1/81
Looks like no tags are added yet.
Piotr IV Raresz “Petryła”
hospodar mołdawski, próbował uczynić z Mołdawii silne i niezależne państwo, lawirując między Polską i Turcją, jednocześnie współpracując z Habsburgami i Moskwą. Mając ich poparcie najechał w 1530 r. Pokucie
bitwa pod Chocimiem
bitwa w 1530 r, w której wojsko mołdawskie pokonuje wojska koronne. Niedługo później Mołdawianie zajmują całe Pokucie
bitwa pod Gwoźdźcem
jedne z pierwszych starć Jana Tarnowskiego przeciwko Mołdawianom, rozbicie sześciotysięcznego korpusu mołdawskiego
Jan Tarnowski przed bitwą pod Obertynem
„Tutaj pobiję nieprzyjaciela lub mężnie zginę”
czynniki, dzięki którym Tarnowski wygrał bitwę pod Obertynem
bronienie się w ufortyfikowanym taborze z wozów, dobrze wyszkolona jazda, która rozbiła liczniejsze, ale gorzej zorganizowane i uzbrojone wojsko nieprzyjaciela, błędne odczytanie zamiarów Polaków przez wrogiego dowódcę (myślał, że Polacy próbują zbrojnie wywalczyć sobie drogę odwrotu)
skutki bitwy pod Obertynem
Piotr Raresz uciekł do Mołdawii i zrezygnował z planów podboju Pokucia, a Tarnowski 7 listopada 1531 r. odbył triumfalny wjazd do Krakowa, prowadząc zdobyczne działa i znaczniejszych jeńców.
Jan Tarnowski, Jerzy Radziwiłł
dowódcy podczas zdobycia Homla i Staroduba w 1535 r (hetman wielki koronny i wielki litewski)
oblężenie Staroduba
oblężenie, w którym twierdza została zdobyta po miesiącu w wyniku potężnego wybuchu miny pod murami - zniszczona została ściana zamkowa z czterema basztami, a zamek został zdobyty szturmem jeszcze tego samego dnia. Wziętych do niewoli 1400 jeńców dowódca kazał ściąć.
napad na Oczaków
napad na turecki zamek dokonany przez magnatów kresowych pod dowództwem starosty włodzimierskiego Fedora Sanguszki. Napad Polaków był dokonany bez wiedzy króla Zymunta I Starego, a za aprobatą stronnictwa habsburskiego, które pragnęło doprowadzić do wojny Królestwa Polskiego z Turcją. Zbliżający się konflikt udało się załagodzić.
bitwa pod Czaśnikami
starcie podczas I wojny północnej - Wojska litewskie (4 tys) pod wodzą hetmana wielkiego litewskiego Mikołaja Radziwiłła Rudego i hetmana polnego litewskiego Grzegorza Chodkiewicza rozbiły jedną z dwóch części sił rosyjskich dowodzonych przez kniazia Piotra Szujskiego (30 tys). Straty rosyjskie wyniosły 10 tys ludzi, w tym kniaź Szujski.
bitwa nad Kropiwną
bitwa podczas I wojny północnej - zwycięstwo Mikołaja Radziwiłła Rudego nad o wiele większymi wojskami dzięki fortelowi - hetman posłał przodem dwutysięczny oddział, który rozpowszechniał przesadzone informacje o pogromie drugiej armii moskiewskiej nad rzeką Ułą oraz o nadciągającej potężnej armii litewskiej. Ujrzawszy dwutysięczny oddział litewski wrogowie wpadli w panikę i rzucili się do ucieczki.
bitwa pod Lubieszowem
Największa bitwa stoczona podczas wojny Stefana Batorego ze zbuntowanym Gdańskiem - hetman nadworny koronny Jan Zborowski pokonał 10 tys żołnierzy gdańskich siłą ok 2500 żołnierzy
Zborowski wykorzystał błąd popełniony przez przeciwnika, który zdążył przeprawić tylko cześć wojska przez kanał pod Rokitkami. Uderzenie Polaków rozbiło najemną piechotę oraz jazdę nieprzyjaciela. Widząc to milicja miejska rzuciła się do ucieczki.
