Prezentacja 3

Klasyfikacja funduszy hedgingowych

  1. Fundusze Relative - Value

    • Wykorzystują nieefektywności rynkowe (anomalie) w wycenie instrumentów, takie jak ceny akcji, obligacji czy instrumentów pochodnych.

    • Strategie operacyjne bazują na analizie statystycznej, fundamentalnej oraz algorytmicznej, co pozwala na identyfikację nieoptymalnych cen.

    • Przykłady:

      • Convertible arbitrage: zakupy obligacji zamiennych i sprzedaż akcji spółki, aby zysk osiągnąć z różnic w wycenie.

      • Fixed income arbitrage: wykorzystanie różnic w cenach obligacji w różnych rynkach.

      • Risk arbitrage: inwestowanie w akcje spółek w trakcie fuzji lub przejęcia, gdzie niepewność ceny jest istotna.

      • Macro: podejście oparte na analizie globalnych trendów gospodarczych jak stopy procentowe i CPI (wskaźnik cen towarów i usług).

  2. Fundusze Event - Driven

    • Skupiają się na selekcjonowaniu papierów wartościowych związanych z nadzwyczajnymi sytuacjami, takimi jak przejęcia, fuzje, restrukturyzacje, bankructwa.

    • Strategia ma na celu wykorzystanie zmiany cen w wyniku konkretnego wydarzenia, co z kolei umożliwia osiągnięcie wysokich zwrotów.

    • Przykłady:

      • Distressed securities: inwestycje w akcje lub obligacje spółek, które mogą ogłosić bankructwo.

      • Merger arbitrage: zakup akcji spółki przejmowanej i sprzedaż akcji spółki przejmującej.

      • Short selling: sprzedaż akcji, które inwestorzy uważają za przewartościowane, z zyskiem przy spadku ich wartości.

      • Equity market-neutral: podejście neutralne wobec rynku polegające na równoważeniu długich i krótkich pozycji.

  3. Fundusze Opportunistic

    • Nih nie da się przypisać do grupy pierwszej ani drugiej, co czyni je elastycznymi w podejściu inwestycyjnym.

    • Agresywna strategia inwestycyjna z horyzontem czasowym od 5 do 30 dni, co stawia duży nacisk na wykorzystanie krótkoterminowych okazji rynkowych.

    • Przykłady:

      • Statistical arbitrage: wykorzystanie danych statystycznych do handlu różnorodnymi instrumentami.

      • Emerging markets: inwestowanie w rynki wschodzące z wysokim potencjałem wzrostu, które są mniej regulowane, a tym samym bardziej ryzykowne.

      • Fundamental arbitrage: analiza fundamentalna w celu wykrywania rozbieżności pomiędzy wyceną a rzeczywistym stanem gospodarki spółek.

      • Long/short equity: strategia polegająca na równoczesnym zajmowaniu długich pozycji w niedowartościowanych akcjach i krótkich w przewartościowanych.

Inne klasyfikacje funduszy hedgingowych

  • Equity-based strategies - głównie inwestycje w akcje i instrumenty związane z akcjami.

  • Arbitrage-based strategies - polegają na wykorzystywaniu rozbieżności w cenach instrumentów finansowych.

  • Opportunistic strategies - inwestowanie w aktywa o wysokim potencjale wzrostu w krótkim czasie.

  • Multiple strategies - stosowanie zróżnicowanych strategii w celu dywersyfikacji ryzyka.

  • Fund of funds - fundusze inwestujące w inne fundusze hedgingowe, co zwiększa dywersyfikację.

  • High yield and distressed - zainwestowanie w papier wartościowy o wysokim ryzyku, ale także potencjalnie wysokim zwrocie.

Profile klientów w bankowości inwestycyjnej

  1. Profil unikający ryzyka

    • Ochrona kapitału, oczekiwana stopa zwrotu odpowiada stopom na rynku pieniężnym.

    • Klient preferuje aktywa o niskim ryzyku, np. obligacje skarbowe.

  2. Profil konserwatywny

    • 80% portfela w obligacjach, 10% gotówka, 10% akcje.

