Hella de Jonge - 'Los van de wereld'

Hella de Jonge: 'Los van de wereld'

Algemene Informatie

Hella de Jonge, echtgenote van Freek de Jonge, schreef het boek 'Los van de wereld'.
Het boek is een autobiografisch verhaal.
De foto op de voorkant, een meisje van ongeveer elf jaar dat naar een lichtknop reikt maar er niet bij kan, vat het boek goed samen.

Inhoud van het Boek

'Los van de wereld' vertelt Hella's levensverhaal.
Ze is geboren in 1949 uit Joodse ouders die de oorlog overleefden door onder te duiken.
Het grootste deel van de familie is omgekomen in Duitse concentratiekampen.
Hella's moeder, Eva Croiset, was de halfzus van de bekende paragnost Gerard Croiset.
Haar vader, Eli Asser, was een komisch auteur.
Thuis waren er weinig komische momenten; haar ouders waren getraumatiseerd door de oorlog.
Er heerste psychologische terreur in het gezin, wat een verwoestende invloed had op Hella.
Voorbeeld van de terreur: "Rang! Hij sloeg me met mijn hoofd tegen de ijzeren verwarming."

Reacties op het Boek

Het boek wordt beschreven als pijnlijk en onthutsend, maar ook moedig en eerlijk verteld.
Een man in een boekhandel begroette Hella met een citaat van Kafka: "Een boek is pas goed als het je naar je strot grijpt."
WF Hermans zei: "Je moet de lezer niet entertainen maar 'm tegen de haren instrijken." In die zin is het boek meer Hermansiaans dan een Freek de Jonge-boek.

Hella's Schrijfproces

Hella schreef het boek met de hand, met een pen in een mooi schrift.
Haar uitgever had eerder 'Het verstoorde leven' van Etty Hillesum gepubliceerd, wat Hella inspireerde.
Hella voelde zich niet alleen door het boek van Hillesum te lezen.
Het schrijven was pijnlijk, maar noodzakelijk.
Ze legde zichzelf op om niet meer dan twee uur per dag te schrijven, om afstand te bewaren.

Therapeutisch Schrijven

Het schrijven deed deugd, maar Hella zag het vooral als een eindpunt.
Ze wilde een boodschap doorgeven aan wie het horen wil.
Ze wilde niet vergoelijken of verbloemen en spaarde zichzelf niet.

Waarheid en Werkelijkheid

Hella vraagt zich af: "Is mijn werkelijkheid de waarheid?"
Ze erkent dat de waarheid van haar vader anders is dan die van haar.
Haar vader weet wat hij haar heeft aangedaan en heeft het er moeilijk mee.

Impact van de Oorlog

Het gedrag van haar ouders was een gevolg van wat ze in de oorlog hadden meegemaakt.
Haar vader zei: "Erger dan wij hebben meegemaakt, bestaat niet."
Haar ouders verpleegden psychiatrische patiënten in een Joods ziekenhuis en moesten vluchten voor de Duitsers.
Ze voelden zich schuldig dat ze het overleefd hadden en anderen niet.
Dit leidde tot terreur in de huiskamer.

Familiedynamiek

De terreur uitte zich in verwijten en soms slaan.
Hella wil met haar boek aantonen hoe het niet moet en waarschuwen tegen het ontnemen van bestaansrecht aan mensen.
De kinderen werden thuis als "zielige kinderen" behandeld.
De sfeer thuis was bedrukt en angstig. Er was sprake van geestelijke verwaarlozing.
Er was geen frontvorming tussen de kinderen; ze werden tegen elkaar uitgespeeld.

Jeugdherinneringen

Hella herinnert zich precieze details van haar jeugd.
Op de begrafenis van haar moeder leek haar zus haar te beschuldigen van de dood van hun moeder.
Hella verliet de kerk in tranen.
Haar vader vond later dat het gezegd moest worden.
Hella had tot haar zeventiende nooit anders gehoord dan verwijten.

