1/275
Looks like no tags are added yet.
Czym jest pobudliwość komórki?
Zdolnością komórki do reagowania na bodziec zmianą potencjału błonowego i wytworzeniem odpowiedzi elektrycznej. W komórkach pobudliwych odpowiedzią może być potencjał czynnościowy.
Czym jest próg pobudliwości?
Najmniejsza siła lub wartość bodźca, która w określonych warunkach wywołuje potencjał czynnościowy.
Oznacza zwiększenie pobudliwości komórki, ponieważ do wywołania potencjału czynnościowego wystarcza słabszy bodziec.
Zwykle maleje, ponieważ potencjał błonowy oddala się od wartości progowej i do wywołania potencjału czynnościowego potrzebna jest większa depolaryzacja.
Depolaryzację, czyli zmniejszenie bezwzględnej różnicy potencjałów między wnętrzem komórki a środowiskiem zewnętrznym.
Nie. Oznacza jedynie przesunięcie potencjału błonowego w kierunku wartości mniej ujemnych. Próg pobudliwości nie musi zostać osiągnięty.
W kierunku wartości mniej ujemnych, a przy silnej depolaryzacji może stać się dodatni.
Krótkotrwałą, gwałtowną zmianą potencjału błonowego komórki pobudliwej, powstającą po osiągnięciu progu pobudliwości i przebiegającą zgodnie z zasadą wszystko albo nic.
Po osiągnięciu progu pobudliwości powstaje pełny potencjał czynnościowy. Zwiększenie siły bodźca ponad próg nie zwiększa jego amplitudy.
Nie. Pojedyncze potencjały czynnościowe nie sumują się ze sobą, ponieważ każdy z nich ma charakter odpowiedzi typu wszystko albo nic i jest oddzielony okresem refrakcji.
Tak. Potencjały postsynaptyczne pobudzające mogą sumować się czasowo i przestrzennie, zwiększając prawdopodobieństwo osiągnięcia progu i wywołania potencjału czynnościowego.
Pobudzającym potencjałem postsynaptycznym, czyli miejscową, stopniowaną depolaryzacją błony neuronu, która zwiększa prawdopodobieństwo powstania potencjału czynnościowego.
Nie. EPSP jest potencjałem miejscowym, który rozprzestrzenia się biernie i stopniowo zanika wraz z odległością.
Nie. Jest potencjałem stopniowanym, dlatego jego amplituda zależy między innymi od siły bodźca i może się zmieniać.
Nie. Okres refrakcji bezwzględnej jest właściwością potencjału czynnościowego, a nie miejscowego potencjału postsynaptycznego.
We wzgórku aksonu i początkowym odcinku aksonu, gdzie występuje duża gęstość napięciozależnych kanałów sodowych.
Wzgórek aksonu i początkowy odcinek aksonu.
Okresem, w którym nie można wywołać kolejnego potencjału czynnościowego niezależnie od siły bodźca, głównie z powodu inaktywacji napięciozależnych kanałów sodowych.
Obejmuje początkową fazę potencjału czynnościowego, fazę depolaryzacji, nadstrzał oraz znaczną część repolaryzacji.
Okresem następującym po refrakcji bezwzględnej, w którym można wywołać kolejny potencjał czynnościowy, ale wymaga to bodźca silniejszego niż zwykle.
Ponieważ część kanałów sodowych odzyskała już zdolność aktywacji, ale przewodność potasowa może nadal być podwyższona, a błona może pozostawać częściowo hiperpolaryzowana.
Fazą, w której potencjał błonowy staje się dodatni, ponieważ napływ jonów sodowych powoduje odwrócenie polaryzacji błony.
Nie można utożsamiać całego nadstrzału z odrębnym okresem niepobudliwości. W tym czasie trwa okres refrakcji bezwzględnej, związany przede wszystkim z inaktywacją kanałów sodowych.
Okresem przejściowo zwiększonej pobudliwości, w którym próg pobudliwości może być niższy niż w warunkach spoczynkowych.