    • Cel: stałe dochody, wzrost wartości kapitału, zabezpieczenie przed inflacją.

  3. Profil umiarkowany

    • 40% papiery bezpieczne, 50% akcje, 10% rynek pieniężny.

    • Regularne dochody i wzrost wartości kapitału z akcji o stabilnych zyskach.

  4. Profil agresywny

    • 15% obligacje, 5% rynek pieniężny, 80% akcje.

    • Cel: maksymalny wzrost kapitału, brak oczekiwań na regularne dochody, akceptacja wysokiego ryzyka.

  5. Profil bardzo agresywny

    • Podobny do profilu agresywnego, ale bardziej skoncentrowany na ryzykownych akcjach oraz inwestycjach w nowe technologie.

  6. Profil spekulacyjny

    • Inwestycje w specjalistyczne instrumenty o ograniczonej płynności, gdzie oczekiwany zysk jest wyższy niż ryzyko.

    • Często korzystają z dźwigni finansowej dla zwiększenia potencjalnych zysków.

Proces zarządzania portfelem

Etapy:

  1. Określenie profilu inwestora - analiza tolerancji ryzyka oraz oczekiwań finansowych.

  2. Określenie celów inwestycyjnych - ustalenie krótko- i długoterminowych celów inwestycyjnych.

  3. Strategiczna alokacja aktywów - długoterminowe rozmieszczenie aktywów w portfelu inwestycyjnym.

  4. Taktyczna alokacja aktywów - krótkoterminowe zmiany w alokacji w odpowiedzi na zmieniające się warunki rynkowe, na przykład zmiana polityki monetarnej.

  5. Kontrola i zmiany portfela - regularne monitorowanie wyników i dostosowywanie strategii w celu optymalizacji wyników, w tym analiza wydajności funduszy.

Dywersyfikacja portfela:

  • Dywersyfikacja wg liczby akcji oraz skali pomiędzy różne branże, kapitalizacje giełdowe, oraz specyficzne cechy przedsiębiorstw, co może pomóc w zminimalizowaniu ryzyka.

  • Dywersyfikacja geograficzna: inwestycje na różnych rynkach regionalnych, co pozwala na zredukowanie ryzyka uzależnienia od sytuacji gospodarczej jednego kraju.

Kapitalizacja rynkowa według Petera Lyncha

Podziały spółek w zależności od kapitalizacji:

  • Mega Cap: powyżej 200 mld USD

  • Big/Large Cap: 10-200 mld USD

  • Mid Cap: 2-10 mld USD

  • Small Cap: 300 mln - 2 mld USD

  • Micro Cap: 50 mln - 300 mln USD

  • Nano Cap: poniżej 50 mln USD

Indeksy giełdowe

  • WIG20: indeks 20 największych spółek na warszawskiej giełdzie.

  • mWIG40: indeks 40 średnich spółek.

  • sWIG80: indeks 80 mniejszych spółek.

  • Indeksy są fundamentem analizy rynku i stanowią punkt odniesienia dla inwestorów.

Rodzaje akcji

  • Akcje pierwszorzędne (blue chips): emitowane przez uznane przedsiębiorstwa, oferują stabilne stopy zwrotu.

  • Akcje dochodowe (value): koncentrują się na wypłacie dywidend oraz długoterminowej stabilności.

  • Akcje wzrostowe (growth): ich głównym celem jest reinwestycja zysków, co skutkuje niewielkimi wypłatami dywidend.

Ryzyko inwestycyjne

  • Ryzyko systematyczne a specyficzne

    • Ryzyko systematyczne odpowiada za zmiany ogólnych warunków rynkowych, podczas gdy ryzyko specyficzne dotyczy pojedynczych instrumentów.

    • Ważne jest zrozumienie, że diversification będzie bardziej skuteczne w redukcji ryzyka specyficznego niż ryzyka systematycznego.

  • Metody minimalizacji ryzyka

    • Zmiany w sektorach i branżach mogą ograniczyć potencjalne straty.