bitwa pod Mohylewem
bitwa, w której 200 husarzy + 300 kawalerii zwyciężyło w obronie miasta przeciwko 30-tys armii moskiewskiej - wykazała wielką wartość husarii. Po stronie polskiej byli ranni i duże straty w koniach, jednak żaden żołnierz nie poległ.
bitwa pod Byczyną
bitwa, w której Jan Zamoyski pokonał arcyksięcia Maksymiliana Habsburga. Nie jest znane dokładne miejsce jej stoczenia, liczba armii ani liczba zabitych
bitwa pod Cecorą
bitwa, w której Jan Zamoyski pokonał ok 25 tys Tatarów dzięki założeniu ufortyfikowanego obozu nad rzeką Prut, którego nie była w stanie zdobyć jazda tatarska
bitwa pod Bukową
bitwa, w której hetman wielki koronny Jan Zamoyski pokonał wojska wołoskie dowodzone przez hospodara mołdawsko-wołoskiego Michała Walecznego.
bitwa pod Kiesią
bitwa, w której stosująca karakol jazda szwedzka po raz pierwszy zetknęła się z szarżą husarii - zwycięstwo 700 Polaków pod wodzą wojewody wendeńskiego Jerzego Farensbacha nad 3 tys Szwedów
hetman wielki litewski Krzysztof Radziwiłł „Piorun”
dowódca podczas bitwy pod Kockenhausen
bitwa pod Kockenhausen
Bitwa, w której oblegające miasto oddziały polsko-litewskie (4 tys żołnierzy) zostały zaatakowane przez idącą na odsiecz załodze armię szwedzką (prawie 5 tys). Armią Rzeczypospolitej dowodził hetman wielki litewski Krzysztof „Piorun” Radziwiłł, a wojskami szwedzkimi Carl Carlsson Gyllenhielm. Podczas bitwy uderzenie husarii razem z celnym wsparciem artylerii przełamały linię wojsk, zmuszając Szwedów do odwrotu. Następnego dnia twierdza skapitulowała
Jan Karol Chodkiewicz, Janusz Radziwiłł
odznaczyli się w czasie bitwy pod Kockenhausen
Jan Zamoyski
hetman wielki koronny, zdobył Wolmar i Fellin - osobiście poprowadził szarżę na mury Wolmaru po kilkudniowym bombardowaniu twierdzy
oblężenie Fellina
oblężenie prowadzone przez Jana Zamoyskiego. Po kapitulacji większości wojsk broniących twierdzy niechcący się poddać kapitan fińskiego oddziału wysadził magazyn prochu w powietrze
bitwa pod Rewlem (Talinnem)
zwycięstwo Stanisława żółkiewskiego przeciwko wojskom szwedzkim gromadzącym się pod miastem. Po nieudanym ataku husarii Żółkiewski wysłał parę lekkich chorągwi od tyłu wojsk (od przodu Szwedzi ustawili kozły hiszpańskie), które uderzyły Szwedów od tyłu w tym samym czasie co husaria od przodu
Jan Karol Chodkiewicz
dowódca podczas bitwy pod Białym Kamieniem - przyszedł na odsiecz miastu obleganemu przez armię szwedzką pod dowództwem Arvida Stålarma
bitwa pod Kircholmem
bitwa, w której Jan Karol Chodkiewicz zniszczył połowę armii szwedzkiej z 3 tys własnych wojsk przeciwko 11 tys Szwedów. O zwycięstwie przesądziła szarża polskiej husarii. Zwycięstwo rozsławiło husarię po całej Europie
Jan Karol Chodkiewicz, Stanisław Żółkiewski
hetman polny koronny i litewski koronny, dowódcy podczas bitwy pod Guzowem - 12 tys żołnierzy przeciwko 10 tys szlachty,
bitwa pod Kłuszynem
pokonanie armii szwedzko-rosyjskiej idącej na odsiecz oblężonemu przez Polaków Smoleńskowi. 7-tysięczna armia polska zwyciężyła nad 35 tys nieprzyjaciół dzięki zaskoczeniu przeciwnika (pokonali dystans do wrogiej armii szybciej, niż przewidywano) i wielokrotnym szarżom husarii, które sprawiły, że wrogowie wycofali się do obozu, gdzie się poddali. Rosjanie byli o wiele mniejszym wyzwaniem niż wyszkoleni Szwedzi, dlatego pierwszy atak husarii poszedł na nich - Szwedzi bronili się dłużej, było potrzeba aż 10 szarż. Bitwa ta przesądziła o losie cara Wasyla IV Szujskiego, którego wojska została kompletnie rozbite.
