreep. Dat was een eerste beperking op het machtsmonopolie van de aristocratie. Later werd zijn strafrecht verder hervormd door Soloon. Creerde rechtszekerheid, doorbreken van interpretatiemonopolie van de aristocratie en rem op intra-alite vetes;

Soloon

Een van de traditionele '7 wijzen' van Griekenland. Magistraat uit de archaïsche periode die rond 590 v.C. tot archont werd benoemd met een buitengewone volmacht om de organisatie van de polis van Athene te hervormen. Hij voerde een hele reeks politieke, economische en sociale hervormingen door die er onder meer op gericht waren om het aan de macht komen van tirannen te voorkomen. Dit probeerde hij door noch de aristocratie, noch het volk te veel macht toe te kennen. Hij voerde onder meer een Raad van 400 in, zorgde voor de afschaffing van de schuldslavernij, zorgde voor een stimulans voor de ambachten en maakte de eersteindeling van Atheense burgers in vermogensklassen. Hij ging daarna vrijwillig in ballingschap, zo wordt beweerd, wat bijdroeg aan zijn faam.

Hekataios van Milete

(2-helft 6 eeuw v.C.)was een Grieks geleerde, die kan beschouwd worden als vader van de geografie. Zo verdeelde hij de wereld in twee continenten: Europè en Asiè (Afrika, dat hij Libië noemde, hoorde volgens hem bij Asiè). Dit zorgde voor een politiek-culturele splitsing van het Euraziatische continent in Europa en Azië, zeker in het kader van de Perzische dreiging. Dit idee promootte hij in zijn boek Beschrijving van de wereld, een van de eerste Griekse werken in proza. Het wereldbeeld was nog steeds vlak, omgeven door de oceaan en mythische wezens in de perifere gebieden.

Skulax

was een Perzische geleerde uit westelijk Klein-Azië die in dienst van Darius I de Indus, de oostelijke grensrivier van het rijk, was afgevaren en door de Arabische en de Rode Zee weer was teruggekeerd. Hij heeft van deze expeditie een beschrijving nagelaten, die vermoedelijk door Hekataios is gelezen.

Croesos (Kroisos)

Belangrijke Lydische koning uit de 6eeuw v.C. die de lonische steden in Klein-Azië onderwierp. Hij was volgens Herodotos de eerste Aziaat die de Grieken onderwierp en schatplichtig maakte. Omstreeks de helft van de 6" eeuw werd hij verslagen door de Perzische heerser Cyrus de Grote. Hij is vooral bekend omdat hij de eerste zou zijn geweest om muntslag uit te vinden, de elektronmunten. Hij imponeerde de Grieken met zijn rijkdom en deed kostbare giften aan het orakel van Delphi. Vandaar het spreekwoord: 'zo rijk als Croesos'. Hij is ook bekend voor zijn raadpleging van het orakel in Delphi: "Als Croesos ten oorlog trekt, zal een groot rijk ten onder gaan". Tragisch genoeg ging het over de val van zijn eigen rijk.

Cyrus de Grote

Later koning der Perzen, was op het moment van zijn troonsbestijging nog een kleine vazal van Medië. Cyrus slaagde erin tegen zijn leenheer, zijn grootvader styages, in opstand te komen en tegen alle verwachtingen in de Meden te verslaan. Later onderwierp hij het Babylonische rijk en werd hij in 550 v.C. koning van Meden en Perzen. Zijn expansiedrift leidde hem nog tot de vernietiging van het Lydische rijk en de verovering van talloze andere steden en gebieden. Hij wordt gezien als de stichter van het Perzische rijk en de Achaemenidische dynastie. Uiteindelijk moest hij het onderspit delven tegen nomadenvolkeren in Centraal-Azië

