Notatki z Kultury Oświecenia
Wybrane Wynalazki XVIII Wieku
Bateria (ogniwo Volty): 1799, Alessandro Volta.
Siewnik: 1701.
Pierwszy fortepian: 1709.
Pierwszy praktycznie stosowany silnik parowy: 1712, Thomas Newcomen.
Pierwsza gaśnica: 1722.
Pierwszy termometr rtęciowy: 1724, Gabriel Fahrenheit.
Piorunochron: 1752, Benjamin Franklin.
"Przędąca Joasia" - pierwsza mechaniczna przędzarka: 1764.
Woda gazowana: 1767.
Udoskonalony silnik parowy: 1769, James Watt.
Pierwsza łódź podwodna: 1776.
Pierwszy lot balonem braci Montgolfier: 1783.
Gilotyna: 1789.
Oświetlenie gazowe: 1792.
Szczepionka ochronna przeciw ospie prawdziwej (tzw. czarnej ospie): 1796.
Rozwój Gospodarki, Nauki i Techniki w XVIII Wieku
Wzrost liczby ludności i intensywny rozwój miast w XVIII wieku.
Największe miasta w Europie w połowie XVIII wieku: Londyn i Paryż (ponad pół miliona mieszkańców).
Wzrost ludności i rozwój miast pobudzał rozwój produkcji i handlu.
Przełom: wynalazek maszyn parowych, szczególnie w górnictwie i tkactwie.
James Watt: Szkot, samouk, konstruktor maszyn parowych; pracował w warsztatach na uniwersytecie w Glasgow.
Nazwa jednostki mocy: wat, pochodzi od nazwiska Jamesa Watta.
Maszyny parowe: upowszechnienie nowego sposobu wytwarzania, bliższego produkcji przemysłowej.
Produkcja w manufakturach, a nie w małych zakładach rzemieślniczych.
Manufaktura: zakład produkcyjny wytwarzający masowo produkty ręcznie, z podziałem na etapy i wyspecjalizowanych pracowników.
W XVIII wieku: wiele ważnych wynalazków i odkryć, usystematyzowanie wiedzy medycznej i przyrodniczej.
Przełom w historii techniki: skonstruowanie balonu unoszonego ogrzanym powietrzem.
Pierwszy lot załogowy balonem: 1783 rok w Wersalu, bracia Montgolfier.
Balonem uniosły się kaczka, kogut i owca, aby zbadać wpływ wysokości na organizmy żywe.
Jeszcze w tym samym roku w Paryżu wzniósł się w powietrze balon z dwojgiem ludzi: wysokość około 100 m, czas lotu 25 minut, dystans około 9 km.
Dwa lata później: pierwszy załogowy przelot nad kanałem La Manche.
Rozwój Szkolnictwa i Odkrycie Dziecka
W XVIII wieku: coraz więcej osób zdobywało wykształcenie.
Reformowano uniwersytety i zakładano nowe typy szkół średnich.
Tworzenie sieci szkół podstawowych (ludowych) w niektórych krajach, aby objąć nauczaniem całą męską młodzież.
Dziewczęta najczęściej uczyły się w domu.
Prusy: wprowadzono przymus posyłania do szkół i chłopców, i dziewcząt.
W większości państw europejskich obowiązkowe nauczanie dzieci w szkołach podstawowych pojawiło się dopiero w XIX wieku.
Rozwój edukacji dzieci i młodzieży był możliwy m.in. dlatego, że w epoce oświecenia pedagodzy dostrzegli znaczenie dzieciństwa w rozwoju człowieka.
Dziecka nie traktowano już jak „małego dorosłego”.
Sposób odczuwania dziecka jest odmienny od sposobu myślenia dorosłych i rządzą nim inne prawa.
Olbrzymi wpływ na to „odkrycie dziecka” miały koncepcje filozoficzno-pedagogiczne wypracowane przez Jean-Jacques’a Rousseau.
