sessie 8 the fashion industry

Wat zijn de twee kernonderwerpen die in Sessie 8 worden toegepast op de mode-industrie?

Systems thinking en stakeholder theory (toepassing van de theorie uit Sessies 6 en 7 op de wereldwijde mode-industrie).

Wat is er volgens de EEA (2025) nodig om te slagen met de EU-textielstrategie?

Een systemische verschuiving in het textielsysteem, gericht op hogere kwaliteit, langer gebruik, hergebruik, herstel en recyclage.

Wat is de definitie van een systeem volgens Meadows (2009)?

"Een onderling verbonden geheel van elementen dat coherent georganiseerd is op een manier die iets bereikt."

Waarom is het volgens Meadows (2009) moeilijk om de effecten van een actie binnen een systeem te begrijpen?

Omdat de structuur van complexe systemen het voor mensen zeer moeilijk maakt om intuïtief alle effecten van een gegeven actie te begrijpen.

Waarom is systems thinking nodig om circulariteit in de mode-industrie te realiseren?

Omdat veranderingen doorheen de hele waardeketen moeten gebeuren, van de productie van grondstoffen tot het einde van de levensduur van het product.

Wat betekent de slogan '"fast fashion is out of fashion"' in de EU-textielstrategie?

Consumenten moeten langer kunnen genieten van hoogwaardige, betaalbare textiel, in plaats van snel wegwerpbare fast fashion.

Wat betekent EPR in de context van de EU-textielstrategie?

Extended Producer Responsibility: producenten nemen verantwoordelijkheid voor hun producten doorheen de hele waardeketen, met voldoende recyclagecapaciteit en minimale verbranding/stortplaatsing.

Wat zijn volgens Jung en Jin (2016) de belangrijkste criteria om consumenten te overtuigen duurzame kleding te kopen?

De duurzaamheid van het product, de exclusiviteit van het product, en de waargenomen productwaarde.

Waar wordt exclusiviteit als motivator voor duurzame kledingaankoop het meest waargenomen?

In slow fashion en tweedehandsartikelen.

Wat is volgens Wiederhold en Martinez (2018) een belemmering voor de aankoop van duurzame kleding?

Prijs is een van de belangrijkste factoren bij het kiezen van kleding; omdat de meeste mensen denken dat duurzame goederen duurder zijn, zien consumenten ze niet als een volwaardig alternatief.

Wat is de hoofdrol van NGO's in de transitie naar een duurzame mode-industrie?

Bewustmaking creëren rond het probleem (raising awareness), en het bieden van begeleiding en het blootleggen van onduurzame praktijken, zowel aan consumenten als bedrijven (Li et al., 2014).

Noem drie NGO's/organisaties die grote veranderingen stimuleren in de mode-industrie.

Fashion Revolution, Fashion for Good, Ellen MacArthur Foundation, Clean Clothes Campaign (elke drie van deze vier volstaat).

Wat zijn volgens PWC (2019) de belangrijkste motivaties voor bedrijven om over te schakelen naar een circulair model?

Voorsprong nemen op wetgevende druk/regelgeving (EU en nationaal), grotere veerkracht tegen schaarste van grondstoffen (bv. lokale sourcing), het eigen merk aantrekkelijker maken door stijgende consumentenverwachtingen rond duurzaamheid/transparantie, en hogere productiviteit door innovatieve technologische/digitale vaardigheden.

Via welke vier kanalen kunnen bedrijven kosten reduceren door te investeren in duurzaamheid?

Materiaalkosten (beter gebruik, hergebruik, recyclage), energiekosten (restwarmte, zonne-energie), belastingen/heffingen (voldoen aan duurzaamheidsvereisten), en operationele kosten (efficiëntere productiemethoden, bv. lasersnijsystemen).

Wat zijn de bredere, langetermijnvoordelen voor bedrijven die investeren in duurzaamheid (naast kostenreducties)?

Differentiatie en sterkere branding/merkentrouw, premiumprijzen voor duurzame producten, hogere werknemersmotivatie en -retentie, en hogere ESG-scores die leiden tot hogere stakeholderwaarde.

In welke drie hoofdcategorieën worden de 10 R-strategieën ingedeeld (van meest naar minst circulair)?

1) Product slimmer maken en gebruiken (R0-R2), 2) levensduur verlengen van product en onderdelen (R3-R7), 3) nuttig toepassen van materialen (R8-R9); dit weerspiegelt de overgang van lineaire naar circulaire economie.

Wat toont het diagram van Sandin & Peters (2018) over textielhergebruik en -recyclage?

Een classificatie van textielhergebruik- en recyclageroutes doorheen de waardeketen (grondstofproducent tot gebruiker), met opties zoals reuse, open-loop/closed-loop recycling, en energy recovery, plus alternatieve routes zoals renting, swapping, borrowing en verbranding voor warmte/elektriciteit.

Wat zijn de drie prioriteiten om systeemverandering in de textielindustrie te realiseren volgens de UN (2024)?

