Untitled

Herkesin bildiği gibi, bir noktalama işareti ve bir parantez, dostlukları kurtarabilir.
Bu iki sembol sadece bir hakaretin şaka haline gelmesi için yeterlidir. :)
Sade noktalama işaretleriyle bazen tüm sohbetler bile oluşturulabilir.
Kısa ama kesin cevap alındı: "!"
Efsane ya da değil, noktalama işaretlerinin yaratıcılığını gördüğümüzde, her gün binlerce terapistin adamlar arasında çevrimiçiler yaptığını düşününce, insanın yazının icadından sonra bu yapısal öğeleri geliştirmek için yüzyıllar beklemesini anlamak zor.
İlk noktalama işaretleri, Misha Stele olarak bilinen 9. yüzyılın metinlerindeki işaretlerdir…

Yaklaşık 2500 yıl önce, ilk yazıların ortaya çıkmasından sonra, çizgiler anlam birimlerini ayırıyor ve noktalar kelimeleri birbirinden ayırıyordu.
O zamanlar noktalama işaretlerinin var olması, durumun genel kullanımda olduğu anlamına gelmezdi.
Yunan ve Latin şairlerin eserleri, kelime kesme olmadan yazıldıkları için scriptio continua olarak bilinir.
Uzmanlar bunu şu şekilde açıklar: İlk aşamada yazı, öncelikle profesyonel bir sunum için hafıza yardımıydı. Diğerlerinin okumasını kolaylaştıracak bir gereklilik yoktu.

En geç, Gutenberg tarafından matbaanın icadı büyük bir aşama başlatmıştır.
Metin artık öncelikle yazılı bir okur için yazılmıştır.
Böylece dil ile yeni bir ilişki gelişmiştir.
Yazı, yorumlanacak bir nesne olmaktan çıkıp, mümkün olan en hassas bilgi deposu haline gelmiştir.
Dilin sözlü olmaktan yazılı hale geçişi gerçekleşmiştir.
Yazılı iletişim, noktalama işaretlerinin gerekip gerekmediği konusunda da eleştiriler ortaya çıkmıştır.

1750 civarında Jean-Jacques Rousseau, yazılı dilin katı kurallar tarafından yönetildiği için canlılık eksikliği olduğunu ifade etmiştir.
Goethe, nokta ve virgülü hala istediği gibi kullanıyordu.
1876 yılında Konrad Duden, Almanca noktalama teorisi üzerine bir eser yayımladı; ancak yeni noktalama işareti önermedi.

Uzun zamandır büyük ifade olanaklarına ihtiyaç vardı.
Felsefede bu gibi işaretlerin yardımcı olabileceği düşünülmüştü.
1762 yılında Johann Christoph Gottsched, Almancada hayret veya merhamet için işaretlerin eksik olduğunu dile getirmiştir.
Mesajlaşmaların daralması, şifahi iletişimi simüle etme ihtiyacını doğurmuş gibidir.
Emoji başarısının, duyguları yazılı dile dönüştürme arzusundan doğduğu düşünülmektedir. Bu durum, yazılı diyalogda sözlü ifadeleri yeniden ortaya çıkartıyor.

Eski eğitim dünyasında derslerin nasıl olduğu anlatılıyor: Önünde her şeyi bilen saygılı bir kişi duruyordu, ki bu kişi hayatı en az bir yarım yıl daha yaşlıydı.
Öğrenci, dinleme ve itaat konusunda minnettar olmalıydı. Bu şimdi çok geride kalmış gibi gözüküyor.
Ancak, bu sıkı eğitim hiyerarşisinin kalıntılarını hala kafamızda görebiliyoruz.
Öğretmen yaşı ve deneyim olarak daha fazla yaşlıyken, öğrenciler daha genç görünmektedir.
Daha sonrasında, üniversitede, essayer ile birlikte bu durumlar hala geçerlidir.
Hatta mesleki kurslarda bile, roller genellikle çok geleneksel bir şekilde belirlenmiştir.
Öğretmenlerin klasik bir dünya açıklayıcı gibi görünmesi durumunda, genellikle bunu sevinçle kabul ederiz.

Ancak öğretmen 10 yaşından daha genç olduğunda, "Bu çaylak bana ne açıklayabilir ki?" gibi tuhaf bakışlar ile bakışlar.
Uzun bir zaman diliminden sonra, bir öğretmenin ne kadar deneyimsiz göründüğünü anlamak tuhaftır.
Bu durumda eski inanç kalıplarını destekleyen, hâlâ geçersiz olan pek çok inanç söz konusudur.

Hamburg Medya Okulu’ndaki deneyim, bu durumu yansıtıyor.
Eğitmenin özgeçmişi, Kevin Weyer, benimle tam 10 yıl daha genç olduğunu gösteriyor.
Başka bir bakış açısıyla, ben 40’ı geçmiş olmama rağmen bu durumu sakıncalı bulmuştum.
Bu durum, herkesin hayat boyu öğrenme sözünü bu şekilde kabulleneceği açısından ilginçtir.

Öğrenciler, genç eğitmenlerden ders almanın bir sorun olmadığını düşünmektedir.
59 yaşındaki Monika Leerhammer bu kursun en yaşlı katılımcısıdır.
Gençler teknik konularda daha rahat öğrenebilirken, daha yaşlılardan pek fazla ilham almayabilirler.

40 yaşındaki insanlar bile benzer düşüncelere sahip olabiliyor.
Hayat boyu öğrenme, önemli bir zorluk olabilir, ancak bu korku asıl önemli durumdur.

Sonuç olarak, gençler genellikle bilgileri daha iyi bilir. Ancak, özellikle güncel konularda, eski ile yeni olan arasındaki bilgi akışı dinamik yaşanıyor.