Notatki o działalności lobbingowej w Polsce

Ustawa z dnia 7 lipca 2005 r. o działalności lobbingowej w procesie stanowienia prawa.
Określa zasady jawności działalności lobbingowej, zasady wykonywania zawodowej działalności lobbingowej, formy kontroli oraz zasady prowadzenia rejestru podmiotów wykonujących zawodową działalność lobbingową.
Definicja działalności lobbingowej: każde działanie prowadzone metodami prawnie dozwolonymi, zmierzające do wywarcia wpływu na organy władzy publicznej w procesie stanowienia prawa.
Definicja zawodowej działalności lobbingowej: zarobkowa działalność lobbingowa prowadzona na rzecz osób trzecich w celu uwzględnienia w procesie stanowienia prawa interesów tych osób.
Formy wykonywania zawodowej działalności lobbingowej: przez przedsiębiorcę albo przez osobę fizyczną nie będącą przedsiębiorcą na podstawie umowy cywilnoprawnej.

Projekty ustaw trafiają do Sejmu.
Publiczne wysłuchanie: zgłoszenie chęci udziału zainteresowanych w pracach nad danym projektem ustawy lub rozporządzenia.
Ogłoszenie projektu w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) – Rada Ministrów publikuje projekty ustaw i rozporządzeń.

Obowiązkowy wpis do rejestru udostępnianego w BIP, który prowadzi minister właściwy do spraw administracji publicznej.
Działalność lobbingowa podlega kontroli pełnionej przez odpowiednich kierowników urzędów.
Zawodowi lobbyści mają prawo prowadzić działalność w siedzibie urzędu obsługującego organ władzy publicznej (np. w kancelarii Sejmu, ministerstwie).

Brak Prezydenta w katalogu instytucji prawodawczych, które mają obowiązek otworzyć się na lobbystów.
Konflikt interesów: kontrolą mają zajmować się urzędnicy instytucji, które jednocześnie są podmiotami działalności lobbingowej, co grozi uznaniowością i niejednolitością zasad kontroli.
Obowiązek zapewnienia odpowiednich warunków do prowadzenia działalności lobbingowej przez kierowników urzędów - niejasny zapis.
Możliwość odwołania wysłuchania publicznego ze względu na względy lokalowe (Art. 9 ust. 4) - potencjalne pole do nadużyć i omijania instytucji publicznego wysłuchania. Zapis ten może stać się polem do nadużyć, z tego względu, że daje ministerstwom możliwość omijania instytucji publicznego wysłuchania.

Rozróżnienie między zawodową działalnością lobbingową (zarobkową, na rzecz osób trzecich) a okazjonalnymi formami lobbingu (np. przez organizacje pozarządowe, związki zawodowe, prasę, osoby fizyczne).
Brak dodatkowych obowiązków rejestracyjnych, kontrolnych dla organizacji, które okazjonalnie lobbują.
Brak obowiązku ułatwiania działalności lobbingowej przez kierowników urzędów organizacjom lobbującym okazjonalnie.
Organizacje nie będące zawodowymi lobbystami mogą nie mieć prawa do prowadzenia działalności lobbingowej w siedzibach urzędów i nie mogą liczyć na pomoc.

USTAWA z dnia 7 lipca 2005 r. o działalności lobbingowej w procesie stanowienia prawa (Dz. U. z dnia 6 września 2005 r.)
Marek Zubki, Instytut Spraw Publicznych, „Ustawa o działalności lobbingowej w procesie stanowienia prawa. Uwagi na tle sytuacji organizacji pozarządowych”, Warszawa 2006
Grzegorz Makowski, Instytut Spraw Publicznych, „Czy ustawa o działalności lobbingowej sprzyja organizacjom pozarządowym?”, Warszawa 2005
Puls Biznesu, Puste słowa: ustawa lobbingowa, Gra warta Świeczki, 03.03.05, s. 4
Gazeta Prawna, Luki w przepisach o lobbingu, Magdalena Wojtuch, 13.04.06, s. 19