Jean-Jacques Rousseau (1712–1778): osierocony, samouk, filozof, pisał o stanie pierwotnym ludzkości (nieskażonym cywilizacją) jako stanie szczęścia.
W dziele Emil, czyli o wychowaniu (1762): model wychowania umożliwiający dziecku swobodne dojrzewanie, ale nie wolne od nauki; potrzeba otaczania dziecka miłością i czułością.
Życie filozofa stało w sprzeczności z jego poglądami: miał pięcioro nieślubnych dzieci, które wychowywały się w przytułkach.
Pruski regulamin dla szkół wiejskich z 1763 roku nakazywał posyłanie dzieci do szkoły od 5. roku życia do 13. lub 14. roku życia.
Celem edukacji było opanowanie czytania, pisania i posiadanie niezbędnej wiedzy na temat chrześcijaństwa.
Kultura Oświecenia
W XVIII wieku nastąpił wielki przełom w sposobie myślenia ludzi wykształconych.
Wynikał on z nowych założeń filozoficznych, postępu technicznego oraz rozwoju oświaty.
XVIII wiek jest nazywany epoką oświecenia lub „stuleciem świateł”.
Dorobek kultury umysłowej tego okresu stanowi niezbywalną część wielu dzisiejszych przekonań i idei.
Francja: kraj, którego język i kultura wywierały w XVIII wieku największy wpływ na Europę.
We Francji utrzymywał się absolutyzm (jak za Ludwika XIV), ale zaczęto zwracać uwagę na prawa przysługujące poddanym.
Wolter: filozof, twierdził, że dzieje ludzkości były łańcuchem błędów i zacofania; krytykował średniowiecze jako wieki „ciemne”.
Wolter przeciwstawiał średniowieczu epokę nowożytną, zwłaszcza XVIII stulecie, w którym ludzkość miała dokonać olbrzymiego postępu.
Encyklopedyści twierdzili, że wszyscy ludzie są równi i powinni być traktowani przez władców jako obywatele, a nie poddani.
Uważali, że wprowadzenie nowych porządków należy do oświeconych monarchów absolutnych.
Francuscy encyklopedyści krytykowali kościelne dogmaty i obyczaje, domagali się tolerancji religijnej.
Wielka encyklopedia francuska była przeniknięta wiarą w potęgę ludzkiego rozumu i duchem racjonalizmu.
Idee oświeceniowe zdobyły uznanie wśród części rządzących absolutnie królów i książąt.
Fryderyk II Hohenzollern (król Prus): uczeń i przyjaciel Woltera, twierdził, że monarcha powinien być sługą państwa.
Władza monarsza nie pochodzi wyłącznie od Boga, lecz jest kwestią umowy społecznej.
Władcy nie rezygnowali ze sprawowania rządów absolutnych, uważali, że tylko silna władza monarsza jest w stanie zapewnić powodzenie państwu.
Monteskiusz (1689–1755): krytyk absolutyzmu oświeconego, obserwował ustrój monarchii parlamentarnej w Wielkiej Brytanii.
W dziele O duchu praw opisał zasadę trójpodziału władzy: ustawodawcza (Parlament), wykonawcza (król i ministrowie), sądownicza (niezależne sądy) - wzajemnie się kontrolujące.
Zasada trójpodziału władz miała się stać kamieniem węgielnym ustrojów politycznych w Europie o ustroju parlamentarnym.
Jean-Jacques Rousseau: uważał, że to lud ma prawo wyboru ustroju państwa (republika).
Koncepcje Rousseau stały się inspiracją przemian wprowadzonych w życie pod koniec XVIII wieku przez Wielką Rewolucję Francuską.
Architektura i Sztuka XVIII Wieku
Rokoko: styl w architekturze i sztuce europejskiej w pierwszej połowie XVIII wieku, kolebką była Francja.
Cechy stylu rokokowego: lekkość i bogactwo dekoracji.
Klasycyzm: styl w architekturze, sztuce i muzyce w drugiej połowie XVIII wieku.
Nawiązywał do wzorców starożytnej Grecji i starożytnego Rzymu.