Peisistratos

was een Atheense aristocraat die populair was bij het volk. In 560 v.C probeerde hij voor de eerste keer de macht te grijpen door met volgelingen de Akropolis te bezetten. Maar tegenstand van andere aristocraten leidde tot zijn verdrijving. In 550 v.C. pleegde hij een tweede coup, ditmaal gesteund door huurlingen, en kon hij zijn heerschappij als turannos vestigen. Hij was een tiran in de Griekse betekenis. Hij probeerde de belangen van de bevolking te behagen (economische steun, stimulering van de nijverheid, groot bouwprogramma) en was een mild heerser met de instelling van Panathenaea, de politiek van eenmaking. Later zou zijn zoon Hipparchus vermoord worden en zijn andere zoon, Hippias, verdreven door de Atheense aristocraten.

Aristagoras

ook wel de Tiran van Milete genoemd, was leider van de lonische opstand tegen de Perzen (begin 5-eeuw v.C.). De reactie van koning Darius is het begin van de Eerste Perzische Oorlog. Hij vroeg zowel hulp aan Sparta, die hij niet kreeg, als aan Athene. In 495 v.C. werd Milete echter vernietigd, waarna Aristagoras moest vluchten.

Hippias

broer van Hipparchos en zoon van Peisistratos, was een Atheens tiran. Hij werd met Spartaanse steun door Atheense aristocraten in 510 v.C. verdreven en vluchtte naar het Perzische hof. Hierna ontstonden er opnieuw conflicten in Athene. Tussen de Atheense aristocraten onderling en tussen de democratische en aristocratische facties. Deze conflicten leidden uiteindelijk tot de tweestrijd tussen Kleisthenes en Isagoras. Hippias zou gestorven zijn bij de veldslag van Marathon, aan de Perzische kant.

Darius I

was een Perzische koning van 522 v.C. tot 485 v.C. Hij volgde Cambyses IIop. Bij zijn troonsbestijging beriep hij zich op afstamming van Cyrus Il en de Achaemenidische dynastie. Hijzelf was namelijk niet de rechtstreekse opvolger. Bekend is Persepolis, de stad die Darius stichtte als hoofdstad van het Perzische Rijk. De oorlogen die Darius ondernam, waren bedoeld om zijn rijk natuurlijke grenzen te geven, niet zozeer om per se uit te breiden. Op bestuurskundig vlak verdeelde hij het Perzische Rijk in twintig provincies of satrapieën, met elk een gouverneur of satraap aan het hoofd. Deze functie was erfelijk en grotendeels autonoom. Darius wilde vermoedelijk de handel in zijn rijk stimuleren. Daarvoor stuurde hij bijvoorbeeld ook de Carische bevelhebber Scylax op een expeditie naar Kabul en langs de Indus. Deze expeditie verkende de Indische Oceaan van de monding van de Indus tot Suez, in Egypte. Daar liet Darius een kanaal graven van de Nijl tot de Rode Zee, opdat Perzische handelaars van de Persis tot in de Middellandse Zee konden varen. Dit kanaal liet dan ook toe dat hij relaties met Carthago kon onderhouden en dat hij de kusten van Sicilië en Italië kon verkennen. De Griekse steden in lonië, vooral Milete, zagen hun handel echter ineenkrimpen en ontketenden een opstand. Hoewel deze opstand aanvankelijk succes had, drukte Darius die later de kop in. Omdat Athene en Eretria de opstand hadden gesteund, voelde Darius zich verplicht een strafexpeditie te sturen. Deze zou de Europese geschiedenis ingaan als de Eerste Perzische Oorlog. De Oorlog eindigde in 490 v.C. op het slagveld bij Marathon, waar de Perzen werden verslagen.

Isagoras

voerde rond 500 v.C. in Athene een strijd om de macht tegen Kleisthenes. Isagoras riep uiteindelijk de hulp in van Kleomenes, koning van Sparta. Deze nam Athene in met een leger waarop Kleisthenes samen met enkele adellijke families moest vluchten. Isagoras nam het Atheens bewind over, maar neigde naar tirannie waardoor het volk in opstand kwam. Hij moest samen met Kleomenes op de vlucht slaan, waarop Kleisthenes als overwinnaar terug werd binnengehaald.