Okresem przejściowo zmniejszonej pobudliwości, w którym próg wywołania potencjału czynnościowego jest podwyższony.
Między innymi od dostępności napięciozależnych kanałów sodowych oraz od zmian przewodności błony dla jonów potasowych.
Przede wszystkim inaktywacja kanałów sodowych oraz wzrost przewodności błony dla jonów potasowych i ich wypływ z komórki.
Ich otwarcie umożliwia wypływ jonów K+ z komórki, co przyczynia się do repolaryzacji i następczej hiperpolaryzacji.
Jest to wartość potencjału błonowego, przy której siła elektryczna równoważy siłę wynikającą z gradientu stężenia K+, a wypadkowy przepływ tych jonów przez błonę wynosi zero.
Nie. Potencjał równowagi opisuje równowagę sił elektrochemicznych działających na jony K+, a nie stan otwarcia wszystkich kanałów potasowych.
Nie. Potencjał spoczynkowy zależy od udziału kilku jonów i względnej przepuszczalności błony, choć w dużej mierze jest kształtowany przez gradient potasowy.
Staje się mniej ujemny, ponieważ zmniejsza się gradient stężenia sprzyjający wypływowi K+ z komórki.
Może wywołać depolaryzację potencjału spoczynkowego i początkowo zwiększyć pobudliwość błony. Przy większej lub długotrwałej depolaryzacji może jednak dojść do inaktywacji kanałów sodowych i zmniejszenia pobudliwości.
Nie. Zwiększenie stężenia K+ na zewnątrz komórki przesuwa potencjał równowagi K+ w kierunku wartości mniej ujemnych.
Zużywa ATP do transportu 3 jonów Na+ na zewnątrz komórki i 2 jonów K+ do jej wnętrza, utrzymując gradienty jonowe niezbędne do prawidłowej pracy komórek.
Nie. Szybka repolaryzacja wynika przede wszystkim ze zmian aktywności kanałów jonowych. Pompa odtwarza i podtrzymuje gradienty jonowe w dłuższej perspektywie.
Umożliwia odłączenie miozyny od aktyny, napędza cykl mostków poprzecznych oraz dostarcza energii do transportu Ca2+ z sarkoplazmy do siateczki sarkoplazmatycznej.
Przyłączenie cząsteczki ATP do główki miozyny zmniejsza jej powinowactwo do aktyny i powoduje rozłączenie mostka poprzecznego.
Pompa SERCA zużywa ATP do transportu jonów Ca2+ z sarkoplazmy do siateczki sarkoplazmatycznej, umożliwiając obniżenie stężenia wapnia w cytoplazmie i rozkurcz mięśnia.
Tytyna. Jest elastycznym białkiem sarkomeru, które łączy filament gruby z okolicą linii Z i uczestniczy w sprężystości biernej mięśnia.
Jest białkiem związanym z filamentami cienkimi, które pomaga regulować ich długość i stabilizować strukturę aktynową.
W jego środkowej części, w obrębie strefy H, gdzie uczestniczy w utrzymaniu uporządkowanego ułożenia filamentów grubych.
Filamenty grube zbudowane z miozyny. W prawidłowo rozluźnionym sarkomerze strefa H nie zawiera filamentów cienkich aktynowych.
Linie Z zbliżają się do siebie, zmniejsza się szerokość prążka I i strefy H, natomiast długość filamentów aktynowych i miozynowych nie ulega skróceniu.
Nie. Filamenty przesuwają się względem siebie, co prowadzi do skrócenia sarkomeru.
Skurczem, podczas którego mięsień rozwija napięcie, ale jego długość pozostaje zasadniczo stała.
Skurczem, podczas którego mięsień rozwija siłę i skraca się, pokonując obciążenie.
Skurczem, podczas którego aktywny mięsień wydłuża się pod wpływem obciążenia zewnętrznego.
