Romantyzm - Informacje Wstępne
Ramy czasowe:
Pierwsza połowa XIX wieku.
W Polsce:
Początek epoki: 1822 (wydanie „Ballad i romansów” Mickiewicza).
Koniec epoki: 1864 (upadek powstania styczniowego).
Źródła Romantyzmu
Romantyzm a Oświecenie:
Romantyzm nie jest całkowitym zaprzeczeniem epoki oświecenia.
W warstwie filozoficznej przejawia się w negacji wielu wartości, które były podstawą dla encyklopedystów, jak np.:
Wiara w harmonijny układ stosunków między jednostką a społeczeństwem.
Racjonalizm:
Główny prąd oświecenia, według romantyków, oferował uproszczoną wizję świata.
Odrzucenie praktyczności rozumu, zwrócenie uwagi na wartości serca, emocje.
Krytyka przekonania, że postęp osiąga się dzięki pracy całych społeczeństw; według romantyków można go osiągnąć tylko przez poświęcenie jednostki.
Romantyzm zrodził się z nowego sposobu postrzegania świata po Wielkiej Rewolucji Francuskiej, która:
Zadała cios porządkowi feudalnemu.
Proklamowała prawa człowieka, wpływając na zmianę ludzkiej świadomości.
Sprzeczności Epoki
Bohater Romantyczny:
Niektórzy pisarze romantyczni głosili z jednej strony:
Konieczność ucieczki od życia, pogrążają się w sztuce.
Z drugiej strony:
Angażowanie się w sprawy bieżące.
Efektem są bohaterowie:
Bohater byroniczny (np. „Giaur” Byrona): Samotny, tajemniczy, poddany wielkiej namiętności.
Bohater werterowski (np. „Cierpienia młodego Wertera”): Nieszczęśliwa miłość determinuje jego los.
Bohater reneistyczny (np. “Rene” Chateaubrianda): Skupiony na sobie i własnych doznaniach, outsider.
Zadania Stawiane Wobec Literatury
Romantyzm traktuje poetę jako przewodnika duchowego, odpowiedzialnego za życie zbiorowe.
Zdaniem romantyków, poeta zajmuje najwyższe miejsce w hierarchii ludzkich osiągnięć, jest geniuszem.
Kontakt z Bogiem dzięki natchnieniu.
Proces twórczy porównywany do boskiej kreacji świata.
Literatura i muzyka były potęgą kształtującą emocje, wrażliwość, gusty ludzi.
Romantyczny Ideał Piękna
Za piękne uznawane to, co nie było powierzchownym odbiciem rzeczywistości, ale jej symbolem.
Cechy sztuki romantycznej:
Niepokój, oddziaływanie silnymi środkami ekspresji, elementy grozy.
Łamanie reguł estetycznych.
Metaforyka ognia, potopu, burzy (bunt przeciwko kompromisom).
Wyróżniki Romantyzmu
Analiza uczuć wewnętrznych, psychiki.
Nieufność wobec rozumu, fascynacja tym, co irracjonalne.
Bunt wobec teraźniejszości, dążenie do przeobrażenia świata.
Fascynacja folklorem.
Uznanie ludu i jego kultury za główne źródło narodowej odrębności.
Fascynacja naturą.
Świat przyrody jako byt pierwotny, tajemniczy, wiecznie żywy.
Fascynacja historią.
Kult ruin i przeszłości (średniowiecze najbliższe duchowi romantyzmu).
Propagowanie idei miłości, dobroci, piękna, sprawiedliwości oraz fascynacja orientem.
Wybrane Pojęcia Opisujące Epokę
Choroba wieku:
Zjawisko pesymizmu, zniechęcenia, smutku, i braku celu w życiu, typowe dla młodych początku XIX wieku.
Irracjonalizm:
Rzeczywistość jest niedostępna poznaniu racjonalnemu; wartość przypisywana poznaniu pozarozumowemu (intuicja, wiara, instynkt).
Ludowość:
Ukazywanie świata oczami ludu, wprowadzenie motywów ludowych, stosowanie gatunków ludowych (ballada).
Mesjanizm:
Przekonanie o szczególnej misji jednostek lub narodów. W Polsce hasłem mesjanizmu stały się słowa z III części „Dziadów”: „Polska Chrystusem narodów”.
Filozofia Romantyzmu
Georg Hegel:
Byt rozwija się nieustannie, sprzeczność stanowi najgłębszą naturę rzeczywistości (teza-antyteza).
Friedrich Schelling:
Filszof powinien kierować się intuicją, sztuka najważniejszym tworem ludzkim; przyroda jako siła żywa i twórcza.
Najważniejsze Gatunki Literackie w Romantyzmie
Romantycy poszukiwali nowych środków ekspresji, wzbogacając język poetycki.
Przekształcenie gatunków literackich, w szczególności liryki i dramatu:
Dramat romantyczny: Odrzucony klasycyzm, luźna kompozycja, synkretyzm.
Ballada romantyczna: Liryczno-epicki utwór, często z elementami dramatycznymi.
Powieść poetycka: Utwór łączący elementy epickie i liryczne (twórca: W. Scott).
Poemat dygresyjny: Swobodne przerywanie fabuły rozważaniami autora.
Literatura Powszechna
Okres Burzy i Naporu (Sturm und Drang):
Preromantyczny nurt w literaturze niemieckiej, z najwybitniejszymi dziełami Goethego i Schillera.
Twórczość Goethego
„Cierpienia młodego Wertera”:
Powieść w listach; historia Wertera zakochującego się w Lotcie, co kończy się jego samobójstwem.
„Faust”: Tragedia o uczonym, który sprzedał duszę diabłu w poszukiwaniu szczęścia, ostatecznie znajdując je w pracy dla innych.
„Król Olszyn”: Ballada z motywami fantastycznymi.
Twórczość Byrona
„Giaur”:
Powieść poetycka o nieszczęśliwej miłości i zemście.
Literatura Polska
Walka romantyków z klasykami:
Spór między klasycyzmem a romantyzmem; różne teorie związane z nowym nurtem.
Adam Mickiewicz:
„Oda do młodości”: Przekazująca różne idee klasycyzmu i romantyzmu w poszukiwaniach głębszego sensu.
„Ballady i romanse”: Młodego poety romantycznego protest przeciwko klasycyzmowi.
„Romantyczność”: Wiersz programowy prezentujący losy Karusi, spór między klasykiem a romantykiem.
„Dziady”: Utwór o niezwiązanych chronologicznie częściach, odwołujący się do ludowych tradycji.
Stylistyka Romantyzmu
Cechy poezji romantycznej:
Dlaczego warto zatroszczyć się o duchowe refleksje w dziełach.
Koncepcje estetystyczne i wyraz idei w utworach.
Dzieła i Problematyka Romantyzmu
Konrad Wallenrod:
Wymaga dokonywania dramatycznych wyborów.
Pan Tadeusz:
Epos o zmaganiach narodowych i przemianach społecznych w Polsce.
„Nie-Boska komedia”:
Spojrzenie na społeczeństwo i rewolucję; opóźniony konflikt między arystokracją a ludem.
Cyprian Kamil Norwid:
Nowatorska poezja, odzwierciedlenie aktualnych problemów i dążenie do uogólnienia.
Tematyka Romantyczna
Tematyki odzwierciedlające emocje, smutek, miłość, walkę o wolność oraz etyczne dylematy jednostki wobec społeczeństwa.