Sevr Antlaşması Notları

Sevr Antlaşması, 19. yüzyıldan itibaren Avrupa'nın güçlü devletlerinin Orta Doğu'ya yönelik politikalarının son aşamasıdır.
Osmanlı Devleti'nin barış teklifleri ve müttefiklerin cevapları değerlendirildi.

Sınırlarla ilgili hükümler
İstanbul ve Boğazlarla ilgili hükümler: Avrupa Büyük Devletleri'nin politikalarının önemli noktalarından biri. Tüm anlaşmalarda bu konuya değinilmiştir.
Askeri hükümler
Ekonomik hükümler
Azınlıklarla ilgili hükümler: Osmanlı'nın Avrupa ile olan sorunlarının önemli bir parçasıydı. Sorun, Avrupa devletlerinin Orta Doğu politikalarından kaynaklanıyordu.

Osmanlı, 19. yüzyıldan itibaren Şark (Doğu) politikası ve hasta adam politikalarının hedefindeydi.
Hedef, Osmanlı'yı önce Avrupa'dan, sonra Balkanlar'dan çıkarmaktı.
1. Dünya Savaşı'nda Osmanlı'nın yenilgisiyle Paris Barış Konferansı gündeme geldi.
Konferans, savaş sonrası yeni dünya düzenini kurmayı amaçlıyordu. İngiltere ve Fransa etkiliydi.
Manda politikaları ve İzmir'in Yunanlılar tarafından işgali kararlaştırıldı. Yunanistan'ın galip devlet gibi Anadolu'nun paylaşımına katılması ve manda politikaları Osmanlı itirazlarının sebebiydi.

Avrupa devletlerinin bölgedeki siyasetleri çatışıyordu.
1920'de Sovyetler Birliği'nin (yeni adıyla) Ön Asya'daki politik ağırlığı dikkate alınmalıydı (Boğazlar, Ege, Karadeniz, Güney Kafkasya, Doğu Anadolu).
Paris Barış Konferansı, menfaat çatışmaları nedeniyle Osmanlı topraklarının geleceği hakkında hızlı karar alamadı.
Wilson İlkeleri'nin milliyet ilkesi doğrultusunda, Osmanlı'daki etnik gruplar kendi devletlerini kurma politikalarına yönlendirildi. Ancak hiçbirinin bölgede nüfus çoğunluğu, siyasi, ekonomik veya askeri gücü yoktu.

Etnik gruplar, büyük devletlerin Orta Doğu politikalarıyla ne kadar uyum sağlarlarsa o kadar başarılı olacaklardı.
İngiltere ve ABD politikaları belirleyiciydi. Sovyetler Birliği'nin Güney Kafkasya'ya yaklaşmasıyla, Anadolu'daki bazı gruplar Sovyetler'den destek arayışına girdi.
Manda politikaları bu durumu cesaretlendiriyordu.

1. Dünya Savaşı Ekim 1918'de sona erdikten sonra Almanya, Macaristan ve Avusturya ile anlaşmalar çabuk yapıldı. Ancak Osmanlı barışının uzamasının sebebi siyasi arka plandı.
Paris Barış Konferansı'ndan sonra 12 Şubat 1920'de Londra'da toplanan konferans da sonuç vermedi.
İtilaf temsilcileri, 10 Nisan 1920'de dağılırken San Remo'da toplanma kararı aldı.
Tüm bu toplanmalar, Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılan topraklarının siyasi olarak düzenlenmesini amaçlıyordu.
Nisan 1920'de San Remo toplantısı yapıldı.
Aynı dönemde Anadolu'da TBMM'nin kurulmasıyla Ankara hükümeti, Sovyetler Birliği'yle yakınlaştı. Karşılıklı heyetler gidip geldi, maddi ve askeri yardımlar alındı.
TBMM, Sovyetler Birliği'ne ideolojik yakınlaşma mesajı veriyordu. Anadolu'da bir Sovyet cumhuriyetinin kurulabileceği ümidi veriliyordu.

Sovyetler Birliği'nin Anadolu siyasetine karışma ihtimali, Güney Kafkasya'da Ermenistan, Gürcistan ve Azerbaycan'ın Sovyet cumhuriyetleri haline gelmesi, Osmanlı üzerindeki siyasi pazarlıkları hızlandırdı.
San Remo toplantısından sonra hazırlanan barış taslağı (Sevr Antlaşması), Haziran ortalarında Osmanlı Hükümeti'ne imzalanmak üzere verildi.
Osmanlı'ya bir tebligattı. Parçalanması düşünülen Osmanlı'nın masada söz hakkı yoktu.