Cykl komórkowy i starzenie komórkowe
Kluczowe terminologie i procesy adaptacyjne komórek
Proliferacja: Proces zwiększania liczby komórek poprzez podziały. Tempo zależy od odsetka komórek w cyklu komórkowym.
Hipertrofia (przerost): Zwiększenie masy tkanki przez wzrost objętości i masy komórek, a nie ich liczby. * Przykład fizjologiczny: powiększenie włókien mięśniowych pod wpływem ćwiczeń. * Przykład patologiczny: przerost kardiomiocytów w odpowiedzi na nadciśnienie tętnicze.
Hiperplazja (rozrost): Zwiększenie liczby komórek w wyniku wzmożonej proliferacji. * Fizjologiczna: gruczoły piersiowe w ciąży. * Kompensacyjna: regeneracja wątroby po usunięciu do jej masy; odnowa szpiku po krwotoku.
Atrofia (zanik): Zmniejszenie objętości komórki, tkanki lub narządu. * Przykład: zanik nabłonka pochwy w okresie menopauzy.
Metaplazja: Odwracalne przekształcenie jednego typu dojrzałych komórek w inny typ. Reakcja na przewlekłe czynniki szkodliwe. * Przykład: u palaczy nabłonek wielorzędowy walcowaty w oskrzelach zmienia się w wielowarstwowy płaski. * Przełyk Barretta: zmiana nabłonka płaskiego na walcowaty pod wpływem treści żołądkowej.
Protoonkogeny: Geny kodujące białka regulujące proliferację (czynniki wzrostu, receptory, kinazy). Mutacja może zmienić je w onkogeny.
Geny supresorowe: Geny hamujące podziały komórkowe (antyonkogeny). Ich mutacje są recesywne (muszą dotyczyć obu alleli).
Starzenie komórkowe: Nieodwracalne zatrzymanie cyklu komórkowego z zahamowaniem apoptozy i wykształceniem fenotypu sekrecyjnego (SASP).
Organizacja cyklu komórkowego i losy komórek
Definicja: Szereg procesów zachodzących od powstania komórki do jej podziału.
Etapy: Faza , (synteza DNA), i (mitoza).
Kierunki po podziale: * Dalsza proliferacja (np. komórki macierzyste nabłonków, szpik). * Faza spoczynkowa (quiescence): Komórka metabolicznie aktywna, może wrócić do cyklu w sprzyjających warunkach. * Różnicowanie: Terminalne różnicowanie prowadzi do stałej utraty zdolności podziału (np. kardiomiocyty, neurony). * Starzenie lub apoptoza: W przypadku nieusuwalnych uszkodzeń DNA.
Warunki podziału somatycznego: 1. Zachowanie identyczności genetycznej (replikacja w fazie ). 2. Precyzyjny rozdział materiału (mitoza i cytokineza w fazie ).
Czas trwania: * Zarodek przedimplantacyjny: . * Komórka somatyczna człowieka: do (, , , ).
Wewnątrzkomórkowa regulacja cyklu: Cykliny i kinazy CDK
Kompleksy cyklina-CDK: Podjednostka regulatorowa (cyklina) + podjednostka katalityczna (kinaza zależna od cykliny).
Charakterystyka kompleksów: * Faza : Cykliny / . * Przejście : Cyklina / . * Faza : Cyklina / oraz Cyklina / . * Faza : Cyklina / . * Przejście i faza : Cyklina / (kompleks ).
Mechanizmy kontroli CDK: * Fosforylacja aktywująca: Kinaza (kompleks Cyklina / ) fosforyluje treoninę w pozycji , zwiększając aktywność ponad -krotnie. * Fosforylacja hamująca: Kinazy rodziny (, , ) na treoninę i tyrozynę . * Defosforylacja aktywująca: Fosfatazy rodziny ( w fazie , i w przejściu ). * Inhibitory : * Rodzina INK4 (): Specyficzne dla w fazie . * Rodzina CIP/KIP (): Hamują większość kompleksów cyklina/CDK.
Degradacja białek: * APC/C (Cyklosom): Ligaza ubikwityny . Współpracuje z (wejście w anafazę) i (wyjście z anafazy, telofaza). * Białka SCF: Stała aktywność; ubikwitynują substraty wcześniej ufosforylowane przez .
Punkty kontrolne i odpowiedź na uszkodzenia DNA (DDR)
Punkt restrykcyjny R (G1/S): Decyduje o wejściu w cykl bez powrotu. Sprawdza czynniki wzrostu, wielkość komórki i stan DNA.
Punkt kontrolny fazy S: Monitoruje widełki replikacyjne i uszkodzenia DNA.
Punkt kontrolny G2/M: Sprawdza, czy replikacja została zakończona i czy DNA jest nieuszkodzony.
Punkt kontrolny wrzeciona (SAC): Sprawdza ułożenie chromosomów w płytce równikowej i ich połączenie z mikrotubulami.
Ścieżki sygnałowe DDR: * Sensor: ATM (pęknięcia obu nici DNA) oraz ATR (jednoniciowy DNA, stres replikacyjny). * Przekaźniki: Kinazy CHK1 i CHK2. * Efektor: Białko p53 (strażnik genomu). * W normie: degradowane w proteasomach po połączeniu z MDM2. * Po uszkodzeniu DNA: fosforylacja p53 i dysocjacja od MDM2. * Działanie p53: Indykuje białko p21 (), zatrzymując cykl celem naprawy. Jeśli naprawa zawiedzie, indukuje białka proapoptotyczne (Puma, Bax, Bak).