bitwa pod Sasowym Rogiem
bitwa podczas wyprawy prywatnych wojsk Stefana Potockiego, który chciał przywrócić na tron Mołdawii wygnanego Konstantego Mohyłę. Wojska mołdawskie, tureckie i tatarskie dowodzone przez hospodara Stefana Tomżę pokonały wojska polskie, a Potocki dostał się do niewoli
bitwa pod Chocimiem
bitwa, w której zięć Konstantego Mohyły Samuel Korecki pokonał wojska Stefana Tomży
bitwa pod Oryninem
przegrana bitwa z Tatarami - po jednym dniu walk ominęli wojska koronne, a następnie splądrowali województwo podolskie, ruskie, bracławskie i wołyńskie, wykorzystując niezgodę w 3 obozach polskich (magnaci nie chcieli słuchać rozkazów ani hetmana wielkiego koronnego Stanisława Żółkiewskiego, ani hetmana polnego koronnego Stanisława Koniecpolskiego, którzy w tym roku otrzymali buławy)
Stanisław Żółkiewski
dowódca w bitwie pod Oryninem
bitwa pod Cecorą
nierozstrzygnięta bitwa, w której wojska turecko-tatarskie (40 tys) zdobyli polski obóz i zmusili wojsko polsko mołdawskie (8500) do odwrotu, a następnie rozbili je pod Mohylewem. Przegrana wynikała z przewagi liczebnej Turków i braku dyscypliny i popłochu armii polskiej
zdobycie Rygi
bitwa, w której hetman polny litewski Krzysztof Radziwiłł (1,5 tys) został pokonany przez wojska szwedzkie (17tys) dowodzone przez Gustawa II Adolfa. Po bitwie Szwedzi zdobyli miasto bronione przez 900-osobowy garnizon, a potem Mitawę, która poddała się bez walki
Jan Karol Chodkiewicz
hetman wielki koronny zmarły podczas oblężenia obozu pod Chocimiem przez wojska tureckie. Jego śmierć była ukrywana przez kilka tygodni
bitwa pod Chocimiem
ponadmiesięczne oblężenie obozu pod murami miasta przez stutysięczną armię turecką młodego sułtana Osmana II. Polacy (30 tys) i Kozacy (20 tys) wytrzymali oblężenie dzięki dobrze wyszkolonej piechocie i artylerii, która prowadziła wypady na umocnienia Turków. Wyczerpane długimi działaniami wojennymi obie strony zdecydowały się na podjęcie rozmów pokojowych. Ostatecznie Turcy stracili ponad 25 tys. żołnierzy, Polacy i Kozacy po 8 i 7 tys.
bitwa pod Martynowem
pierwsze zwycięstwo wojsk polskich nad Tatarami od klęski pod Cecorą - po zmuszeniu obciążonej jasyrem armii do przyjęcia bitwy hetman polny koronny wygrał bitwę dzięki artylerii i lekkiej jeździe, która rozbiła Tatarów podczas odwrotu
Bitwa pod Walmojzą
bitwa, w której wojska litewskie po dowództwem syna hetmana wielkiego litewskiego Lwa Sapiehy zostały pokonane przez Szwedów. Była to pierwsza porażka wojsk Rzeczypospolitej ze Szwedami w starciu w otwartym polu.
bitwa pod Gniewem
nierozstrzygnięta bitwa pomiędzy wojskami szwedzkimi dowodzonymi przez króla Gustawa II Adolfa a polskimi pod dowództwem króla polskiego Zygmunta III Wazy, który szedł na odsiecz znajdującemu się na drodze Gustawa Gdańskowi. Zygmunt już w pierwszym dniu batalii postępował zgodnie ze staropolską sztuką wojenną i wysłał do szarży kawalerię, ale teren nie sprzyjał szarży i piechota szwedzka wykorzystała to i zrobiła im pif paf.
