Podłoża mikrobiologiczne w mikrobiologii

  • Podłoże Clauberga

    • Selektywna pożywka do izolacji Corynebacterium diphtheriae (maczugowiec błonicy)
    • Używane do pobierania próbek z gardła, migdałków, nosa oraz stanu zapalnego skóry.
    • Skład:
    • Krew (10%): 100 mL
    • Pepton mięsny: 20,0 g
    • Chlorek sodu: 5,0 g
    • L-cysteina: 0,24 g
    • Tiosiarczan sodu: 0,43 g
    • Agar: 15,0 g
    • Tellurek potasu (1%-3%): 1-3 mL
    • Kolonie przyjmują barwę czarną lub szaroczarne.
    • Tellurek potasu hamuje rozwój potencjalnej mikroflory.

  • Podłoże Chapmana (MSA)

    • Służy do selektywnego izolowania gronkowców, w tym Staphylococcus aureus.
    • Skład:
    • Wyciąg wołowy: 1,0 g
    • Trzustkowy hydrolizat kazeiny: 5,0 g
    • Hydrolizat pepsynowy tkanki zwierzęcej: 5,0 g
    • Chlorek sodu: 75,0 g
    • D-mannitol: 10,0 g
    • Czerwień fenolowa: 0,025 g
    • Agar: 15,0 g
    • W pH po autoklawowaniu: 7,4 ± 0,2
    • Fermentacja mannitolu:
    • Gronkowce koagulazododatnie: żółte kolonie z żółtą obwódką
    • Gronkowce koagulazoujemne: czerwone kolonie bez zmiany zabarwienia.

  • Podłoże Saburauda

    • Uniwersalne podłoże do hodowli dermatofitów i innych grzybów
    • Niskie pH (5,6): sprzyja wzrostowi grzybów, hamując bakterie
    • Dodatek antybiotyków: penicylina, streptomycyna, chloramfenikol
    • Skład:
    • Trzustkowy wyciąg kazeinowy: 5,0 g
    • Agar: 15,0 g
    • Pepsynowy wyciąg tkanki zwierzęcej: 5,0 g
    • Chloramfenikol: 0,05 g
    • Dekstroza: 40,0 g
    • Cycloheksymid: 0,5 g
    • pH po autoklawowaniu: 5,6 ± 0,2.

Hodowla drobnoustrojów

  • Hodowla drobnoustrojów

    • Zespół osobników żyjących w tym samym środowisku.
    • Dwa rodzaje:
    • Hodowla czysta: tylko jeden gatunek drobnoustroju, potomstwo jednej komórki
    • Hodowla mieszana: drobnoustroje różnych gatunków
    • Stosowanie w diagnostyce laboratoryjnej i w środowisku naturalnym.

  • Posiew mikrobiologiczny

    • Przeniesienie materiału na jałową pożywkę, umieszczaną w inkubatorze
    • Przestrzeganie zasad jałowości:
    • Zapalony palnik, opalanie wylotów naczyń i narzędzi
    • Główna metoda diagnostyki bakteriologicznej i mikologicznej
    • Izolacje czystych kultur przeprowadzane głównie na podłożach stałych.

Metody posiewów

  1. Metoda uproszczona

    • Używana tylko przy wysiewaniu na podłoża stałe.
    • Wykonanie:
      • Rysowanie wgłębienia w podłożu
      • Użytkowana przy materiałach z niewielką liczbą bakterii.

  2. Metoda redukcyjna

    • Najpopularniejsza metoda, uniwersalna względem ilości mikroorganizmów
    • Składa się z kilku możliwości poprawnego wysiania materiału.

  3. Metoda wysiewania na podłoża w probówkach

    • Wykorzystanie igły preseparacyjnej
    • Podobna do metody uproszczonej.

  4. Technika seryjnych rozcieńczeń

    • Precyzyjne określenie ilości bakterii w zawiesinie
    • Rozcieńczenia 1:10, wykonanie posiewu ilościowego:
      • Zasada: z jednej bakterii powstaje jedna kolonia.
    • Użycie płyt z dużą liczbą kolonii od 30 do 200.

Bibliografia

  • K. Goderska, A. Szwengiel, "Nowe metody stosowane w analizie żywności - aspekt mikrobiologiczny", Laboratorium, 5/2009.
  • R. K. Pawsey, "Case studies in food microbiology for food safety and quality", Royal Society of Chemistry, Cambridge 2002.
  • J. Kur, "Ćwiczenia z mikrobiologii ogólnej", Wydawnictwo Politechniki Gdańskiej, Gdańsk 1993.
  • E. Elimer, "Mikrobiologia techniczna", Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, Wrocław 1999.
  • M. J. Leboffe, B. E. Pierce, "A Photographic Atlas for the Microbiology Laboratory", 4th edition, Morton Publishing, Colorado 2010.
  • M. Strzyż, U. Wendt, "Zapewnienie jakości i kontrola jakości pożywek mikrobiologicznych w laboratorium medycznym", Journal of Laboratory Diagnostics, 48 (2), 2012.
  • PN-EN 12322: 2005. "Wyroby medyczne do diagnostyki in vitro. Pożywki mikrobiologiczne - Kryteria oceny działania pożywek mikrobiologicznych", PKN, Warszawa 2005.