Cumhuriyet Dönemi Eğitim ve Dil Politikaları

Dil ve Tarih Bilinci

Dil, bir milletin varlığını sürdürmesi için önemlidir.
Karamanoğlu Mehmet Bey, 13. yüzyılda Türkçeden başka dilin konuşulmamasını ferman etmiştir.
Osmanlı'nın son dönemlerinde Türkçe kelime oranı azalmış, halkın kullandığı dile "kaba Türkçe" denmiştir.
Mustafa Kemal Paşa, milli his ile dil arasındaki bağın kuvvetine vurgu yapmıştır.
Dilin milli ve zengin olması, milli hissin gelişimi için önemlidir.
Türk Dil Tetkik Cemiyeti (Türk Dil Kurumu) 1932'de kurulmuştur.

Amaç: Konuşma dili, ilim dili ve yazı dili arasındaki ayrılıkları gidermek.
Halk dilinden kelimeler derlenerek Türkçe sözlük hazırlanmıştır.
İlmi terimler Latin esasına dayalı olarak çözülmüştür.
Medreselerin kaldırılması ve yeni Türk alfabesinin kabulü dil meselelerinde dönüm noktası olup, bu çalışmalarla dil meseleleri kesinleşmeye başlamıştır.

Yabancı okullardaki dini ve siyasi telkinlerin önüne geçilmek istenmiştir.
1924'te yabancı okullardan dini işaretleri kaldırmaları ve dini propaganda yapmamaları istenmiştir.
Türk dili, Türk tarihi ve coğrafya derslerinin Türk öğretmenler tarafından okutulması ve okulların Türk müfettişler tarafından denetlenmesi zorunlu kılınmıştır.
Yabancı okullar, Türk hükümetinin kanun ve yönetmeliklerine uymak zorundaydı.

Eğitimde ezbercilik yerine araştırma ve muhakemeye dayalı metotlar benimsenmiştir.
Mesleki eğitime önem verilmiştir.
Öğrencilerin sağlıklarının izlenmesi amaçlanmış, okul doktorları ve Maarif Sıhhiye Müfettişleri Teşkilatı kurulmuştur.
Öğrencilere iktisat ve tasarruf terbiyesi verilerek kooperatif teşkilatları kurulmuştur.

Okullarda kulüpler kurulmuş, Cumhuriyet'in ilanından sonra İdman cemiyetleri kurulmuştur.
İdman cemiyetleri, spor faaliyetlerinde fikir birliği sağlamak amacıyla bir merkeze bağlanmıştır.
Günümüzdeki spor kulüplerinin temelleri, o dönemde kurulan idman ocaklarına dayanmaktadır.