Dubbele Persoonlijkheden

Collega's van haar vader kwamen op bezoek, en dan was het wel vrolijk.
Hella smeekte om gezien te worden, maar haar blijheid werd niet gewaardeerd.
Haar moeder stoorde zich aan Hella's blijheid.

Hella's Jeugd

Hella was een tomboy en hield van wilde spelletjes.
Haar vader kon niet tegen het lawaai.
Ze was een onhandig kind dat veel aandacht opeiste, maar die aandacht konden haar ouders niet geven.
Therapie zou haar moeder geholpen hebben.

Pijnlijke Erkenning

Haar vader zei: "Een Jood die de Tweede Wereldoorlog heeft overleefd, had nooit kinderen mogen krijgen."
Dit deed Hella veel pijn.
Hella kwam naar haar vader toe om te helpen, maar hij voelde zich bedreigd.

Ironie

Haar vader schreef een radiohit: "Het zal je kind maar wezen".
Dit liedje ging over de last die hij had van zijn kinderen.

Jaloezie

Hella's moeder was jaloers op haar opgewekte karakter, talent en geluk.
Haar ouders waren eensgezind in de terreur.
De oorlog had een onbreekbare band gesmeed.

Genadeloosheid

Hella vindt dat je genadeloos moet zijn om het geluk te kunnen pakken.
Ze kon het boek niet anders schrijven dan op een genadeloze manier.

Paragnostische Gaven

Hella's moeder had dezelfde gaven als haar oom Gerard Croiset, maar gebruikte ze om aan te vallen.
Hella heeft die krachten ook en gebruikt ze bij haar beeldhouwwerk en kostuums.

Anorexia

Hella had zware anorexia en woog op haar veertiende 37 kilo.
Haar ouders wisten niet wat ze met haar aan moesten.
Ze beschouwt haar anorexia als een vorm van kamplijden en deelname aan het leed van haar familie.

Het Eeuwige Meisje

Hella is altijd een meisje gebleven.
Ze kan nog steeds ontzettend lachen.
Ze wil haar mooie gevoel beschermen.

Invloed van Ouders

Als kind ben je een blad waar je ouders hun verhaal op schrijven.
Het kostte Hella jaren om te zeggen: "Het kan mij niet meer schelen wat mijn ouders over mij denken."

Verschillende Verhalen

Hella's zus zal waarschijnlijk een ander verhaal vertellen.
Haar vader heeft het boek gelezen en staat er wel achter.

Censuur

Er is geen censuur gepleegd op het boek, behalve door Hella zelf.
Freek heeft zich er niet mee bemoeid.

Wilde Jaren

Op haar zeventiende moest Hella het huis uit.
Ze danste met weinig kleding aan bij de Snip Et Snap Revue.
Ze heeft in Israël in een kibboets gewerkt.
Ze ging terug naar haar ouders, maar moest onderduiken.

Freek de Jonge

Freek kwam in haar leven als een ridder op een wit paard.
Ze beschouwt hun samenzijn als iets magisch.
Freek begreep haar verleden pas toen hij het boek van Ischa Meijer las, 'Brief aan mijn moeder'.
Ze zijn elkaars redder geworden.

Onderbroekengevecht

De moeders van Hella en Freek waren niet blij met hun verhouding.
Hella's moeder gaf Freek een grote Hema-onderbroek cadeau om hem te vernederen.
Later werd die onderbroek een poetsdoek.

Neerlands Hoop

Hella zou voor de breuk binnen Neerlands Hoop hebben gezorgd.
Na de breuk ging Hella de vormgeving van Freeks programma's doen.

Tragiek en Vergeving

De tragiek van het Joodse volk wordt in het boek weerspiegeld.
Hella is het niet eens met hoe Israël de Palestijnen behandelt.
Ze voelt zich internationaal en niet meer Joods.
Op het einde is er sprake van begrip en wiedergutmachung.
Hella wil niet blijven hangen in verdriet en ellende en is sterker geworden door het verhaal.
Haar boek is een poging tot liefde.