Szczegółowa charakterystyka faz interfazy (G1, S, G2)
Faza G1: * Kluczowy szlak: Białko RB / E2F. * W spoczynku: nieufosforylowane RB wiąże czynnik E2F, hamując transkrypcję. * Po stymulacji: Kompleksy Cyklina fosforylują RB, uwalniając E2F. * E2F aktywuje geny Cyklin , , fosfatazy oraz polimerazy DNA.
Faza S: * Replikacja semikonserwatywna: Masa DNA wzrasta z do , długość z do , liczba chromosomów (z chromatydami) z do . * Kolejność: Najpierw euchromatyna, potem heterochromatyna. * Tempo: . * Cykl centrosomowy: Podwojenie centrosomów (centriole odsuwają się i powstają centriole potomne). * Bookmarkingu (Pamięć komórkowa): Odtwarzanie wzoru metylacji DNA i kodu histonowego (udział białka PCNA i chaperonów).
Faza G2: * Synteza tubulin, białek regulatorowych i lipidów dla nowych błon. * Gromadzenie kompleksu (Cyklina ). * Aktywacja wejścia w mitozę przez fosfatazę CDC25C, która usuwa hamujące fosforany z .
Faza M: Kariokineza i jej etapy
Profaza: * Kompakcja chromatyny: Udział kondensyn i kohezyn (rodzina białek SMC). Pierścienie kohezyn () łączą chromatydy siostrzane. * Dojrzewanie centrosomów: Wzrost liczby pierścieni -tubuliny. * Wrzeciono podziałowe: Zbudowane z mikrotubul: kinetochorowych, ramiennych, biegunowych i astralnych. * Fragmentacja aparatu Golgiego i ER.
Prometafaza: * Rozpad otoczki jądrowej: Fosforylacja lamin i nukleoporyny Nup98 przez . * Połączenie kinetochorów z mikrotubulami (losowe, końcami plus).
Metafaza: * Utworzenie płytki równikowej (równikowej). * Układ amfiteliczny: Prawidłowe połączenie kinetochorów siostrzanych z przeciwnymi biegunami. * Korekta błędów (monotelicznych, syntelicznych, merotelicznych): Udział kompleksu CPC z kinazą Aurora B, która fosforyluje białko NDC80, umożliwiając odłączenie błędnej mikrotubuli.
Anafaza: * Degradacja sekuryny przez . * Aktywacja separazy, która przecina białko RAD21 w kohezynie. * Anafaza A: Chromatydy idą do biegunów przez depolimeryzację mikrotubul kinetochorowych (prędkość ). * Anafaza B: Wydłużanie wrzeciona, odsuwanie centrosomów.
Telofaza: * Dekondensacja chromosomów, odtworzenie otoczki (udział Ran-GTP i defosforylacja lamin przez PP1). * Reaktywacja transkrypcji i odbudowa jąderka (udział nukleoliny i białka B23).
Cytokineza i powrót do fazy G1/G0
Mechanizm: Powstanie pierścienia kurczliwego (filameny aktynowe i miozyna typu II).
Regulacja: Białko RhoA (GTP-aza) kontroluje polimeryzację aktyny.
Przebieg: * Wytworzenie bruzdy podziałowej. * Powstanie mostka cytoplazmatycznego z ciałkiem środkowym (ponad białek). * Abscysja: Ostateczne rozdzielenie komórek potomnych.
Faza G0: Stan spoczynkowy, obecność rzęski pierwotnej. Powrót do cyklu (np. hepatocyty, limfocyty pamięci) stymulowany przez czynniki zewnętrzne.
Endoreduplikacja: Odmiana cyklu (synteza DNA bez pełnej mitozy). Prowadzi do poliploidii (trofoblast, megakariocyty).
Patologia cyklu: Nowotworzenie i onkogeneza wirusowa
Onkoproteiny: Nadmiernie pobudzają wzrost (mutacje typu gain-of-function). * Czynniki wzrostu (, ), receptory (, ), kinazy (, , ), czynniki transkrypcyjne (, , ).
Białka supresorowe: Utrata funkcji prowadzi do braku kontroli (mutacje recesywne). * PTEN: Fosfataza hamująca szlak . * p53: Najczęściej zmutowany gen w nowotworach (średnio , w raku jajnika ponad ). * RB, p16, APC (degradacja -kateniny).
Wpływ wirusów: * Retrowirusy: Wbudowują prowirusy; gen v-src koduje kinazę stymulującą podziały. * HPV: Białka wirusowe hamują , , unieczynniają i , aktywując cykliny i . * KSHV: Koduje v-cyklinę (homolog cykliny ), co prowadzi do mięsaka Kaposiego.
Klasyfikacja populacji komórkowych i starzenie
Typy populacji: 1. Macierzyste: Zachowują zdolność podziału (np. nisze w naskórku, szpiku). 2. Odnawiające się: Ciągłe podziały (np. nabłonki). 3. Spoczynkowe: Faza , dzielą się rzadko (np. hepatocyty, fibroblasty). 4. Niedzielące się: Terminalnie zróżnicowane (neurony, kardiomiocyty).
Starzenie komórkowe (Cechy): 1. Zatrzymanie cyklu. 2. Zahamowanie apoptozy. 3. Fenotyp SASP (senescence-associated secretory phenotype) – wydzielanie czynników prozapalnych.
Przyczyny starzenia: Skracanie telomerów (odkrycie Hayflicka), niestabilność genomu, stres epigenetyczny i metaboliczny, dysfunkcja mitochondriów, inflammaging (stan zapalny związany ze starzeniem).