Sytuacja była patowa. Szwedzi uniemożliwili zdobycie Gniewu i w odblokowania Gdańska przez armię koronną, ale wojska Zygmunta III dały czas gdańszczanom na umocnienie miasta, wiążąc jednocześnie siły wroga.
Stanisław Koniecpolski
dowódca podczas zwycięskich bitew pod Czarnem i pod Trzcianą
admirał Arend Dickman
dowódca podczas bitwy pod Oliwą, zginął od zabłąkanej kuli na pokładzie statku św Jerzy
bitwa pod Oliwą
bitwa, w której 10 polskich okrętów (w tym 4 pełnowymiarowe galeony) walczyło o przełamanie blokady zatoki gdańskiej z 6 szwedzkimi statkami (jedną z 2 eskadr zostawionych na jesień) - do abordażu doszło na okrętach flagowych Święty Jerzy i Tigern oraz na Wodniku i Solen, który został wysadzony w powietrze przez jednego ze szwedzkich żołnierzy.
Straty floty polskiej wyniosły około 50 marynarzy; uszkodzeniu uległo także kilka okrętów, które trzeba było poddać remontowi. Straty szwedzkie były znacznie większe, gdyż stracili oni dwa okręty (jeden wysadzony przez własną załogę, a drugi zdobyty przez Polaków ). Poza tym zginęło ok. 350 marynarzy, a około 60 dostało się do niewoli. Zwycięstwo odblokowało port gdański do momentu przybycia większych sił szwedzkich.
bitwa pod Trzcianą
wygrana bitwa Stanisława Koniecpolskiego przeciwko Gustawowi II Adolfowi - Koniecpolski postanowił rozbić wycofującą się do Malborka piechotę szwedzką. W czasie bitwy jazda szwedzka została rozbita przez szarżę polskiej kawalerii. Ostatecznie szwedzka piechota zdążyła się schronić za umocnieniami Sztumu, a w nocy wymknęła się do Malborka.
oblężenie Smoleńska
półtoraroczne oblężenie miasta po śmierci Zygmunta III Wazy. Obrońcami dowodził porucznik Samuel Drucki-Sokoliński i porucznik chorągwi husarskiej Jakub Wojewódzki.
bitwa pod Sasowym Rogiem
Starcie pomiędzy dwuipółtysięcznymi wojskami polskimi pod wodzą hetmana wielkiego koronnego Stanisława Koniecpolskiego z czambułem tatarskim liczącym ok. tysiąca ordyńców, którzy przekroczyli granice Polski niedługo po armii rosyjskiej. Po przekroczeniu granicy mołdawskiej hetman dogonił ich i zmusił do stoczenia bitwy. Po krótkim starciu rozbito oddział tatarski oraz odbito cześć jasyru. Polacy zdobyli także znaczne łupy i wzięli do niewoli wielu znaczniejszych Tatarów
bitwa pod Kumejkami
dosłownie jedyna znaczniejsza bitwa, którą wygrał Mikołaj Potocki ten frajer - dowodząc około 4 tysiącami żołnierzy rozbił on siły rebeliantów podczas powstania Pawła Pawluka.
Wojskom Rzeczypospolitej udało się rozerwać broniący się tabor kozacki szarżami kawalerii.