Skurczem, w którym jednocześnie zmieniają się długość mięśnia i rozwijane przez niego napięcie. Jest typowy dla wielu naturalnych ruchów.
Tak. W trakcie ruchu mięsień może zmieniać długość i napięcie, dostosowując się do zmieniającego się obciążenia i położenia kończyny.
W idealnym skurczu izotonicznym napięcie pozostaje stałe, a długość mięśnia się zmienia. W skurczu auksotonicznym zmieniają się zarówno długość mięśnia, jak i napięcie.
W typowym ujęciu jest to skurcz izometryczny, podczas którego mięsień rozwija napięcie bez zmiany swojej długości.
Nie. Są skurczami dynamicznymi, ponieważ podczas ich trwania zmienia się długość mięśnia.
Między innymi od liczby aktywnych mostków poprzecznych, stężenia Ca2+ w sarkoplazmie oraz początkowej długości sarkomeru.
Może zwiększyć siłę skurczu, jeśli długość początkowa mięśnia była mniejsza od optymalnej i rozciągnięcie poprawia relację między filamentami aktynowymi i miozynowymi.
Nie. Zmniejszenie liczby aktywnych mostków poprzecznych zasadniczo zmniejsza siłę rozwijaną przez włókno mięśniowe.
Skurczem powstającym wskutek tak częstych pobudzeń, że kolejne skurcze pojedyncze ulegają całkowitemu zsumowaniu i nie występują widoczne fazy rozkurczu między nimi.
Ponieważ kolejne pobudzenia utrzymują podwyższone stężenie Ca2+ w sarkoplazmie, co umożliwia aktywację większej liczby mostków poprzecznych.
Nie. Skurcz tężcowy wynika z wysokiej częstotliwości kolejnych potencjałów czynnościowych i sumowania odpowiedzi mechanicznych, a nie z konieczności pobudzania wyłącznie w okresie supernormalnym.
Zdolnością organizmu do utrzymywania względnie stałych warunków środowiska wewnętrznego mimo zmian zachodzących w organizmie i otoczeniu.
Nie. Oznacza utrzymywanie ich w określonych granicach, często z niewielkimi wahaniami wokół wartości regulowanej.
Wartością odniesienia, do której układ regulacyjny dąży, regulując określoną zmienną fizjologiczną.
Informacją o różnicy między aktualną wartością zmiennej regulowanej a jej wartością nastawczą.
Wykrywa zmianę określonego parametru fizjologicznego i przekazuje informację o jego aktualnej wartości do ośrodka integrującego.
Porównuje informację o aktualnym stanie organizmu z wartością odniesienia i uruchamia odpowiednią odpowiedź efektorową.
Wykonuje odpowiedź, która zmienia regulowany parametr i pomaga przywrócić go do odpowiedniego zakresu.
Mechanizmem regulacyjnym, w którym odpowiedź układu przeciwdziała pierwotnej zmianie parametru i ogranicza odchylenie od wartości nastawczej.
Mechanizmem, w którym odpowiedź wzmacnia pierwotną zmianę. Zwykle wymaga mechanizmu kończącego proces, na przykład podczas krzepnięcia krwi.
Mechanizmem uruchamiającym odpowiedź regulacyjną z wyprzedzeniem, zanim dojdzie do istotnej zmiany regulowanego parametru.
Nie. Feedforward uruchamia odpowiedź na podstawie przewidywanej zmiany lub sygnału zapowiadającego zakłócenie, natomiast dodatnie sprzężenie zwrotne wzmacnia już zachodzącą zmianę.
Tak. Wzrost glikemii pobudza wydzielanie insuliny, a insulina obniża stężenie glukozy we krwi, przeciwdziałając pierwotnej zmianie.
Zakresem wartości, w którym dana zmienna fizjologiczna może się zmieniać, a mimo to środowisko wewnętrzne pozostaje w stanie względnej równowagi.
Układ somatyczny kontroluje przede wszystkim mięśnie szkieletowe, natomiast autonomiczny reguluje czynność narządów wewnętrznych, mięśni gładkich, mięśnia sercowego i gruczołów.