Kleisthenes

De uiteindelijke overwinnaar in de tweestrijd met Isagoras. Hij voerde belangrijke hervormingen door in Athene, waardoor het politieke zwaartepunt bij de demos kwam te liggen. Hij verdeelde de burgerij in verschillende geografische demen die werden onderverdeeld in trittues en phylai. Deze nieuwe indeling vormde de basis voor de verkiezing van de boule (raad van 500). De volksvergadering (ekklesia) werd het hoogste machtsorgaan. Bovendien werd het systeem van ostracisme ingevoerd om te machtige politici, dus potentiële tirannen, weg te stemmen.

Xerxes

was de zoon van Darius I. Xerxes ontketende de Tweede Perzische Oorlog na jaren voorbereiding als wraak voor de Perzische nederlaag uit de Eerste Perzische Oorlog. De Perzen versloegen de Spartanen en andere Grieken bij Thermopulai (480 v.C.) en veroverden later tot tweemaal toe Athene. Ze werden echter verslagen nabij Plataiai en Mykale (beide 479 v.C.) waardoor de Perzische dreiging werd afgeweerd.

Ephialtes

Een Atheens strategos en een belangrijk figuur in de context van de ontwikkeling van de Atheense democratie. Hij ontnam in de late jaren '60 van de 5 eeuw v.C. de supervisie van de Areopagus over de boule en ekklesia, zodat ze nog enkel als rechtbank voor moordzaken fungeerde. Hierdoor werd de invloed van de aristocraten verder teruggedrongen. Een belangrijke stap in de vorming van de Atheense democratie. Na Ephialtes werd Perikles de belangrijkste politicus in de Atheense democratie.

Perikles

Hij was een Atheense strategos en staat ook bekend als charismatisch staatsman. Hij was vanaf 461 v.C. de leider van de democratische partij in Athene. Hij streefde machtsuitbreiding na voor Athene en zorgde ervoor dat de Delisch-Attische Zeebond de facto een Atheens imperium werd. Nadat hij de vrede met Perzië had gerealiseerd, groeide de rivaliteit met Sparta, wat leidde tot de Peloponnesische orlogen. In de eerste fase van de Peloponnesische Oorlogen zorgde hij ervoor dat Athene een defensieve strategie ging voeren, waarbij de Atheners zich terugtrokken binnen hun Lange Muren. Hij stierf echter aan een uitgebroken pestepidemie tijdens de lange belegering van Athene, waarna Kleon een meer offensieve strategie kon doordrukken. Bestuurskundig zorgde hij voor een radicalisering van de democratie, onder andere door invoering van de misthos (vergoeding om de volksvergadering bij te wonen). Ook op cultureel gebied had hij een enorme invloed, onder meer door de bouw van het Parthenon en steun aan kunstenaars en geleerden zoals Herodotos en Sophocles. Bekend is ook zijn lijkrede ter herdenking van de slachtoffers van de Peloponnesische oorlog (431- 404 v.C.). Hij gaf de rede aan het eind van het eerste jaar van de oorlog

Archidamus

was een Spartaanse koning ene legerleider uit de eerste fase van de Peloponnesische Oorlog, die naar hem ook weleens Archidamische fase wordt genoemd (431-421 v.C.) Hij deed zijn best om de Peloponnesische oorlog te vermijden, of uit te stellen, maar vond weinig gehoor bij de Spartaanse militaire elite

Kleon

was een Atheense strategos uit de eerste fase van de Peloponnesische Oorlog. Hij stond bekend als een strijdlustig man en was het niet eens met de, in eerste instantie, voorzichtige houding van Athene in de strijd tegen Sparta. Hij wees een vredesvoorstel van Sparta af en kon zijn beslissing opdringen aan de volksvergadering door zijn overredingskracht. Zijn dood in de strijd tegen de Spartanen in Thracië, waarbij ook Spartaanse leider Brasidas stierf, maakte uiteindelijk de weg vrij voor de vrede van Nicias

