Skład chemiczny organizmów - Kompletne Notatki
Podział i znaczenie pierwiastków chemicznych
Skład organizmów:
Organizmy zbudowane są z pierwiastków chemicznych, których atomy tworzą jony lub cząsteczki związków nieorganicznych (woda, sole mineralne) oraz organicznych (związki węgla powstające w organizmach).
W skład organizmów wchodzi ponad pierwiastków chemicznych.
Klasyfikacja pierwiastków (ze względu na zawartość w suchej masie komórek):
Makroelementy: ich zawartość wynosi lub więcej suchej masy komórek. Zaliczamy do nich:
Pierwiastki biogenne: węgiel (), wodór (), tlen (), azot (), siarkę () i fosfor ().
Pozostałe makroelementy: wapń (), magnez (), potas (), sód (), chlor ().
Mikroelementy: ich zawartość wynosi poniżej suchej masy komórek (np. żelazo, miedź, jod, fluor, kobalt).
Definicja suchej masy:
Sucha masa: masa organizmów lub ich części po wysuszeniu (odparowaniu wody), wyrażona w jednostkach masy (np. w gramach ).
Szczegółowa rola pierwiastków biogennych:
Są głównymi składnikami związków organicznych budujących wszystkie organizmy.
Węgiel (): pierwiastek o kluczowym znaczeniu. Atomy węgla tworzą między sobą stabilne wiązania, tworząc szkielety węglowe (podstawowe elementy strukturalne związków organicznych). Tworzą też wiązania z , i .
Azot (): występuje głównie w białkach i kwasach nukleinowych.
Siarka (): składnik niektórych aminokwasów budujących białka.
Fosfor (): wchodzi w skład nukleotydów, kwasów nukleinowych, fosfolipidów oraz fosfoprotein.
Średnia procentowa zawartość pierwiastków w organizmach:
Tlen ():
Węgiel ():
Wodór ():
Azot ():
Wapń ():
Fosfor ():
Inne pierwiastki:
Funkcje wybranych makro- i mikroelementów
Makroelementy:
Wapń (, ):
Niezbędny do funkcjonowania komórek nerwowych i mięśniowych.
Bierze udział w procesie krzepnięcia krwi.
Składnik ściany komórkowej u roślin.
Składnik szkieletów zwierząt.
Magnez (, związki organiczne):
Aktywator wielu enzymów.
Uczestniczy w składaniu podjednostek rybosomów.
Składnik chlorofilu.
Potas ():
Przewodzenie impulsów nerwowych.
Składnik płynów ustrojowych.
U roślin: aktywator enzymów i wpływ na uwodnienie komórek.
Sód ():
Przewodzenie impulsów nerwowych.
Ważny składnik płynów ustrojowych.
Odpowiada za równowagę wodno-mineralną.
Chlor ():
Równowaga wodno-mineralna.
Składnik kwasu solnego () w soku żołądkowym.
Mikroelementy:
Żelazo (, związki organiczne):
Składnik białek złożonych transportujących tlen (hemoglobina) lub magazynujących go (mioglobina).
Składnik enzymów biorących udział w fotosyntezie i oddychaniu tlenowym.
Jod (, związki organiczne):
Składnik hormonów tarczycy.
Miedź (, związki organiczne):
Składnik wielu enzymów.
Składnik hemocyjaniny (barwnik u bezkręgowców transportujący tlen).
Kobalt (, związki organiczne):
Składnik witaminy (produkcja krwi, biosynteza kwasów nukleinowych i węglowodanów).
Fluor (, sole nieorganiczne):
Składnik szkliwa zębów.
Rodzaje oddziaływań chemicznych
Podział oddziaływań:
Wiązania chemiczne (silne): łączą atomy w cząsteczki.
Oddziaływania międzycząsteczkowe (słabe): przyciąganie lub odpychanie wolnych atomów/cząsteczek.
Siła oddziaływania zależy od ilości energii potrzebnej do jego zlikwidowania.
Wiązania chemiczne:
W ich tworzeniu uczestniczą elektrony walencyjne.
Rodzaj zależy od elektroujemności ( - zdolność przyciągania elektronów).
Wiązanie kowalencyjne: powstaje przez utworzenie wspólnych par elektronowych.
Niespolaryzowane (): para należy w jednakowym stopniu do obu atomów (np. ).
Spolaryzowane (0 < \Delta E \le 1,7): para przesunięta w stronę jądra o większej elektroujemności; powstaje dipol elektryczny z ładunkami cząstkowymi i (np. ).
Wiązanie jonowe (\Delta E > 1,7): polega na oderwaniu elektronów przez bardziej elektroujemny atom. Powstają jony: anion (ujemny) i kation (dodatni), które przyciągają się (np. ).
