Powstanie Solidarności - Notatki
Powstanie Solidarności
Zakłady Pracy: Przedsiębiorstwa reprezentowane przez Międzyzakładowy Komitet Strajkowy (MKS).
MKS Reprezentuje: Załogi i instytucje, których funkcjonowanie jest niezbędne społecznie.
Cel Komitetu: Doprowadzenie do rozmów, które spełnią oczekiwania strajkujących załóg.
Warunki Rozpoczęcia Rozmów:
Odblokowanie telefonów.
Akceptacja niezależnych od partii pracodawców wolnych związków zawodowych, wynikająca z ratyfikowanej przez PRL Konwencji nr 87 Międzynarodowej Organizacji Pracy.
Zapewnienie prawa do strajku oraz bezpieczeństwa strajkujących i osób wspomagających.
Przestrzeganie zagwarantowanej w Konstytucji PRL wolności słowa, druku i publikacji, a tym samym nierepresjonowanie niezależnych wydawnictw i udostępnienie środków masowego przekazu dla wszystkich wyznań.
Przywrócenie do poprzednich praw ludzi zwolnionych w 1970 i 1976 roku, studentów wydalonych z uczelni za przekonania, zwolnienie więźniów politycznych (Zadrożyńskiego, Kozłowskiego, M. Kozłowskiego).
Podać w środkach przekazu informacje o utworzeniu się MKS-u i opublikować jego zadania.
Podjąć realne działania w celu wyprowadzenia kraju z sytuacji kryzysowej poprzez podawanie publicznej (pełnej) informacji o sytuacji społeczno-gospodarczej i umożliwienie wszystkim uczestniczenia w dyskusji nad programem.
Wypłacić wszystkim strajkującym wynagrodzenie za okres strajku - jak za urlop wypoczynkowy z funduszu Centralnej Rady Związków Zawodowych.
21 Postulatów
Spisane ręcznie na drewnianej sklejce w 1980 roku.
Wpisane na listę programu UNESCO "Pamięć świata" w 2003 roku jako dokument o dziejowym znaczeniu dla historii ludzkości.
Reakcja Władz:
Władze nie zdecydowały się na użycie siły ze względu na rosnący zasięg strajków i sojusz robotników z inteligencją.
Zaczęły łagodzić sytuację, prosząc o mediację prymasa Wyszyńskiego.
Porozumienia Sierpniowe:
Podpisane 31 sierpnia 1980 r. w Gdańsku przez Lecha Wałęsę i wicepremiera Mieczysława Jagielskiego.
Komunistyczne władze zobowiązały się spełnić 21 postulatów strajkujących załóg.
Podobne porozumienia zawarto w Szczecinie i Jastrzębiu-Zdroju.
Zmiana Władz:
Wydarzenia Sierpnia 1980 r. doprowadziły do zmiany władz.
Edward Gierek ustąpił ze stanowiska I sekretarza KC PZPR, a jego miejsce zajął Stanisław Kania, uważany za zwolennika reform.
Utworzenie NSZZ „Solidarność”
Tworzenie Związków: Na mocy porozumień sierpniowych w całej Polsce w zakładach pracy tworzono niezależne od władz związki zawodowe.
Koncepcja Jednej Organizacji: Pojawiła się koncepcja powołania jednej ogólnokrajowej organizacji związkowej.
Powstanie Solidarności:
17 września 1980 r. w Gdańsku odbyło się zebranie delegatów z całej Polski, na którym powstał Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”.
Był to olbrzymi sukces opozycji.
Członkostwo:
Wkrótce do związku wstąpiło prawie 10 mln Polaków, czyli większość czynnych zawodowo osób.
Wśród członków byli zarówno przeciwnicy istniejącego systemu, jak i członkowie PZPR.
Postać Historyczna: Anna Walentynowicz (1929-2010)
Praca: Od 1950 r. pracowała w Stoczni Gdańskiej im. Lenina, m.in. jako operatorka suwnicy.
Działalność: Od 1978 r. była aktywną działaczką WZZ Wybrzeża.
Zwolnienie z Pracy: Jej zwolnienie z pracy w sierpniu 1980 r. stało się przyczyną protestu stoczniowców.
Udział w Solidarności: Po podpisaniu porozumień sierpniowych, przywrócona na stanowisko, brała aktywny udział w tworzeniu NSZZ „Solidarność”.
Stan Wojenny: Podczas stanu wojennego została internowana.
Krytyka Wałęsy: Od początku lat 80. Walentynowicz nie zgadzała się z - jej zdaniem - zbyt ugodową polityką Wałęsy wobec komunistów.
Śmierć: Zginęła w katastrofie lotniczej w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 r.
Rozdział V: Upadek Komunizmu
Karnawał Solidarności: Legalna „Solidarność” działała ponad 15 miesięcy - okres ten jest nazywany karnawałem Solidarności. W tym czasie społeczeństwo cieszyło się większą wolnością.
Swoboda Wyrażania Opinii: Można było publicznie bez obawy wyrażać swoje opinie polityczne.
Media:
Powstał „Tygodnik Solidarność”, niezależny od władz (ale wciąż cenzurowany).
Ukazywało się także wiele gazet i ulotek wydawanych nielegalnie w drugim obiegu.
Pomniki:
W Gdańsku wzniesiono pomnik Poległych Stoczniowców w Grudniu 1970 r.
W Poznaniu - pomnik Ofiar Czerwca 1956 r.
Postać Historyczna: Lech Wałęsa (ur. 1943 r.)
Praca: Pracę jako elektryk w Stoczni Gdańskiej im. Lenina rozpoczął w 1967 r.
Działalność: Pod koniec lat 70. działał w WZZ i współpracował z KOR.
Strajk w Stoczni Gdańskiej: Po wybuchu strajku w Stoczni Gdańskiej w sierpniu 1980 r. został jego liderem.
Przewodnictwo w Solidarności: Później stanął na czele NSZZ „Solidarność”.
Internowanie: W czasie stanu wojennego był przez ponad rok internowany.
Nagroda Nobla: W 1983 r. otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.
Reaktywacja Solidarności: W 1986 r. powołał ponownie struktury „Solidarności”.
Okrągły Stół: W 1989 r. był przywódcą strony solidarnościowej w czasie obrad Okrągłego Stołu.
Prezydentura: W 1990 r. w wolnych wyborach został wybrany na prezydenta Polski.
Kluczowy Moment Strajku: Przełomowy dla całego strajku okazał się dzień 16 sierpnia, gdy udało się powstrzymać robotników przed opuszczeniem zakładu.
Podpisanie Porozumień Sierpniowych: Odbyło się 31 sierpnia 1980 r. w hali BHP Stoczni Gdańskiej. Lech Wałęsa użył charakterystycznego wielkiego długopisu ze zdjęciem papieża Jana Pawła II.
Rejestracja Związku: Radość działaczy NSZZ „Solidarność” po ogłoszeniu przez Sąd Najwyższy decyzji o rejestracji związku bez wprowadzania zmian w statucie, które chciał narzucić Sąd Wojewódzki w Warszawie.