1) Shifting consumption patterns (optimaliseren van design, businessmodellen en consumentengedrag), 2) improved practices (optimaliseren van praktijken en gedrag in bestaande sites/bedrijven/processen), 3) infrastructure investment (investeren in gedeelde fysieke technologie en systemen).

Hoeveel bouwstenen (building blocks) zijn er nodig om de drie prioriteiten voor systeemverandering in textiel te realiseren volgens de UN (2024)?

Negen bouwstenen.

Noem drie van de negen bouwstenen voor systeemverandering in textiel (UN, 2024).

Bijvoorbeeld: textiel overconsumptie en overproductie worden aangepakt; alle textielproducten zijn ontworpen om impact te minimaliseren en circulaire modellen te ondersteunen; betere productzorg vermindert impact en verbetert duurzaamheid; alle textielafval wordt weggehouden van vermijdbare stortplaatsen en verbranding; wereldwijde adoptie van duurzame en circulaire textiel-businessmodellen (elke drie van de negen volstaat als antwoord).

Welke twee hoofdcategorieën stakeholders onderscheidt de stakeholder mapping van de mode-toeleveringsketen (kleurcodering)?

Groene/donkergroene kaders: de stappen in de waardeketen zelf (material sourcing, fibre preparation, spinning, fabric formation, dyeing/finishing, making up, retail, use, collection/sorting, recycling); blauwe kaders: externe stakeholders (recyclers, investeerders, overheid/beleidsmakers, academia, brands, consumenten, ecolabels, maatschappelijke organisaties).

Welke zeven categorieën stakeholders worden onderscheiden in het rapport 'Sustainability and Circularity in the Textile Value Chain' (UN, 2024) over wat elke stakeholder kan doen?

1) Brands and retailers, 2) Raw materials producers and manufacturers, 3) Innovators and recyclers, 4) Non-governmental, representative and technical organizations, 5) Policymakers, 6) Financial institutions, 7) Communication and consumer engagement actors.

Wat kunnen 'brands and retailers' doen volgens het UN-rapport (2024)?

Inkomsten genereren op een duurzamere manier en bedrijfswaarde dematerialiseren via nieuwe businessmodellen; problemen voorkomen in de ontwerpfase (design for low impact and circularity) in plaats van ze later op te lossen; beslissende bedrijfsverbeteringen doorvoeren op basis van wetenschappelijk bewijs om milieu- en sociale impact te verminderen.

Wat kunnen 'raw materials producers and manufacturers' doen volgens het UN-rapport (2024)?

De beste technische praktijken identificeren en implementeren voor productiesites, en prioriteit geven aan verbeteringen ter plaatse voor milieu-impactreductie; werknemers beschermen, investeren in hen en hen empoweren; profiteren van symbiotische kansen en systeemverandering aandrijven.

Wat kunnen 'innovators and recyclers' doen volgens het UN-rapport (2024)?

Oplossingen en innovaties bieden voor verandering en nieuwe circulaire aanbiedingen/technologieën creëren; toegankelijke en schaalbare oplossingen creëren die aangepast zijn aan meerdere soorten gebruikers en contexten; realistisch en doelgericht zijn over het opschalen van verandering binnen een uitdagend systeem.

Wat kunnen 'non-governmental, representative and technical organizations' doen volgens het UN-rapport (2024)?

Pleiten voor en snelle actie ondersteunen van industrie en beleidsmakers, en ambitie/verbeteringen aandrijven; geloofwaardige mechanismen, aanbevelingen en data leveren voor prioritering en accountability; systeemniveau-barrières aanpakken door stakeholdersamenwerking te organiseren.

Wat kunnen 'policymakers' doen volgens het UN-rapport (2024)?

Ambities verhogen en nieuwe duurzame en circulaire beleidsinstrumenten implementeren; investeren in de transformatie en financieringsstromen afstemmen op intenties; holistisch nadenken over de impact van beleid, breed consulteren over beleidsontwerp/-implementatie, en belangrijke stakeholders coördineren.

Wat kunnen 'financial institutions' doen volgens het UN-rapport (2024)?

De werkelijke investeringsbehoeften begrijpen en aanpakken van diverse stakeholders in de transitie naar duurzame/circulaire textiel, en systemische financieringsbarrières aanpakken; interne capaciteit opbouwen en plannen voor de transitie; echte innovatie aandrijven in oplossingen, processen en metrics, en meer financiering beschikbaar maken.

Wat kunnen 'communication and consumer engagement actors' doen volgens het UN-rapport (2024)?

Gedragsverandering aspirationeel maken en het narratief herkaderen; de complexiteit van 'de consument' begrijpen in plaats van aannemen dat alle consumenten hetzelfde zijn; zoveel mogelijk mensen wegleiden van het idee dat consumptie de norm is.

Wat is de kernboodschap over samenwerking uit het UN-rapport (2024)?

Veel stakeholders zijn afhankelijk van elkaar om randvoorwaarden voor actie te creëren; geen enkele stakeholdergroep alleen heeft de sleutel tot een duurzame en circulaire textielwaardeketen; één van de belangrijkste acties is deelnemen aan collectieve dialoog en activiteiten, naast individuele acties binnen ieders eigen invloedssfeer.