Zwykle składa się z dwóch neuronów. Neuron przedzwojowy znajduje się w ośrodkowym układzie nerwowym i łączy się w zwoju z neuronem zazwojowym, który unerwia narząd docelowy.
W rogach bocznych istoty szarej rdzenia kręgowego, przede wszystkim w segmentach piersiowych i górnych lędźwiowych, czyli w zakresie Th1–L2.
W pniu mózgu, w jądrach związanych z nerwami czaszkowymi III, VII, IX i X, oraz w segmentach krzyżowych rdzenia kręgowego S2–S4.
W zwojach autonomicznych położonych poza ośrodkowym układem nerwowym.
Nie. Ich ciała komórkowe znajdują się w zwojach autonomicznych poza OUN.
To unerwienie narządu przez część współczulną i przywspółczulną, których działania często są przeciwstawne, na przykład przyspieszanie i zwalnianie czynności serca.
Nie. Niektóre struktury są unerwione głównie lub wyłącznie przez jedną część układu autonomicznego, na przykład większość naczyń krwionośnych jest regulowana przede wszystkim przez układ współczulny.
Integruje informacje dotyczące stanu organizmu i uczestniczy w koordynacji odpowiedzi autonomicznych, hormonalnych oraz behawioralnych, między innymi związanych z temperaturą, głodem, pragnieniem i emocjami.
Tak. Podwzgórze uczestniczy w koordynacji odpowiedzi autonomicznych z reakcjami emocjonalnymi i hormonalnymi.
Nie. Znajdują się również w pniu mózgu i podwzgórzu, a regulacja autonomiczna jest integrowana także przez inne struktury mózgowia.
Acetylocholina, która działa na nikotynowe receptory cholinergiczne neuronów zwojowych.
Nikotynowy receptor cholinergiczny typu neuronalnego Nn, aktywowany przez acetylocholinę.
Szybki pobudzający potencjał postsynaptyczny, czyli fast EPSP.
Jest uwalniana przez neuron przedzwojowy i pobudza nikotynowe receptory cholinergiczne neuronu zwojowego, wywołując szybki EPSP.
Tak. Występują między innymi receptory muskarynowe, które mogą modulować pobudliwość neuronów zwojowych i wywoływać wolniejsze odpowiedzi postsynaptyczne.
Ich aktywacja może powodować wolne potencjały postsynaptyczne. W zależności od podtypu receptora i mechanizmu komórkowego może zwiększać lub zmniejszać pobudliwość neuronu zwojowego.
Małymi komórkami intensywnie fluorescencyjnymi, zawierającymi katecholaminy, między innymi dopaminę. Mogą modulować przekazywanie sygnałów w zwojach autonomicznych.
Nie. Są komórkami modulującymi aktywność zwoju, a podstawowe przekazanie sygnału odbywa się między neuronem przedzwojowym i zwojowym.
Między innymi ATP i neuropeptyd Y (NPY), które mogą pełnić funkcję współprzekaźników.
Jednoczesnym lub zależnym od warunków uwalnianiem przez neuron więcej niż jednego neuroprzekaźnika lub neuromodulatora.
Najczęściej noradrenalina, a w zależności od neuronu i narządu również ATP oraz neuropeptyd Y.
Acetylocholinę, która działa głównie na receptory muskarynowe narządu docelowego.
Najczęściej noradrenalinę, która działa na receptory adrenergiczne komórek efektorowych.
Acetylocholinę, która działa na receptory muskarynowe.
Przez włókna przedzwojowe współczulne, które uwalniają acetylocholinę działającą na receptory nikotynowe komórek chromochłonnych.
Uwalnianie katecholamin do krwi, przede wszystkim adrenaliny oraz w mniejszej ilości noradrenaliny.
Rozchodzeniem się informacji z jednego neuronu do wielu neuronów docelowych. Umożliwia szerokie rozprzestrzenianie pobudzenia.