Alkibiades

was een Atheens politicus en veldheer aan het einde van de 5eeuw v.C. In de tweede fase van de Peloponnesische oorlog trad hij op de voorgrond als uitstekend strateeg in het Atheense leger. Op zijn aanraden werd een campagne georganiseerd naar Syracuse, Sicilië. De avond voor het vertrek begingen hij en zijn vrienden echter een heiligschennende daad, door de verminking van de hermen (standbeelden van Hermes). Hierdoor werd hij, onderweg naar Syracuse, teruggeroepen om zich te verdedigen in zijn proces. Hij weigerde dit en sloot zich aan bij Sparta, dat hij waardevolle informatie kon verschaffen, waardoor Athene werd verpletterd. Ook in Sparta kreeg hij problemen (hij was in het bed van de koningin gevonden) waarna hij zijn diensten aanbood bij het Perzische hof. Tegelijkertijd probeerde hij weer goede relaties aan te knopen met Athene en bood hij hen hulp aan in de derde fase van de Peloponnesische oorlog. In 411 v.C. zocht hij toenadering tot de oligarchische regering in Athene, maar deze coup was slechts een kort leven beschoren. Bij de latere democratische regering had hij meer geluk en hij keerde dan ook terug naar Athene. Hij was als vlootcommandant erg succesvol tot een blunder in 404 v.C. De Atheense graantoevoer werd afgesneden en Athene moest zich gedwongen overgeven. Niet veel later werd hij vermoord door de Perzen, vermoedelijk in opdracht van de tirannieke leiding geïnstalleerd in Athene door Sparta

Agesilaos

Een Spartaanse koning tussen ongeveer 400 en 360 v.C. Na de Peloponnesische Oorlogen wilde hij de populariteit van Sparta herstellen en brak de banden met Perzië. In de beginjaren van de 4-eeuw v.C. startte hij een campagne om de Griekse poleis in KleinAzië te bevrijden van Perzische heerschappij. Hij moest snel terugkeren wanneer een Griekse alliantie een oorlog begon tegen Sparta. De jaren die hierop volgden, werden gekenmerkt door een hele hoop Helotenrevoluties en Sparta zou nooit meer herstellen van deze klappen.

Filippos II

(359-336 v.C.) was koning van Macedonië en vader van Alexander de Grote. Hij was een uitstekend strateeg, bestuurder en politicus. Hij zorgde voor een sterk centraal bestuur en schakelde de lokale machtscentra van de vele stammen en kleine vorsten uit. Hij kreeg zo heel Macedonië weer onder zijn controle en zorgde zelfs voor een enorme economische heropleving die de schatkist vulde, waardoor hij zijn leger kon uitbouwen tot een van de machtigste in de wereld. Hij slaagde er al snel in een groot deel van het Noorden van Griekenland onder zijn controle te brengen. De Zuidelijke steden, die eerst de bedreiging van Macedonië niet inzagen, kwamen uiteindelijk in actieen stichtten een coalitie tegen Filippos II. De coalitie was echter intern verdeeld door de vele eerdere militaire conflicten die er overigens ook voor zorgden dat de schatkisten zo goed als leeg waren. De coalitie werd verpletterend verslagen (Slag bij Chaeronea in 338 v.C.) waarna het belegeren van de steden een detail werd. letwat ontraditioneel naar Macedonische normen werden de Griekse steden niet zonder meer brutaal onderworpen, maar zocht Filippos vriendschappelijke contacten met de steden en bundelde hij ze in de Korinthische bond. De steden moesten hiervoor beloven geen onderlinge strijd meer te voeren en volledige steun te geven aan Filippos die hegemon (leider) werd. Enkel Sparta aanvaardde niet alle voorwaarden van deze Korintische bond, maar Filippos liet het hierbij en eiste geen repercussies. Hierna vatte hij het plan op om Perzië binnen te vallen. Een eerste inval mislukte echter al snel en de planning van de tweede inval liep af op een sisser, doordat hij nog voor het in actie treden van zijn plannen vermoord werd op het huwelijk van zijn dochter. Later zou zijn zoon Alexander wel zijn droom, en nog veel meer, realiseren.

