TH1 RESPONS

Vernietiging van intracellulaire pathogenen door hyperactivatie van macrofagen en cytotoxische celdoding.
Trigger: De epitheelbarrière wordt doorbroken door een intracellulair pathogeen (virus of intracellulaire bacterie) → weefselschade en infectie.
Fase 1: Aangeboren immuunrespons — infectiehaard
Herkenning: Sensorcellen (weefselmacrofagen, immature DC's) herkennen PAMPs en DAMPs via PRR's.
Amplificatie (Type 1): Sensorcellen produceren IL-12. Dit activeert ILC1 (via transcriptiefactor T-bet) en NK-cellen. Deze produceren grote hoeveelheden IFN-γ om fagocytose door lokale macrofagen te versterken.
Migratie: Immature DC's nemen het pathogeen op en migreren naar de lymfeklier om te rijpen tot mature DC's (mDC) met hoge expressie van MHC, costimulatie en CCR7.
Fase 2: Adaptieve immuunrespons — lymfeklier
T-cel priming (door mDC)
Signaal 1 & 2: TCR bindt aan het peptide:MHC-complex; B7 bindt aan CD28 voor proliferatie.
Signaal 3: Onder invloed van IL-12 en IFN-γ activeert de naïeve CD4+ T-cel transcriptiefactor T-bet en differentieert tot TH1-effectorcel.
Extra: Naïeve CD8+ T-cellen differentiëren tot CTL's (cytotoxische T-lymfocyten), waarbij TH1-cellen cruciale hulp leveren.
Humorale respons: Een deel van de CD4+ cellen differentieert (via Bcl-6) tot TFH-cellen. In de lymfefollikel helpen zij B-cellen (via CD40-CD40L en cytokines). Dit leidt tot een kiemcentrumreactie met class-switch naar IgG-subklassen, en de vorming van plasmacellen en geheugen-B-cellen.
Fase 3: Effectorfase — terugkeer naar infectiehaard
Uittreden: Effectorcellen (TH1, CTL) en antistoffen migreren naar het ontstoken weefsel.
Specifieke weefselrespons
TH1 produceert lokaal IFN-γ voor klassieke macrofaagactivatie (M1), wat leidt tot massale productie van NO en ROS.
Gerichte cytolyse door CTL's en NK-cellen via perforine en granzymen.
Antistoffen zorgen voor neutralisatie, complementactivatie en opsonisatie.