polska w onz pt2

Plan Rapackiego – projekt dotyczący stopniowego rozbrojenia konwencjonalnego i utworzenia strefy bezatomowej zaproponowany w 1957 roku przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Adama Rapackiego. Plan Rapackiego wywarł jednak wpływ na działania podejmowane w czasie zimnej wojny w celu podniesienia poziomu bezpieczeństwa międzynarodowego – przyczynił się bowiem do rozwoju myśli teoretycznej w zakresie denuklearyzacji. Przyjęta w nim koncepcja strefy bezatomowej przybrała z czasem wymiar uniwersalny. Plan Rapackiego uważany jest za najbardziej znaną inicjatywę rozbrojeniową polskiej dyplomacji^.

Historia udziału Polski w misjach pokojowych ONZ sięga początków lat 70-tych ubiegłego wieku. Od 1973 r. Polacy służą pod flagą ONZ w najbardziej zapalnych rejonach konfliktów w Afryce, Azji, Europie i na Bliskim Wschodzie.

Polska w latach 2018–2019 sprawowała funkcję niestałego członka Rady Bezpieczeństwa.

Od listopada 2019 r. polski kontyngent liczący około 200 żołnierzy służy w misji UNIFIL w Libanie.

Polska była aktywnym członkiem procesu negocjacyjnego Agendy 2030 i jej 17 celów zrównoważonego rozwoju, obecnie zaś wspiera wysiłki międzynarodowe na rzecz jej skutecznej implementacji. Wśród priorytetów Polski naczelne miejsce zajmuje podkreślenie integralności Agendy 2030 w jej trzech wymiarach – społecznym, gospodarczym i środowiskowym. W pełni podzielamy pogląd, że naczelnym celem Agendy 2030 jest całkowita eliminacja światowego ubóstwa i głodu, szczególnie w państwach najmniej rozwiniętych. Polska jest szczególnie uwrażliwiona na Cel nr 16  odnoszący się do pokojowych i inkluzywnych społeczeństw, dostępu obywateli do organów sprawiedliwości oraz tworzenia efektywnych, odpowiedzialnych i demokratycznych instytucji, opartych na rządach prawa, good governance i równouprawnieniu kobiet, które warunkują osiągniecie zrównoważonego rozwoju.

3-letnie członkostwo w Radzie Gospodarczej i Społecznej (2024-2026) stanowić będzie kontynuację intensywnego zaangażowania w prace ONZ i przyczyni się do dalszego umacniania pozycji Polski na arenie międzynarodowej. Hasłem i myślą przewodnią członkostwa Polski będzie „Solidarny rozwój”.

Polska postrzega gospodarcze i społeczne aspekty działalności ONZ jako kluczowy element wysiłków na rzecz globalnego, zrównoważonego rozwoju, stabilności i pokoju oraz powszechnej ochrony praw człowieka. Obecnie na pierwszy plan w debacie o przyszłości wysuwają się potrzeby krajów rozwijających się, wynikające z dążenia do sprawiedliwego rozwoju. Doświadczenie nieprzerwanego wzrostu gospodarczego wraz z działaniami na rzecz spójności społecznej oraz udana transformacja systemowa i gospodarcza czynią z Polski wiarygodnego partnera dla krajów rozwijających się.

Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) jest agencją wyspecjalizowaną ONZ, której celem jest promowanie pokoju i bezpieczeństwa na świecie poprzez współpracę międzynarodową w dziedzinie kultury, edukacji, nauki oraz formowania społeczeństwa informacyjnego. Tworzy standardy kooperacji poprzez ustanawianie prawa międzynarodowego w wymienionych obszarach oraz mobilizowanie społeczności międzynarodowej do wspólnych działań.

Polska jest członkiem UNESCO od 6 listopada 1946 r. Polskie stanowisko w kwestiach związanych z bieżącymi pracami Organizacji wypracowywane jest w ścisłej współpracy z właściwymi merytorycznie resortami. Rolę łącznika pomiędzy UNESCO, której siedziba znajduje się w Paryżu, a polskimi instytucjami rządowymi pełni Polski Komitet ds. UNESCO – organ opiniodawczo-doradczy Rady Ministrów. W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele ministerstw oraz osoby reprezentujące środowiska naukowe i twórcze.

Polska aktywnie uczestniczy w pracach programów i funduszy systemu NZ, które ustanawiane są głównie dla podejmowania działań na rzecz rozwoju, niesienia pomocy humanitarnej oraz promowania praw człowieka. Wśród nich do najszerzej rozpoznawalnych zaliczamy: Fundusz Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci (UNICEF), Wspólny Program Narodów Zjednoczonych do spraw HIV/AIDS (UNAIDS), Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP), Konferencję NZ ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD), i Biuro Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (UNHCHR).