44-59

E-history wordt gedefinieerd als:
- “discrete media products that package an element, or elements, of the past for consumption on the social Web and which try to leverage the social Web in order to gain visibility” – Jason Steinhauer
Dit omvat de volgende elementen:
- Interactiviteit: gebruikers kunnen deelnemen en inhoud creëren.
- Cognitieve samenwerking: het aanmaken van content en het reageren op bestaande content.
- Coöperative vermenging: het combineren van verschillende soorten inhoud om nieuwe resultaten te creëren (zoals video’s, afbeeldingen, etc.).
Potentieel van E-history:
- Publiekshistorici kunnen interageren met hun publiek via user-centered digital history.
- In de praktijk blijkt dat er relatief weinig participatie is in publiekshistorische projecten.

E-history heeft geen ‘rechte lijn’ of logische volgorde:
- Gebruikers kunnen hyperlinks volgen (bijvoorbeeld Wikipedia).
- Doorklikken naar nieuwe clips op platforms zoals YouTube.
- Hybridisering: interactie tussen online en offline ervaringen (bijvoorbeeld selfiespots in musea).
Dit biedt mogelijkheden voor complexe en individuele narratieven:
- Gebruikers kunnen springen tussen verschillende locaties, gebeurtenissen en objecten.

E-history combineert verschillende media:
- Tekst, afbeeldingen, geluid, video, tijdlijnen, en 3D-inhoud.
Er zijn kwesties rond plagiaat:
- Vervaging van de rol van de auteur en auteursrecht.

Visuele componenten zijn steeds belangrijker geworden in online publieksgeschiedenis sinds de opkomst van Web 2.0.
Vergelijkingen:
- Materiële collecties versus tekstuele academische geschiedbeoefening.

Ruime toegankelijkheid van het internet biedt de mogelijkheid om een divers publiek te bereiken (jongeren, globaal publiek).
De rol van sociale media als nieuw genre binnen de geschiedschrijving.
Vergelijking met ‘monolithisch’ en ‘academisch’ auteurschap.
Vragen over de autoriteit van historische instellingen zoals musea in de online ruimte.

De inhoud en presentatiemethoden moeten actueel worden gehouden om relevant te blijven.

“The Internet does not distinguish between the true and the false, the important and the trivial, the enduring and the ephemeral… Every source appearing on the screen has the same weight and credibility as every other; no authority is ‘privileged’ over any other.” – Gertrude Himmelfarb (1922-2019), 1996

De digitalisering van bronnen en de publieke verspreiding hiervan wordt geprezen als een democratizering van toegang en kennisproductie.
Echter, deze digitale documenten verstoren traditionele systemen van vertrouwen en authenticiteit.
Citaat: Roy Rosenzweig heeft erop gewezen dat het opnieuw implementeren van normen in de digitale omgeving moeilijker is dan het ontwikkelen van langdurige opslagmechanismen.
Bron: Fickers, Andreas. “Towards a New Digital Historicism?” View (Utrecht) 1, no. 1 (2012): 19-.

Er is een overvloed aan private bronnen (audiovisuele content gedeeld via platforms zoals YouTube, MySpace, Facebook, Twitter).
Dit staat in schril contrast met de kwaliteit van overheidsbronnen.
Mike Featherstone spreekt van een ‘new culture of memory’.
Vraagstuk van de kwaliteit van online bronnenkritiek:
- Ontbreken van metadata: wie, type, locatie, doelpubliek, datering, en bedoeling zijn vaak onbekend.
Citaat: “Will abundance bring better or more thoughtful history?” – Roy Rosenzweig.

E-history wordt beschouwd als disruptief voor de (academische) discipline van geschiedenis.
“This proliferation of information about the past online does not equate to a better understanding of history, however.” – Jason Steinhauer, 2022.
Fragmentarische aard van e-history met verschillende kwaliteits- en agenda-indicatoren.
Gebrek aan uniforme ethiek of standaarden dwingt individuen om betekenis te ontlenen aan simplistische of controversele, pseudo-academische en samenlopende bronnen.