Darius III

was de Perzische koning van ca. 380 330 v.C.. Hij was een beduchte tegenstander op de veroveringstocht van Alexander de Grote. Het grote Perzische Rijk had te maken met interne moeilijkheden waarvan Alexander de Grote meende te kunnen profiteren. Er waren al perikelen bij de troonsbestijging van Darius en zijn voorganger. Ondanks die verdeeldheid had deze een enorme legerreserve die hij meermaals aansprak om het leger van Alexander te bestrijden. Tot tweemaal toe echter verloor Darius belangrijke veldslagen, eerst bij Issus en later bij Gaugamela. Hij ging op de vlucht voor Alexander in het Perzische bergland, maar hij werd uiteindelijk vermoord door één van zijn satrapen, Bessus. Deze werd nadien gestraft door Alexander. Hij was de laatste koning van de dynastie der Achaemeniden

Alexander III van Macedonië:

(356 323 v.C.) ook bekend als Alexander De Grote. Alexander was een leerling van Aristoteles. Hij volgde zijn vader, Filippos II, op als heerser van Macedonië op de leeftijd van twintig jaar. Zijn vader had het vasteland van Griekenland al onder Macedonische controle gebracht, maar de Grieken trachtten van de dood van Filippos gebruik te maken om zich aan de Macedonische macht te onttrekken. Alexander slaagde er desondanks vrij snel in om alle opstanden neer te slaan waarna hij de oversteek maakte naarar Anatolië en begon aan zijn beroemde veldtocht tegen de Perzen die tien jaar zou duren. Na het veroveren van de Griekse steden op de lonische kust trok hij het binnenland in waar hij een wereldrijk uitbouwde tot aan de Indus n de politiek van Alexander waren elementen aanwezig waarmee hij Griekenland en Perzië zowel militair als cultureel trachtte te verenigen om zo één volk te stichten. Zijn bewind markeert daarom het begin van het hellenisme. Hij integreerde Perzische elementen in zijn hofcultuur zoals kledij en militaire gewoonten (bijvoorbeeld de proskunesis). Zelf trouwde hij met drie prinsessen uit het voormalige Perzische rijk en zette vele van zijn legerofficieren er eveneens toe aan om te trouwen met Perzische vrouwen. Na de weigering van zijn mannen om verder te trekken door de Indusvallei maakte Alexander plannen om onder andere mogelijke veldtochten te organiseren tegen Carthago. Een plotse dood op 32-jarige leeftijd bracht hier een einde aan. Na zijn dood viel het rijk snel uiteen door de enorme omvang en zeer beperkte integratie. Ook de vergoddelijking die Alexander tijdens zijn heerschappij wou, paste niet in het beeld van de Griekse stadstaten. Uiteindelijk waren het zijn generaals, de diadochen, die het rijk onder elkaar verdeelden en zo een einde maakten aan Alexanders grote wereldrijk

Ptolemaios I Soter:

('De redder/bevrijder') Hij was één van de meest succesvolle diadochoi en verwierf na Alexanders dood de controle over Egypte en trachtte zijn macht in Egypte uit te breiden door een eigen leger op de been te brengen. Hij weerstond de jaren hierna ook nog de Diadochenoorlogen en legde de basis voor de Ptolemaeïsche dynastie die bijna 300 jaar over Egypte zou heersen. Daarnaast was hij de bezieler van de vuurtoren van Pharos en de bibliotheek van Alexandrië

Antigonos Monophtalmos:

