barok
1. Kontrreformacja
Barok ściśle wiąże się z kontrreformacją, czyli działaniami Kościoła katolickiego, które miały powstrzymać rozwój protestantyzmu i umocnić wiarę katolicką.
Najważniejsze elementy:
Indeks Ksiąg Zakazanych – lista dzieł zakazanych przez Kościół, które uznano za niezgodne z doktryną.
Działalność Jezuitów – zakładali szkoły, uczelnie i prowadzili działalność misyjną. Celem było wychowywanie wiernych katolików i obrona wiary.
Święte Oficjum – instytucja Kościoła zajmująca się zwalczaniem herezji (dzisiaj znane jako Kongregacja Nauki Wiary).
Sobór Trydencki (1545–1563) – sobór, który zreformował Kościół od wewnątrz, ujednolicił liturgię, potwierdził katolicką doktrynę oraz dał podstawy ideowe sztuce baroku: przepych i emocje miały pomagać w nawracaniu wiernych.
2. Sztuka barokowa
Sztuka baroku była pełna przepychu, emocji, ruchu i miała wywoływać zachwyt oraz zadziwienie.
Malarstwo
Tematy: religijne, mitologiczne, portrety.
Cechy: silne kontrasty światła i cienia (światłocień), dramatyzm, bogactwo szczegółów.
Najwięksi malarze: Caravaggio, Peter Paul Rubens, Rembrandt.
Rzeźba
Pełna ruchu, ekspresji, emocji.
Rzeźby były dynamiczne, często przedstawiały dramatyczne sceny religijne.
Wybitny artysta: Gian Lorenzo Bernini (np. "Ekstaza św. Teresy").
Architektura
Charakteryzowała się monumentalnością, ozdobnością, bogatymi dekoracjami.
Kościoły barokowe miały olśniewać: liczne kopuły, złocenia, freski.
Przykład: Kościół Il Gesù w Rzymie.
3. Filozofia baroku
W filozofii baroku dominowało wewnętrzne rozdarcie, sprzeczności między ciałem i duszą, rozumem i wiarą.
Najważniejsi filozofowie:
Kartezjusz (René Descartes) – "Cogito, ergo sum" ("Myślę, więc jestem"); rozdzielił świat na materię i ducha; ojciec racjonalizmu.
Blaise Pascal – podkreślał małość człowieka wobec Boga i wieczności, pisał o "zakładzie Pascala" (lepiej wierzyć w Boga, bo więcej można zyskać).
Koncept i kontrast
Koncept – błyskotliwy, zaskakujący pomysł literacki lub artystyczny, mający zadziwić odbiorcę.
Kontrast – zestawienie przeciwieństw: życie – śmierć, światło – ciemność, dobro – zło.
4. Sarmatyzm
Sarmatyzm – ideologia polskiej szlachty, która wierzyła, że pochodzi od starożytnych Sarmatów.
Sarmaci pielęgnowali tradycję wolności szlacheckiej, katolicyzm, przywiązanie do ziemi, obyczaje staropolskie.
Jednak z czasem sarmatyzm przybrał formę warcholstwa (kłótliwości) i zacofania.
5. Literatura baroku
Barokowa literatura była bardzo różnorodna, pełna kontrastów, emocji i bogactwa formy.
Nurty w literaturze:
Marmizm – tendencja do sztuczności, przesadnej ozdobności i patosu w utworach.
Literatura dworska – przeznaczona dla elit; wyrafinowana, pełna kunsztownych form, konceptów. Twórcy: np. Jan Andrzej Morsztyn.
Literatura ziemiańska – prosta, skupiona na codziennym życiu szlachty i gospodarstwie. Twórca: Wacław Potocki ("Ogród fraszek").
Literatura plebejska – literatura ludowa, tworzona dla ludu; często pełna humoru, rubaszności, krytykująca wyższe warstwy.
6. Motywy baroku
W barokowej sztuce i literaturze powtarzają się pewne ważne motywy:
Vanitas (marność) – życie jako przemijające i kruche.
Ubi sunt? – pytanie "gdzie są?" – tęsknota za tym, co przemija.
Życie jako sen – życie jako nietrwała, złudna iluzja.
Śmierć i przemijanie – fascynacja śmiercią i nieuchronnością końca.
Miłość i erotyka – często ukazywane w sposób wyrafinowany i pełen namiętności.
Kontrasty – dobro/zło, ciało/dusza, życie/śmierć.