Wyuczona bezradnosc Martin Seligman

Przedstaw koncepcję wyuczonej bezradności Martina Seligmana. Na jakich eksperymentach została oparta?

Koncepcja: Stan syndromu bierności, w którym jednostka uczy się, że między jej zachowaniem a skutkami (karami/nagrodami) nie ma związku (brak kontrolowalności). Przeświadczenie to przenosi na nowe sytuacje.
Eksperymenty: Badania nad psami w skrzynce wahadłowej. Psy poddane wcześniej wstrząsom niekontrolowalnym, po przeniesieniu do klatki z łatwą możliwością ucieczki nie podejmowały prób – kładły się i biernie skomlały. Trauma niekontrolowalna niszczy motywację.

Jakie są przejawy wyuczonej bezradności u ludzi?

Rezygnacja, bierność w trudnych sytuacjach życiowych (np. długotrwałe bezrobocie, toksyczny związek), brak podejmowania prób poprawy losu, przekonanie o własnej nieskuteczności oraz wysoka korelacja z depresją.

Pytanie 21: Omów trzy rodzaje deficytów (motywacyjny, emocjonalny, poznawczy) wywołanych bezradnością. (Motywacyjny i emocjonalny)

Deficyt motywacyjny: Znaczne opóźnienie w inicjowaniu reakcji obronnych lub całkowity zanik zachowań celowych (apatia).
Deficyt emocjonalny: Pojawienie się silnego lęku, który przy długotrwałym braku kontroli przekształca się w głębokie przygnębienie, rezygnację i symptomy depresyjne.

Pytanie 21: Na czym polega deficyt poznawczy w wyuczonej bezradności?

Deficyt poznawczy (wpływ na uczenie się): Trudność w dostrzeganiu i przyswajaniu dowodów na to, że własne działanie odniosło sukces. Nawet jeśli jednostce uda się przypadkowo rozwiązać problem, przypisze to losowi, nie ucząc się nowej relacji sprawczej.