transcript

Polonia jest postrzegana z sympatią, ale jej historia i uwarunkowania są mało znane.
Około 20 milionów osób polskiego pochodzenia mieszka za granicą.
Rząd RP nie traktuje Polonii przedmiotowo, inaczej niż władze rosyjskie.
Polska postrzega Polonię jako most kulturalny i gospodarczy.

Polacy za granicą aktywnie wspierali dążenia niepodległościowe i walkę o demokrację.
Wojny napoleońskie: polscy emigranci we Francji i Włoszech podejmowali wysiłki wojskowe i intelektualne.
Powstanie Styczniowe: dążenie do umiędzynarodowienia polskich oczekiwań niepodległościowych.
XX wiek: Polonia w Ameryce włączyła się w starania niepodległościowe.
Ruy Barbosa (Brazylia) stał się sojusznikiem polskich starań.
Ignacy Paderewski przekonał prezydenta Wilsona do umieszczenia punktu o niepodległości Polski w ultimatum.
1917, Francja: utworzenie Błękitnej Armii pod dowództwem generała Józefa Hallera, liczącej 100 tys. żołnierzy.
Po 1939 roku, rząd na uchodźctwie mógł liczyć na wsparcie Polonii.
Polonia pomogła w ujawnieniu zbrodni stalinowskich i prawdy o Katyniu.
W latach 80-tych, Radio Wolna Europa i paryska "Kultura" wspierały przemiany demokratyczne.

Emigracja po powstaniach narodowych: liderzy i żołnierze powstań zbrojnych uciekali na Zachód.
Wielka Emigracja po upadku Powstania Listopadowego (1830-31).
Szacuje się, że łącznie z powodów politycznych wyemigrowało ponad 20 tys. osób.

Polacy wywożeni na Syberię i w głąb Rosji na podstawie decyzji władz rosyjskich.
Pierwsze masowe zesłania po klęsce Konfederacji Barskiej w 1768 r.
Szacuje się, że na Syberię trafiło około 18 tys. Polaków po Powstaniu Styczniowym.
Po 17 września 1939 r. brutalne traktowanie polskich jeńców wojennych.
Mord w Katyniu: wymordowanie ponad 22 tys. polskich oficerów, żołnierzy i cywilów.
W latach 1939-41 wiele polskich rodzin przymusowo przesiedlonych na wschód.
Polscy historycy szacują, że w latach 1939 – 46 deportowano w głąb Rosji około 800 tys. Polaków.