Untitled

Nowe granice Polski ukształtowały się w wyniku postanowień Wielkiej Trójki z Teheranu, Jałty i Poczdamu (więcej zob. s. 158, 161-162).
Po wojnie obszar państwa zmniejszył się z ok. 388 tys. km² do ok. 312 tys. km².
Granica wschodnia miała przebiegać wzdłuż linii Curzona wyznaczonej po I wojnie światowej.
Kresy Wschodnie z Lwowem i Wilnem zostały włączone do ZSRR, a Polska utraciła 178 tys. km² powierzchni (ponad 45% przedwojennego terytorium).
Te zmiany usankcjonował układ polsko-sowiecki z 16 sierpnia 1945 r.
Korekta granicy nastąpiła w 1951 r.
Polska została wówczas zmuszona do przekazania ZSRR bogatych w węgiel kamienny terenów powiatu hrubieszowskiego (Bełz, Uhnów, Waręż), a w zamian otrzymała Ustrzyk.
Dalsze zmiany dotyczyły również Nysy Łużyckiej, gdzie Polska otrzymała niektóre obszary, co miało na celu wyrównanie nowych granic.
Z tego powodu obszar Dolnego Śląska przeszedł istotne zmiany administracyjne, w wyniku czego wiele osób musiało się przemieszczać oraz adaptować do nowych warunków administracyjnych i społecznym na terenie po wojnie.

Transformacja granic miała daleko idące konsekwencje dla struktury demograficznej Polski.
Nowe granice prowadziły do znacznych migracji ludności, w tym przesiedleń ludności polskiej z terenów wschodnich do zachodnich oraz przybycia ludności z innych regionów.
Wzrost różnorodności etnicznej i etnologicznej w nowych granicach Polski.
Powstały pytania dotyczące integracji społecznej i ekonomicznej, które zrodziły się po przesunięciach granicznych.

Proces przejmowania władzy przez komunistów wiązał się z organizacją referendum oraz wyborów do Sejmu Ustawodawczego.
Te wydarzenia były zaplanowane jako element komunistycznej propagandy, mającej na celu legitymizację nowego rządu.
Struktura rządowa była w dużej mierze zdominowana przez partie komunistyczne, co wpływało na dalsze losy krajowych instytucji demokratycznych.