Stanisław Koniecpolski i książę Jeremi Wiśniowiecki
dowódcy podczas bitwy pod Ochmatowem
bitwa pod Ochmatowem
Zwycięska bitwa stoczona przez wojska Rzeczypospolitej z oddziałami tatarskimi podążającymi na wyprawę łupieżczą - wyprawie przewodził Tuhaj-bej, będący ważnym dygnitarzem Chanatu Krymskiego.
bitwa pod Korsuniem
W nocy wojska kozacko-tatarskie dowodzone przez hetmana Bohdana Chmielnickiego i Tuhaj-beja w liczbie ok. 20 tys. ludzi, zaatakowały obóz wojsk polskich pod wodzą hetmanów koronnych: wielkiego Mikołaja Potockiego i polnego Marcina Kalinowskiego. Pierwsze starcia przyniosły sukces wojskom kwarcianym, jednakże powstańcy wspierani przez Tatarów zorganizowali zasadzkę, w którą wpadły oddziały koronne. Z okrążenia wydostało się zaledwie tysiąc żołnierzy, a do niewoli dostali się obaj hetmani.
bitwa nad Żółtymi Wodami
bitwa podczas powstania Chmielnickiego - podczas niej Kozacy rejestrowi przeszli na stronę powstańców
bitwa pod Piławcami
bitwa podczas powstania Chmielnickiego - ucieczka zaciężnych wojsk RP przed armią tatarską, która dotarła na miejsce dopiero 2 dni później
oblężenie Zbaraża
oblężenie, którym dowodził wojewoda ruski Jeremi Wiśniowiecki (15 tys) przeciwko stutysięcznym wojskom kozackim
bitwa pod Zborowem, pod Beresteczkiem
bitwy, w których dowodził Jan II Kazimierz
bitwa pod Zborowem
dwudniowa bitwa idącej na odsiecz oblężonego miasta armii (25 tys) z armią kozacko-tatarską pod wodzą chana krymskiego Islama III Gireja oraz hetmana kozackiego Bohdana Chmielnickiego. Dzięki usypaniem szańców Polacy bronili się 1 dzień, a Kozacy zmuszeni byli pertraktować po opuszczeniu przez Tatarów, którzy dogadali się z Polskąb
bitwa pod Łojowem
bitwa, w której hetman polny litewski Janusz Radziwiłł (5 tys) odniósł zwycięstwo nad siłami kozackimi Stanisława Krzeczowskiego (17 tys)
bitwa pod Beresteczkiem
trzydniowa bitwa, w której 60 tys wojsk polskich pokonało ok 90 tys Tatarów i Kozaków dowodzonych przez Bohdana Chmielnickiego i chana Islam Gireja.
Decydującym momentem batalii był atak polski na znajdujących się w centrum Tatarów. Po ich ucieczce na polu walki pozostały tylko oddziały kozackie, które schroniły się do taboru i tam broniły się przez 2 dni. Innowacja w tej bitwie było ustawienie wojsk Rzeczypospolitej na wzór zachodnioeuropejski, który zakładał wsparcie jazdy przez piechotę i artylerię.
Marcin Kalinowski
hetman polny koronny, dowódca podczas bitwy pod Batohem, popełniając liczne błędy - nie zabezpieczono obozu, nie rozbudowano umocnień, zlekceważono przewagę liczebną wojsk nieprzyjacielskich, zignorowano otoczenie obozu przez nieprzyjaciela. Po śmierci Kozacy odrąbali mu głowę, którą następnie nabili na pikę i obnosili wokół obozu.
bitwa pod Batohem
bitwa, w której 15 tys Polaków zostało rozbitych przez armię kozacko-tatarską (40 tys) podczas wyprawy hetmana kozackiego do Mołdawii, której celem było oderwanie od sojuszu z Rzeczypospolitą hospodara Bazylego Lupu - oblężenie otoczonego polskiego obozu przez Kozaków, zdobytego po generalnym szturmie Kozaków (wykorzystali bratobójcze walki w obozie)
bitwa pod Batohem
bitwa, w której zabito ok 3500 polskich jeńców wojennych, zabitych w ramach zemsty za bitwę pod Beresteczkiem
bitwa pod Szkłowem, bitwa pod Szepielewiczami
bitwy dowodzone przez hetmana wielkiego litewskiego Janusza Radziwiłła z wojskami moskiewskimi podczas inwazji w 1654 r
bitwa pod Szepielewiczami
bitwa, w której wojska litewskie (8 tys) przegrały z 15-tysięczną armią moskiewską
Stanisław Rewera Potocki
dowódca podczas bitwy pod Ochmatowem w 1655, wygranej przez armię polsko-tatarską nad wojskami kozackimi.
