Rozdział 3 Podtytuł nr. 11

Wydarzenie Krytyczne: W szpitalu wojennym we wsi Hel doszło do katastrofy związanej z rozerwaniem się szybu wentylacyjnego, co miało tragiczne konsekwencje. W wyniku tego incydentu zginęło sześciu członków załogi, w tym felczer, sanitariusz oraz czterech pacjentów. Ta tragedia znacząco wpłynęła na morale i dalsze działania obronne w regionie.
Po incydencie: Po tragicznym incydencie, dnia 28 września, nastąpiła kontynuacja intensywnych działań artyleryjskich z obu stron konfliktu, a także operacji wojskowych na Helu, które miały na celu obronę strategicznych pozycji przed wrogiem.
27 września: W tym dniu miały miejsce poważne starcia artyleryjskie z niemieckimi pancernikami, które były częścią ofensywy. Walki te zakończyły się mniejszymi, ale wciąż istotnymi uszkodzeniami polskiej baterii. Liczba wybuchów, które miały miejsce w obszarze polskiej baterii, przekroczyła pięćset, co jasno świadczyło o intensywności oraz brutalności toczących się działań wojennych.

27-28 września: W tym okresie do dowództwa dotarła depesza generała Rómmla informująca o kapitulacji Warszawy. Jednakże, mimo tej trudnej informacji, walki ataków na Helu trwały nieprzerwanie. Admirał Unrug, odpowiedzialny za obronę, zdecydował się kontynuować obronę aż do października, mimo że sytuacja stawała się coraz bardziej złożona i krytyczna.
30 września: Niemieckie oddziały wykonały skoordynowany atak na polskie pozycje w Chalupach, co doprowadziło do bliskiej walki wręcz. Żołnierze polscy zareagowali na agresję, przeprowadzając przeciwnatarcie, co mogło przyczynić się do tymczasowego zatrzymania niemieckiego natarcia.

Niemieckie jednostki rozpoczęły atak od intensywnego bombardowania artyleryjskiego, które było wspierane przez piechotę. Dzięki skutecznej współpracy między oddziałami, Niemcy uzyskali przewagę na polu bitwy, co było możliwe dzięki informacjom dostarczanym przez obserwatorów, które umożliwiły im precyzyjniejsze prowadzenie ognia na polskie pozycje. W wyniku tych działań, Polacy zostali zmuszeni do wycofania się z wcześniej zajmowanego pola minowego, co ograniczyło ich zdolność do obrony.

W odpowiedzi na niemieckie natarcie, polscy dowódcy podjęli kluczową decyzję o zastosowaniu torped, co doprowadziło do udanego wybuchu w minowanym terenie, skutecznie zatrzymując niemiecką ofensywę. Choć uszkodzenia były ograniczone dzięki płytkiej wodzie, Niemcy szybko zdołali odbudować swoje linie komunikacyjne, co sugerowało ich dużą mobilność oraz zdolność do reagowania na zmieniające się warunki na froncie.

Polskie pozycje obronne były solidnie zorganizowane, szczególnie pod Jastarnią, gdzie żołnierze prowadzili zaciętą walkę. Niestety, problemy z uzbrojeniem, spowodowane opóźnieniami w dostawach, znacząco wpływały na skuteczność obrony. Mimo że Hel skutecznie opierał się atakom do października, pogarszające się warunki aprowizacyjne, braki w zaopatrzeniu oraz zła kondycja psychiczna załogi doprowadziły do znacznego spadku morale wśród obrońców.

W ramach ewakuacji, około 500 osób zostało przetransportowanych z Helu, co stanowiło poważne wyzwanie logistyczne w kontekście nieustannego ostrzału. Niezadowolenie oraz złe warunki bytowe, jakie panowały w pozostałych lokalizacjach, pogarszały morale, zwłaszcza wśród rezerwistów i starszych żołnierzy, którzy zmagali się z licznymi problemami w sferze psychicznej oraz fizycznej.

Narada 1 października: W tym dniu miała miejsce kluczowa narada, w której uczestniczyli Admirał Unrug oraz komandorowie: Frankowski, Majewski i Włodzimierz Steyer. Podczas tej ważnej rozmowy, rozważano opcje dalszej obrony, a także kwestie związane z kapitulacją, która w świetle obiektywnej sytuacji wydawała się nieuchronna.

1 października: Po wielu rozważaniach, złożono formalną propozycję kapitulacji niemieckiemu dowódcy, co zostało odebrane jako akt honorowy. Admirał Unrug oraz jego oficerowie uzyskali prawo do noszenia broni, co stanowiło istotny symbol oporu i determinacji polskich żołnierzy w obliczu przeważających sił wroga.

Akt Kapitulacji: Niemiecka armia intensywnie przygotowywała się do ataku na Hel, prowadząc operacje trałowania wód Gdańskich oraz opracowując szczegółowe plany ataku. Te przygotowania skutkowały przerwaniem rozmów dotyczących kapitulacji, co zwiększało napięcie w regionie i budziło obawy wśród obrońców.

Pomimo trwającej blokady, Polacy podejmowali odważne próby wyjścia z otoczenia, z niektórymi próbami kończącymi się sukcesem. Żołnierze, którzy usiłowali opuścić Hel, ryzykowali przechwycenie przez wrogie siły. Niestety, wielu z nich zostało ujętych i przetrzymywanych w obozach, co podkreśla ich niezłomną determinację oraz poświęcenie, które wykazywali w zmaganiach z ekstremalnymi trudnościami.