    • Branże odporne na recesję: farmaceutyki, żywność, użyteczność publiczna.

    • Wzrost znaczenia dobrych strategii inwestycyjnych w czasach niepewności prowadzi do stabilizacji portfela.

    • Użycie instrumentów pochodnych, takich jak opcje i futures, w celu zabezpieczenia portfela przed spadkami.

    • Rozważenie inwestycji w fundusze hedgingowe, które są często bardziej zabezpieczone przed ryzykiem rynkowym niż tradycyjne fundusze inwestycyjne.

S&P Dividend Aristocrats

Indeks giełdowy uznawany za "bluest of the blue chips".

Kryteria dołączenia do indeksu:

  1. Należeć do indeksu S&P 500.

  2. Co roku, przez 25 lat, zwiększać wypłacaną dywidendę na jedną akcję.

  3. Posiadać kapitalizację rynkową co najmniej 3 mld USD w dniu zmiany składu indeksu (tzw. rebalansowania indeksu).

  4. Wartość obrotu akcjami spółki wynosiła przeciętnie co najmniej 5 mln USD w ciągu 6 miesięcy przed zmianą składu indeksu.

Cechy indeksu:

  • Wagi wszystkich spółek w indeksie są równe (najczęściej ok. 50 spółek).

  • Indeks służy do pomiaru performance stóp zwrotu z tych spółek i indeksu S&P 500.

Przykład ETF:

  • ProShares S&P 500 Aristocrats ETF (Nasdaq: NOBL) uruchomiony w październiku 2013 r.

Grupa Champions

  • Jedynym kryterium jest coroczne zwiększanie wypłacanej dywidendy na jedną akcję przez 25 lat.

  • Pozostałe kryteria uchylone, dlatego wiele z nich to spółki o małej kapitalizacji, co skutkuje mniejszym zainteresowaniem funduszy inwestycyjnych i emerytalnych.

Grupa Juniors Aristocrats

Podzielona na:

  1. Dividend Achievers:

    • Warunek podnoszenia dywidendy przez 10 lat, co roku.

    • Pewne warunki płynnościowe.

    • Moody’s Investor Services rozpoczął publikację listy w 1979 r. – obecnie Nasdaq OMX.

    • Przykłady ETF:

      • The Vanguard Dividend Appreciation ETF (NYSE: VIG) – naśladuje Nasdaq US Dividend Archievers Selected index.

      • The Powershares Dividend Achievers (NYSE: PFM) – naśladuje Broad Dividend Achievers Index (może uwzględniać Real Estate Investment Trusts).

      • The PowerShares High Yield Equity Dividend Achievers Portfolio (NYSE: PEY) – naśladuje Nasdaq US Dividend Achievers 50 Index.

Indeks składa się z 50 spółek o najwyższym współczynniku wypłaty dywidendy w ciągu ostatnich 10 lat. Wolumen obrotu akcjami spółki to co najmniej 0,5 mln USD dziennie w okresie listopada i grudnia (tj. przed dniem zmiany składu indeksu).

  1. Contenders:

    • Zwiększanie wypłacanej dywidendy na jedną akcję co roku przez 10 do 24 lat (powyżej 25 lat -> Champions).

    • Pozostałe kryteria uchylone.

  2. Challengers:

    • Zwiększanie wypłacanej dywidendy na jedną akcję co roku przez 5 do 9 lat (powyżej 9 lat -> Contenders).

Preferowanie akcji bardziej znanych

  • Przywiązanie do własnego kraju. Inwestorzy powinni nabywać ok.:

    • 47,8% na rynku amerykańskim.

    • 26,5% na rynku japońskim.

    • 13,8% na rynku brytyjskim.

    • 11,9% - reszta świata.

Portfele amerykańskich inwestorów składają się z:

  • 93% akcji amerykańskich.

  • Inwestorzy japońscy inwestują w Japonii ponad 98% środków.

  • Brytyjczycy na swoim rynku inwestują 82% środków, kupując akcje firm znanych. Firmy zagraniczne są mniej znane.