Wprowadzenie do Psychologii Klinicznej

Zestaw fiszek oparty na wykładzie dotyczącym podziału psychologii, definicji i historii psychologii klinicznej oraz kryteriów normy i patologii.

Psychologia teoretyczna

Dziedzina psychologii, która zajmuje się ustalaniem ogólnych prawidłowości funkcjonowania jednostki.

Psychologia stosowana

Dziedzina psychologii zajmująca się wykorzystywaniem wyników badań do rozwiązywania problemów praktycznych.

Psychologia ogólna

Dział psychologii teoretycznej zajmujący się procesami orientacyjno - poznawczymi (myśleniem, emocjami, motywacją) oraz względnie stałymi strukturami takimi jak temperament, osobowość i inteligencja.

Psychologia rozwoju

Dziedzina zajmująca się kwestiami przemian psychofizycznych, wzrostu oraz zmian występujących u ludzi od poczęcia do śmierci.

Psychologia społeczna

Dziedzina koncentrująca się na sytuacji człowieka w grupie.

Psychologia kliniczna

Dziedzina badań i praktyki psychologicznej zajmująca się opisem i wyjaśnianiem zdrowych i zaburzonych form zachowania, przeżywania oraz funkcjonowania somatycznego, a także określaniem przyczyn zdrowia i zaburzeń.

Lightner Witmer

Twórca pierwszej kliniki psychologicznej przy Uniwersytecie Pensylwania w Filadelfii w roku $1896$ oraz autor koncepcji metody klinicznej zaprezentowanej na konferencji APA.

Psychological Clinic

Pismo założone przez Lightnera Witmera w roku $1907$.

AACP

Amerykańskie Towarzystwo Psychologii Klinicznej powstałe w roku $1917$ w ramach APA.

Psychopatologia

Dziedzina podstawowa dla psychiatrii i psychologii klinicznej, opisująca zaburzenia psychiczne, objawy, zespoły objawów oraz czynniki etiologiczne i patomechanizm zaburzeń.

Zadania badawcze psychologa klinicznego

Polegają na tworzeniu nowej wiedzy teoretycznej i empirycznej dotyczącej zdrowia i zaburzeń.

Zadania praktyczne psychologa klinicznego

Zadania polegające na diagnozie zdrowia i zaburzeń oraz interwencji i pomocy psychologicznej ukierunkowanej na promocję zdrowia, prewencję, pomoc w kryzysie i psychoterapię.

Norma

Idealny lub realny wzorzec właściwości, zachowania, przebiegu procesów psychicznych, osobowości lub rozwoju.

Normalność

Zbiór właściwości przypisywanych osobom, grupom lub instytucjom, które są zgodne z przyjętym wzorcem (normą).

Norma ilościowa

Liczba, zakres liczb lub miara tendencji centralnej reprezentatywna dla pewnej populacji, służąca jako podstawa do porównań interindywidualnych.

Normy społeczne

Kulturowo ukształtowane definicje zachowania uznawanego za pożądane, powszechne i typowe dla danej kultury.

Patologia

Odstępstwo od normy objawiające się w częstości występowania cechy lub zachowania niezgodnego z oczekiwaniami większości albo z aktualnie obowiązującymi normami.

Wskaźniki statystyczne (norma)

Wyznaczanie normy przez pomiar cechy w populacji i wyliczenie rozkładu w postaci krzywej normalnej; osoby w przedziale wyników średnich określanych przez średnią i odchylenie standardowe są uznawane za normalne.

Poczucie subiektywnego dyskomfortu

Kryterium patologii, zgodnie z którym za stany patologiczne uważa się te, które wywołują u jednostki bardzo duże poczucie cierpienia, np. depresja.

Niesprawność

Kryterium patologii odnoszące się do stanów prowadzących do niepełnej sprawności, np. niezdolności do pracy, poruszania się lub pokierowania swoimi uczuciami.

ICD i DSM

Klasyfikacje zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania użyteczne do odróżniania patologii od normy.