Żurawski J. Podmiot prawa autorskiego

Art. 5 ustawy określa warunki stosowania przepisów o prawie autorskim:
- Miejscowe zastosowanie dla:
  - Utworów, których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim.
  - Utworów, które zostały po raz pierwszy opublikowane na terytorium Polski lub równocześnie w Polsce i za granicą.
  - Utworów, opublikowanych w języku polskim.
  - Ochrony wynikającej z umów międzynarodowych.
Przepis oparty na zasadzie terytorialności:
- Obejmuje publikację w miejscu pierwszym i obywateli polskich.

Problem narodowości twórców w przypadku współautorstwa:
- Prawo autorskie przysługuje łącznie współtwórcom (orzeczenie SN).
- Narodowość autora nie gra większej roli przy współautorstwie.
- Jeśli jeden jest obywatelem Polski, wszyscy mogą domagać się ochrony na podstawie polskiego prawa.

Art. 6 uznaje równoczesną publikację, jeśli miała miejsce w ciągu 30 dni od pierwszej publikacji.
Zgodne z Konwencją Berneńską i innymi aktami międzynarodowymi.

Polska sygnatariuszem Konwencji Berneńskiej i Powszechnej Konwencji o Prawie Autorskim:
- Zasada asymilacji: równa ochrona dla autorów krajowych i obcych.
- Ustawa zmienia zasady stosowania międzynarodowych norm wobec autorów obcych.

Art. 7 rozwiązaniem problemu niekorzystnej ochrony dla krajowych twórców:
- Gdy umowy międzynarodowe oferują lepszą ochronę, stosowane są zamiast przepisów krajowych.
- Nowe ustawodawstwo po raz pierwszy wprowadza takie regulacje.
Powoduje to lepszą ochronę twórców polskich.

Utwór uznawany za opublikowany, jeśli:
- Zwielokrotniony z zezwoleniem twórcy.
- Egzemplarze udostępnione publicznie (Art. 6 pkt.1).
Elementy publikacji:
- Zgoda twórcy niezbędna do publikacji.
- Zwielokrotnienie: może być różnymi technikami (drukowanie, nagranie).
- Udostępnienie publiczne: wymaga przeniesienia prawa własności na odbiorcę.

Rozpowszechnianie jako udostępnienie publiczne za zgodą twórcy:
- Publikacja jest szerszym pojęciem niż rozpowszechnianie.
- Nie każde upowszechnienie musi być publikacją.
- Przykłady technik ulotnych.

Twórca jako podmiot prawa autorskiego:
- Art. 8 ustawy: prawo autorskie przysługuje twórcy.
- Domniemanie autorstwa: osoba wskazana jako autor jest uznawana za twórcę.
- Producent/organizacja działają w miejsce twórcy, gdy ten nie ujawnia autorstwa.

Domniemanie autorstwa ma charakter obalalny:
- Sąd Najwyższy potwierdza, że umieszczenie nazwiska lub pseudonimu na utworze stanowi jedynie domniemanie.
Twórcą może być tylko osoba fizyczna:
- Brak zdolności do czynności prawnych nie wyklucza z roli twórcy.

Art. 8 ust. 2: Domniemywa się, że autor musi być podany w sposób ogólnie przyjęty (np. Akt Paryski Konwencji Genewskiej).

Art. 9: współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie:
- Domniemywa się, że wkład pracy jest równy.
- Prawo do wykonywania części utworu samodzielnie.
- Zgoda wszystkich współtwórców na wykonanie praw do całości wymagane.

Podział na współtwórczość łączną i rozłączną:
- Łączna: twórcy nie mogą wyodrębnić części.
- Rozłączna: każda część utworu może funkcjonować samodzielnie.

Sąd Najwyższy: współpraca musi mieć charakter twórczy, aby zaistniała współtwórczość.

Utwór pracowniczy stworzony w ramach stosunku pracy:
- Stosunek pracy i ustawa o prawie autorskim.
- Pracodawca nabywa prawa majątkowe, jeśli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej.
- Własność praw autorskich do utworu może być zastrzeżona przez pracownika.

Warunki konieczne do stworzenia utworu:
- Powinien powstać w wyniku stosunku pracy.
- Nie dotyczy umów o dzieło lub zlecenie.