Po rozgromieniu części armii reszta zamknęła się w warownym obozie, który przez trzy dni oblegali Polacy. Opuszczeni czwartego dnia przez siły tatarskie, polscy żołnierze nie byli w stanie zapobiec ucieczce resztek armii przeciwnika.
bitwa pod Żarnowem
zwycięstwo 11 tys Szwedów nad podobną liczbą Polaków dowodzonych przez Jana Kazimierza dzięki olbrzymiej przewadze w artylerii. Porażka armii polskiej umożliwiła Szwedom podbój Małopolski.
Bitwa pod Gródkiem Jagiellońskim
bitwa z połączonymi siłami moskiewsko-kozackimi, przegrana przez hetmana Stanisława Potockiego.
Nowy Dwór
miejsce, gdzie Szwedzi rozbili polskie pospolite ruszenie w 1655
Bitwa pod Jeziorną
bitwa, w której sprzymierzeni z Rzeczpospolitą Tatarzy, dowodzeni przez chana Mehmeda IV Gireja, okrążyli wojska kozacko-moskiewskie. Kozacy, nie mając innego wyjścia, podporządkowali się królowi polskiemu Janowi II Kazimierzowi.
paulini
zakon, do którego należał klasztor na Jasnej Górze
Burchard Müller
szwedzki generał, dowódca 2,5 tys żołnierzy oblegających Jasną Górę (ostatecznie pod murami twierdzy stało 3,2 tysiąca żołnierzy nieprzyjaciela oraz kilkanaście armat.)
bitwa pod Gołębiem
największa klęska Stefana Czarnieckiego podczas szwedzkiego wiosennego uderzenia na Lwów (tam schronił się Jan Kazimierz po powrocie ze Śląska)
bitwa pod Janowem
bitwa, w której hetman wielki litewski Paweł Jan Sapieha rozbił oddziały Bogusława Radziwiłła, stronnika króla szwedzkiego Karola X Gustawa.
Bitwa pod Jarosławiem
Zwycięstwo Stefana Czarnieckiego nad strażą przednią armii szwedzkiej dowodzonej przez Karola X Gustawa. Po bitwie duża część wojsk kwarcianych, które dotychczas popierały Szwedów, przeszła na stronę króla Jana II Kazimierza, dołączając do oddziałów Czarnieckiego.
bitwa pod Warką
zaskoczenie i rozbicie armii margrabiego Fryderyka Badeńskiego (3 tys) idącego z odsieczą Karolowi Gustawowi przez Stefana Czarnieckiego (6 tys). W trzech szarżach, husaria, wsparta przez dragonię, przełamała zwarte szyki szwedzkiej rajtarii. W pościgu, który nastąpił po bitwie, polskie chorągwie kompletnie rozbiły nieprzyjacielską armię.
Była to jedna z ważniejszych bitew „potopu szwedzkiego”, w której niedoświadczona armia koronna rozbiła zaprawionych w bojach Szwedów.
bitwa pod Warszawą
Bitwę tą stoczyły wojska polsko-litewski pod wodzą króla polskiego Jana II Kazimierza (35 tys) z siłami szwedzko-brandenburskimi, dowodzonymi przez króla szwedzkiego Karola X Gustawa (20 tys). Polacy wycofali się z pola bitwy, ale nie otrzymali wielkich strat.
największe starcie wojsk polsko-litewskich z armią szwedzką
wojna szarpana
taktyka typowa dla Stefana Czarnieckiego - Atakował wroga od tyłu, z boków i z frontu, niszczył jego tabory i rozbijał podjazdy.
bitwa pod Magierowem
Wycofującą się armię siedmiogrodzką pod wodzą Jerzego II Rakoczego w sile około 20 tys. żołnierzy, dogoniły oddziały Stefana Czarnieckiego liczące około 10 tys. jazdy. Czarniecki wykorzystał rozciągnięcie w marszu armii przeciwnika i zaatakował i rozbił węgierską straż tylnią.