Oddziaływania międzycząsteczkowe:
Utrzymują strukturę przestrzenną dużych cząsteczek organicznych (białek, kwasów nukleinowych).
Dipol-dipol i jon-dipol: przyciąganie różnoimiennych biegunów miedzy polaranymi cząsteczkami lub jonami a dipolami (np. i woda).
Wiązania wodorowe: między wodorem () a silnie elektroujemnym atomem (tlen , azot ). Słabe, ale liczne decydują o właściwościach substancji.
Siły van der Waalsa: między cząsteczkami niepolarnymi; elektrostatyczne przyciąganie chwilowych dipoli (np. umożliwiają gekonom chodzenie po szybach).
Oddziaływania hydrofobowe: powstają w środowisku wodnym, gdy cząsteczki niebędące dipolami (np. tłuszcze) układają się tak, by mieć minimalny kontakt z wodą. Kluczowe dla tworzenia błon biologicznych.
Właściwości i znaczenie wody
Budowa cząsteczki wody:
Atom tlenu połączony z dwoma atomami wodoru wiązaniami kowalencyjnymi spolaryzowanymi.
Kąt między wiązaniami wynosi .
Woda jest dipolem elektrycznym.
Kluczowe właściwości fizykochemiczne wody:
Przezroczystość: umożliwia przenikanie światła do głębokości ok. (fotosynteza w zbiornikach wodnych).
Doskonały rozpuszczalnik: dla związków polarnych; tworzy środowisko reakcji chemicznych.
Mniejsza gęstość w stanie stałym niż w ciekłym: największa gęstość wody występuje w temperaturze . Lód jest lżejszy i utrzymuje się na powierzchni, chroniąc wodę przed zamarzaniem do dna (przetrwanie organizmów zimą).
Gęstość większa niż powietrza: umożliwia utrzymywanie się dużych organizmów (np. waleni).
Wysokie ciepło właściwe: chroni przed nagłymi zmianami temperatury otoczenia.
Wysokie ciepło parowania: funkcja termoregulacyjna (parowanie potu chłodzi ciało).
Spójność (kohezja) i przyleganie (adhezja): kohezja (odporność na rozerwanie słupa wody) i adhezja (przyleganie do powierzchni naładowanych) umożliwiają transport wody w górę kapilar (np. w naczyniach roślin).
Wysokie napięcie powierzchniowe: tworzy elastyczną błonkę na powierzchni (utrzymywanie się małych owadów).
Substancje hydrofilowe i hydrofobowe:
Hydrofilowe: mają duże powinowactwo do wody, polarne lub jonowe (np. , cukry proste, alkohole).
Hydrofobowe: małe powinowactwo do wody, niepolarne (np. tłuszcze, węglowodory).
Sole mineralne i ich funkcje
Występują jako jony rozpuszczalne lub nierozpuszczalne kryształy.
Funkcje:
Regulacja stężenia wody i uwodnienia komórek (np. , zmniejszają płynność cytozolu; , ją zwiększają).
Aktywacja enzymów.
Wymiana substancji między komórką a otoczeniem.
Przewodzenie impulsów nerwowych.
Układy buforowe: (np. bufor węglanowy) utrzymują stałe pH płynów ustrojowych poprzez przyjmowanie lub oddawanie jonów wodorowych.
Ważne jony w płynach ustrojowych:
Kationy: , , , .
Aniony: , (wodorowęglanowy), (diwodorofosforanowy(V)).
Funkcja budulcowa: węglany i fosforany wapnia budują szkielety (np. muszle ślimaków, szkielety koralowców).
Budowa i rodzaje związków organicznych
Charakterystyka:
Węgiel jest czterowartościowy i tworzy proste, rozgałęzione łańcuchy lub pierścienie.
Za reaktywność odpowiadają grupy funkcyjne.
Główne grupy związków organicznych:
Sacharydy (cukry),
Lipidy (tłuszczowce),
Białka,
Kwasy nukleinowe.
Polimeryzacja:
Łączenie monomerów w polimery drogą reakcji kondensacji (powstaje cząsteczka wody).
Makrocząsteczki (ponad atomów): polisacharydy, białka, DNA.
Wybrane grupy funkcyjne:
Hydroksylowa (): alkohole (np. etanol), sacharydy (np. glukoza).
Karbonylowa:
Aldehydowa (): aldehydy, aldozy (np. glukoza).
Ketonowa (>C=O): ketony (np. aceton), ketozy (np. fruktoza).
Karboksylowa ( / ): kwasy karboksylowe (np. kwas palmitynowy), aminokwasy.
Aminowa ( / ): aminokwasy, zasady azotowe (np. guanina).
|