: ('de Eenogige') Hij was eerst een generaal van Alexander de Grote en vervolgens een van de diadochoi na de dood van Alexander. Hij werd satraаaр van een gebied in Klein-Azië dat hij stelselmatig trachtte uit te breiden samen met zijn zoon Demetrios Poliorketes. Na de Babylonische oorlog in 309 v.C. moest hij echter afstand doen van zijn aanspraken op het Oostelijke deel van het rijk. In 306 v.C. riepen hij en zijn zoon Demetrios zich uit tot koningen van Babylon, aangezien niemand uit het geslacht van Alexander sinds 310 v.C. deze titel had geclaimd. Ook de andere diadochoi zouden zijn voorbeeld volgen door zichzelf koning te noemen waardoor het Macedonische rijk definitief opgesplitst werd. In 301 v.C. stierf hij op 81-jarige leeftijd.

Demetrios Poliorketes

('De belegeraar/stedenbedwinger'), zoon van Antigonos de Eenogige. Zijn bijnaam kwam van zijn militaire bekwaamheden. Door zijn tactisch vernuft leek hij de gedroomde opvolger van Alexander de Grote. Demetrios was in de jaren na de dood van Alexander een grote steun voor zijn vader tijdens diens militaire campagnes. Ondanks een nederlaag in de slag bij Ipsus (301 v.C.) tegen de andere diadochoi, waardoor hij de koningstitel over Macedonië verloor, wist hij zich met een deel van hen weer te verzoenen waarna hij toch weer de koningstitel over Macedonië toegespeeld kreeg. In 287 v.C. was zijn rijk echter uit, onder andere door muiterijen, en de laatste jaren van zijn leven bracht hij door in gevangenschap.

Antigonos II Gonatas

was de zoon van Demetrios. Na diens dood in gevangenschap trachtte Antigonos zijn koninklijke aanspraken te verzilveren: in 277 v.C. werd hij koning van Macedonië. Zijn heerschappij werd lange tijd betwist, maar uiteindelijk kon hij door een overwinning op een grote Griekse coalitie toch zijn gezag consolideren. Zijn verdere opmars werd echter gestuit in het noordoosten van de Peloponnesos, hoewel hij de controle over Athene en andere Griekse steden behield. Antigonos stond niet zozeer bekend als een uitstekend tacticus, wel als goede politicus.

Seleukos I Nikator

('De overwinnaar') Hij was een van de diadochoi en verwierf na Alexanders dood uiteindelijk (pas in 312 v.C.) de controle over het grootste deel van diens rijk, namelijk het Midden-Oosten/Levant, Syrië, Iran en Mesopotamië. Hij was de stichter van het naar hem genoemde Seleucidische rijk. Hij kreeg voor de bevestiging en uitbreiding van zijn macht vooral tegenstand van zijn grootste rivaal Antigonos en diens zoon Demetrios. Hij werd tijdelijk verdreven naar Egypte waar hij aan het hof van Ptolemaios kon verblijven. Samen konden ze uiteindelijk Demetrios verslaan en kon Seleukos zich weer in Babylonië gaan vestigen. Hij nam officieel de koningstitel aan, wat de geboorte is van de dynastie der Seleuciden. Hij stichtte meerdere steden in zijn rijk, waaronder Antiochië en verspreidde zo mee de Griekse cultuur.

Antiochos IV Epifanes

was koning van het Seleucidenrijk van 175 tot 163 v.C. Hij probeerde af te rekenen met aartsvijand Egypte, maar hij maakte rechtsomkeer toen een Romeinse magistraat hem hiertoe aan maande. Hij probeerde Judea te helleniseren, wat op veel verzet botste van de Joden. Als repressie hiertegen was hij verantwoordelijk voor de slachting van duizenden Joden. Ook de opstand van de Makkabeeën zorgde voor heel wat problemen in het rijk. Na zijn dood werd de neergang van het Seleucidenrijk ingezet door interne verdeeldheid.