Wojska Czarnieckiego zdobyły wiele dział i blisko 2000 wozów z łupami zagarniętymi na terenie Polski.
bitwa pod Czarnym Ostrowem
bitwa, w której straż przednia polska pobiła straż siedmiogrodzką i urwała część taboru. Rakoczy zdecydował się porzucić tabory i ruszył 21 lipca do Międzybórza, gdzie rozpoczął negocjacje.
Kapitulacja Jerzego II Rakoczego. Po bitwie Polacy pozwoli mu odejść do Siedmiogrodu, jednakże w drodze powrotnej Tatarzy, sprzymierzeńcy Polaków, napadli na resztki siedmiogrodzkiej armii roznosząc ja zupełnie, a księcia biorąc do niewoli.
Stefan Czarniecki, Jerzy Sebastian Lubomirski
dowódcy podczas bitwy pod Czarnym Ostrowem
bitwa pod Połonką
Oddziały polsko-litewskie liczące ok. 12 tys. żołnierzy pod dowództwem hetmana wielkiego litewskiego Pawła Jana Sapiehy i wojewody ruskiego Stefana Czarnieckiego pobiły 20 tys. Rosjan dowodzonych przez bojara Iwana Chowańskiego.
Bitwa pod Cudnowem
Wojsko polskie dowodzone przez hetmanów Stanisława Potockiego i Jerzego Lubomirskiego zwyciężyło w polu armię moskiewską pod wodzą Wasyla Szeremietiewa. Po przegranej oddziały moskiewskie schroniły się do obozu, gdzie były oblegane przez trzy tygodnie.
bitwa pod Mątwami
Siły królewskie, liczące ok. 17-18 tys. żołnierzy, stanęły naprzeciwko rokoszanom w liczbie ok. 15-16 tys.
O poranku, wykorzystując mgłę, wojska królewskie rozpoczęły przeprawę przez rzeczkę, ale ze względu na źle oszańcowane pozycje kawaleria, po przeprawie, stanęła przed pozycjami okopanych dragonów i piechoty, pozbawiając się w ten sposób wsparcia ogniowego. Na formujące się chorągwie królewskie uderzyli rokoszanie. Monarcha, zdając sobie sprawę z ciężkiego położenia oddziałów po drugiej stronie rzeki, próbował wysłać pomoc. Zamiar ten został udaremniony przez uciekających żołnierzy, którzy zablokowali bród. Ostatecznie Jan II Kazimierz zdecydował się na odwrót. Oznaczało to pozostawienie własnemu losowi dragonii znajdującej się po drugiej stronie rzeki. Za cenę zaledwie 200 zabitych rokoszanie, rozbili armię królewską, której straty szacuje się na prawie 4 tys. zabitych weteranów z walk ze Szwedami i Rosjanami.
wyprawa na czambuły
kampania przeprowadzona w 1672 roku podczas wojny polsko-tureckiej (1672–1676).
Hetman wielki koronny Jan Sobieski, posiadający jedynie 2,5–3 tysiące jazdy i dragonii, ruszył przeciwko Tatarom komunikiem, bez taborów oraz biorąc po dwa konie na jednego żołnierza. Żołnierze w ciągu 9 dni około 450 kilometrów. Działający z ogromną ofiarnością polscy żołnierze uwolnili z tatarskiego jasyru około 44 tysięcy ludzi
bitwa pod Podhajcami
bitwa pomiędzy wojskami polskimi hetmana polnego koronnego Jana Sobieskiego, a Tatarami dowodzonymi przez Krym Gireja i wspomaganymi przez Kozaków. Dwutygodniowe szturmy nie pozwoliły armii kozacko-tatarskiej pokonać niemal 10-krotnie mniejszego zgrupowania hetmana polnego. Sobieski nie tylko bowiem się bronił, ale w oparciu o szańce wydawał przeciwnikowi bitwy, podczas których umiejętnie koordynował flankowy ogień artyleryjski z działaniami jazdy, głównie husarii i rajtarii. Zrażony niepowodzeniami przeciwnik zgodził się 16 października na zawarcie pokoju, który zatwierdzono następnego dnia.