1/27
Zestaw fiszek pojęciowych przygotowujących do testu 1 z języka polskiego na poziomie A1, zawierający kluczowe zagadnienia gramatyczne, słownictwo, zasady pisowni oraz schematy konwersacyjne.
Struktura egzaminu (Test 1)
Test składa się z około 12 ćwiczeń: pierwsze 2 ćwiczenia sprawdzają rozumienie ze słuchu (listening), a ostatnie polega na napisaniu tekstu o długości minimum 50 słów.
Znaki diakrytyczne i dwuznaki
Charakterystyczne litery (ś, ż, ź, ć, ó, ł, ń) oraz połączenia literowe (rz, ch, cz, dź, dż, sz), których poprawny zapis jest kluczowy w formach gramatycznych, takich jak: „jesteśmy”, „oni mają”, „ona jest studentką”.
Oni vs One
Zaimki osobowe 3. osoby liczby mnogiej: „oni” stosuje się do grupy męskiej lub mieszanej (np. „Adam i Tomasz są z Polski. Oni są z Polski”), natomiast „one” do grupy niemęskoosobowej (np. „Anna i Katarzyna mówią po angielsku. One mówią po angielsku”).
Czasownik być (czas teraźniejszy)
Nieregularny czasownik odmieniający się w czasie teraźniejszym według form: jestem, jesteś, jest, jesteśmy, jesteście, są.
Koniugacja -m / -sz
Koniugacja czasu teraźniejszego obejmująca m.in. czasowniki: mieć, grać, czytać, znać, mieszkać, nazywać się, rozumieć, wiedzieć, pamiętać.
Koniugacja -ę / -isz, -ysz
Koniugacja czasu teraźniejszego obejmująca m.in. czasowniki: mówić, robić, lubić, myśleć, woleć, uczyć się, tańczyć.
Formy czasowników: studiować, pracować, chcieć
Ważne formy 1. i 2. osoby liczby pojedynczej czasu teraźniejszego: studiuję, studiujesz; pracuję, pracujesz; chcę, chcesz.
Styl oficjalny a styl nieoficjalny (pytanie o wiek)
W stylu nieoficjalnym stosuje się formę: „Ile masz lat?”, natomiast w stylu oficjalnym: „Ile pan/pani ma lat?” lub „Ile ma pan/pani lat?”.
Rodzaj męski rzeczownika
Kategoria gramatyczna rzeczownika zidentyfikowana w notatkach m.in. na przykładzie słowa „pies”, które jest rodzaju męskiego, ponieważ ma „-s na końcu”.
Rodzaj żeński rzeczownika
Kategoria gramatyczna reprezentowana w notatkach przez przykłady: pani, matka, tablica, noc.
Rodzaj nijaki rzeczownika
Kategoria gramatyczna reprezentowana w notatkach przez przykłady: muzeum, centrum, okno, imię.
Zaimki wskazujące: ten, ta, to
Zaimki wskazujące dopasowane do rodzajów gramatycznych: rodzaj męski – „ten” (np. „Ten długopis jest niebieski”), rodzaj żeński – „ta” (np. „Ta książka jest gruba”), rodzaj nijaki – „to” (np. „To dziecko jest małe”).
Zaimki pytajne: Jaki? Jaka? Jakie?
Pytania o cechę dopasowane do rodzaju gramatycznego: „Jaki jest ten długopis / mężczyzna?” (rodzaj męski), „Jaka jest ta książka / jego żona?” (rodzaj żeński), „Jakie jest to krzesło?” (rodzaj nijaki).
Przymiotniki o przeciwnym znaczeniu
Pary antonimów podane w materiale: mały – duży oraz stara – nowa.
Liczebniki (zakres)
Liczebniki od 0 do 199, wymagane do rozpoznawania ze słuchu oraz zapisu w zadaniach testowych (np. przy podawaniu wieku, adresu czy numeru telefonu).
Pytania o pochodzenie, samopoczucie i zawód
Podstawowe zwroty konwersacyjne: „Skąd jesteś?” (np. „Jestem z Polski”), „Co u ciebie słychać?” (np. „Wszystko w porządku”), „Kim jesteś z zawodu?” (np. „Nie pracuję, jestem studentką”).
Określanie znajomości języka
Trzy konstrukcje służące do opisu kompetencji językowych: „znać język” (np. „Znam dobrze język polski”), „mówić po” (np. „Mówię dobrze po polsku”) oraz „uczyć się” (np. „Uczę się języka polskiego”).
Przysłówki określające poziom znajomości języka
Określenia stopnia biegłości językowej, np. „świetnie” oraz „trochę” (w zdaniu: „Znam świetnie angielski i trochę francuski”).
Podawanie wieku: lat vs lata
Zróżnicowanie form rzeczownika przy podawaniu wieku w zależności od liczebnika, np. „Ja mam 55 lat, a ona ma 54 lata”.
Przyimki: z, w, na, po
Przyimki używane w konstrukcjach: pochodzenie („Jestem z Polski”), miejsce zamieszkania („Mieszkam w Krakowie”), dyscypliny sportowe („Gram w piłkę nożną”), instrumenty muzyczne („Gram na gitarze”), język porozumiewania się („Mówię po angielsku”).
Czasownik grać (w vs na)
Czasownik wymagający przyimka „w” w przypadku dyscyplin sportowych (np. w piłkę nożną, w siatkówkę, w koszykówkę) oraz przyimka „na” w przypadku instrumentów muzycznych (np. na pianinie, na gitarze).

Przedmiot w klasie (identyfikacja wizualna)
Czerwona książka (używana w zdaniu wzorcowym: „To jest czerwona książka”).
Rodzice i rodzeństwo
Nazwy relacji rodzinnych: „rodzice” to ojciec i matka, natomiast „rodzeństwo” to brat i siostra.
Zaimki dzierżawcze
Określenia przynależności dopasowywane do rodzaju i osoby: mój, moja, moje; twój, twoja, twoje; jej; jego (np. „Jaki jest twój brat? Mój brat jest wysoki”).
Pary nazw zawodów (męski i żeński)
Zestawienia form męskich i żeńskich zawodów: lekarz – lekarka, student – studentka, informatyk – informatyczka.
Definicje zawodów (restauracja / studio)
Identyfikacja ról zawodowych na podstawie opisu: kobieta pracująca w restauracji to kelnerka lub kucharka, a mężczyzna mający studio fotograficzne to fotograf.
Konstrukcje: „To jest…”, „X to…”, „On/ona jest…”
Trzy wzorce opisywania osób: „To jest sympatyczny inżynier / profesjonalna policjantka” (mianownik), „Piotrek to sympatyczny inżynier / Anna to profesjonalna policjantka” (mianownik) oraz „On jest sympatycznym inżynierem / Anna jest profesjonalną policjantką” (narzędnik).
Narzędnik przy określaniu zawodu
Przypadek gramatyczny stosowany w odpowiedzi na pytanie „Kim jesteś z zawodu?”, np. „Jestem nauczycielem / nauczycielką”, „On jest hiszpańskim aktorem”, „Ona jest polską lekarką”.