Drama KW 1

Neigings in Suid-Afrika

Wêreldgebeure en tendense het "n impak op Suid-Afrika gehad.
Aanvanklik was teaterneigings nie vinnig in Suid-Afrika nie; gevolg van beïnvloeding deur inheemse kunstenaars en skrywers.
Die praktyk om buitelandse produksies na Suid-Afrika te bring het 'n gesonde kruisbestuiwing en uitruil van idees verseker.
In 1963, het die Britse kunstenaarsvakbond Equity 'n boykot teen apartheid aangekondig, wat interaksie tussen Suid-Afrikaanse kunstenaars en die buiteland gestop het.
Suid-Afrikaners moes hul eie idees en talente aanwend.
Bepaalde bewegings, soos Surrealisme, het 'n direkte impak gehad.
Die eerste opvoering van Pablo Picasso se surrealistiese toneelstuk "Desire Caught by the Tail" het in 1976 plaasgevind deur TRUK (die voormalige Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste).
Die toneelstuk ondersoek die absurde en donker komiese besonderhede van die daaglikse lewe in Frankryk tydens oorlogstyd.
Karakters, wat 'n groep Paryse kunstenaars is wat oorlograntsoene kry, word verteer deur basiese menslike behoeftes en is behep met emosies en begeertes.
Die toonbankstuk het as 'n voorlesing in 'n privaat salon in Frankryk deur Albert Camus begin, maar is beskou as vreemd en is nooit ten volle opgevoer nie.

Sekere bewegings is oorheers deur die gevolge van die twee wêreldoorloë en internasionale konflikte.
Opkoms van Kommunisme en die Koue Oorlog het die wêreld in twee kampe verdeel, wat voortdurende spanning veroorsaak het.
Realiteit se hele wese is bevraagteken.
Teoretici, skrywers en dramaturge het vrese van 'n gefragmenteerde samelewing weerspieël.
Postmoderne teater het vanuit hierdie tydperk ontstaan.

Eksistensialisme is 'n filosofiese beweging wat oor die probleme van die menslike bestaan handel.
Dit het in die 1800's ontstaan, maar gewild geword in die 1950's.
Eksistensialiste bevraagteken die ware menslike bestaan, glo dat vryheid 'n aksie van individuele wil is wat nie deur universele reëls gelei word nie.
Elke individu is verantwoordelik vir sy/haar eie lot.
Eienskappe van die begeertes en emosies bevraagteken hoe mense se strewe, prestasies en oortuigings nie betekeningsvol kan wees nie en dat ons bestaan in "n metafisiese leegte is.
Die vryheid van keuse veroorsaak ook vervreemding van die samelewing.
Om te bestaan, is 'n toestand van vrees en angs, en mense voel vervreem van God, die natuur, en hulself.

Eksistensialistiese skrywers fokus op die absurditeit en die ironie van die lewe.
Hulle werk sluit temas soos keuse, vryheid en bewussyn in.
Daar is min vreugde of blydskap in hierdie literatuur, maar dit het 'n groot invloed op Westerse teater gehad.

Vroue is deur patriargale invloede in die samelewing onderdruk, wat gelei het tot stereotipering en die ontneem van volwaardige deelname aan die samelewing, insluitend stemreg en publieke amps.
Sosiale en politieke faktore, soos wêreldoorloë, het begin verander, met vroue wat noodgedwonge gaan werk het.
Geslagsrolle is afgebreek; mans moes huishoudelike take in die weermag doen, terwyl vroue die hoof van huishoudings moes wees.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het druk op vroue ontstaan om weer na hul plek in die huis terug te keer, maar dit is deur baie vroue teëgestaan.
Namate mense se welvaart toegeneem het, het nuwe afbeeldings van seks en seksualiteit in die media verskyn, asook debatte oor egskeiding en seksuele vryheid.
In die laat 1960's het die vrouevryheidsbeweging ontstaan, tesame met klasaktivisme, arbeidsoptrede, studenteonrus en die Swartbewussynbeweging.
Verskeie feministiese ideologieë het ontstaan, soos Bourgeois Feminisme, Radikale Feminisme en Sosialistiese Feminisme.

In die 1950's het mense 'n desperate behoefte gehad om sin te maak van die chaos na die Tweede Wêreldoorlog.
Elemente soos die gruwels van die Nazi-konsentrasiekampe en die atoombom het die geloof in rasionaliteit bevraagteken.
Absurde Teater, 'n beweging wat deur critici soos Martin Esslin genoem is, het gekenmerk deur die irrasionele, die betekenislose, en die onsamehangende.
Die terme "absurd" beteken "in disharmonie".
Absurde teater weerspieël 'n ervaringsgevoel van absurditeit.
Soms glo praktisyns dat as die sinloosheid van die lewe verstaan kan word, dit 'n pad na meer betekenisvolle bestaan kan bied.

Absurde Teater was 'n reaksie op sosiale kwessies wat voorheen nie uitgedaag is nie.
Dominerende aanbiedings was gefokus op loketwins; mense het verligting van die lewe se probleme geëis.
Na die wêreldoorloë was mense ontnugter en moeg. Hulle het kennis wat voorheen geloof in God was, met 'n geloof in tegnologie vervang.
Wetenskaplike vooruitgang het tot die skepping van die atoombom gelei, wat tot 'n onverkwiklike bestaan gelei het.

Absurdisme het in Frankryk ontstaan, maar sy invloed het oor Europa en Amerika versprei.
Alfred Jarry se "Ubu Roi" (1896) beskou as die eerste toneelstuk wat die styl van Absurde Teater getoon het.
Dadaïsme en Surrealisme het 'n groot invloed op die beweging gehad.
Dadaïsme het 'n klein, maar belangrike teenbeweging ontwikkel teen die sinlose geweld van die Eerste Wêreldoorlog.
Surrealisme het 'n teenbeweging teen die rasionaliteit van die kommunikasie ontstaan, wat die binnewêreld van die onderbewussyn verken het.

Absurde dramaturge het die absurditeit van menslike bestaan deur dramatiek en inhoud van toneelstukke uitgedruk.
Hulle het nie 'n gevoel van betekenisloosheid bevorder nie, maar eerder die gebrek aan betekenis beklemtoon.
Situasies in die alledaagse lewe is dikwels ontbloot.

Absurde drama volg nie konvensies nie, maar eerder eksistensialistiese filosofie.
Dramaturge het nie deur heersende elemente beïnvloed geword nie, maar eksterne realiteite.

Karakters in Absurde Teater word dikwels in pare voorgestel, gebaseer op die vaudeville struktuur.
Voorbeelde sluit in: Vladimir en Estragon van Beckett, en Pozzo en Lucky.

Fase drie van die teks bespiegel oor hoe die verhoogplasing en beweging die absurditeit van die menslike toestand uitdruk.
Karakters in Absurde Teater bevind hulself dikwels in herhalende bewegings en situasies