Kultura i Edukacja w okresie Międzywojennym
Kultura Międzywojenna
Odzyskanie niepodległości wpłynęło pozytywnie na rozwój polskiej sztuki.
Kultura narodowa uwolniła się od ograniczeń narzucanych przez zaborców.
Twórcy nie musieli skupiać się na tematach wolności i suwerenności.
Odejście od kanonów prowadziło do nowych form i środków ekspresji artystycznej.
Wielka Wojna odmieniła gusta, estetykę i potrzeby odbiorców.
Powszechność edukacji, wzrost czytelnictwa, rozwój prasy, kinematografia i radiofonia wpłynęły na zmianę obyczajów i mentalności społeczeństwa.
Działania państwa wspierały rozwój artystyczny.
Mecenat państwowy wpływał na formę i zakres działalności artystycznej.
Położono nacisk na stworzenie ogólnonarodowych kanonów, wzorców i symboli.
W 1928 r. powołano Fundusz Kultury Narodowej.
Fundusz wspierał działalność artystyczną i naukową poprzez stypendia i dotacje.
W 1930 r. otwarto Bibliotekę Narodową w Warszawie.
Jej zadaniem stało się gromadzenie, ochrona oraz rejestracja polskich druków i rękopisów.
Oświata i szkolnictwo wyższe
Upowszechnienie i ujednolicenie edukacji było istotnym osiągnięciem II Rzeczypospolitej.
W lutym 1919 r. wprowadzono obowiązek ukończenia szkoły powszechnej (podstawowej) dla wszystkich dzieci do 14. roku życia.
W 1921 r. blisko dorosłych mieszkańców Polski nie potrafiła czytać ani pisać.
Analfabetyzm spadł do ok. 20\% w pierwszej dekadzie niepodległości dzięki upowszechnieniu oświaty.
Władze rozbudowały sieć szkół powszechnych.
Placówki na Kresach Wschodnich wpływały na podniesienie poziomu cywilizacyjnego i kulturalnego.
Szkoły powszechne przekazywały wartości patriotyczne i uczyły szacunku do państwa, utrwalając tożsamość narodową.
Szkolnictwo średnie dynamicznie się rozwijało.
Na początku lat 20. najpopularniejsze były ośmioletnie gimnazja z programami z czasów zaborów.
W 1932 r. reforma Janusza Jędrzejewicza wprowadziła sześcioletnią szkołę ogólnokształcącą: czteroletnie gimnazjum i dwuletnie liceum.
Polskie szkolnictwo średnie miało wysoki poziom nauczania.
Nauka w gimnazjach i liceach była odpłatna.
Szkoły zawodowe rozwijały umiejętności przydatne na rynku pracy.
Szkoły te dobrze przygotowywały do pracy w przemyśle modernizującej się gospodarki w II RP.
Doskonalono szkolnictwo wyższe.
Funkcjonowały Uniwersytet Jagielloński w Krakowie i Uniwersytet Lwowski (Uniwersytet Jana Kazimierza).
Powstały nowe ośrodki akademickie: Uniwersytet Warszawski oraz Politechnikę Warszawską.
W 1919 r. ustanowiono uniwersytet w Poznaniu i Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie.
W 1918 r. założono Katolicki Uniwersytet Lubelski.
Powstały szkoły profilowe: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, Szkoła Wyższa Gospodarstwa Wiejskiego i Akademia Wychowania Fizycznego im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie.
W 1938 r. działało 38 uczelni wyższych, na których kształciło się ok. 50 tys. studentów.
Rozwój Nauki
Odzyskanie niepodległości korzystnie wpłynęło na polską naukę.
Wielu polskich badaczy powróciło do kraju i działało na rzecz jego odbudowy.
Powstawały samodzielne instytucje badawcze.
Instytut Radowy, założony przez Marię Skłodowską-Curie, pogłębiał wiedzę z dziedziny onkologii.
Swoją działalność rozszerzyły stowarzyszenia założone w czasach zaborów.
Polska Akademia Umiejętności
Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk
Towarzystwo Naukowe w Toruniu
Polskie Towarzystwo Historyczne
Na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie powstała lwowska szkoła matematyczna, za której twórców byli Stefana Banacha i Hugona Steinhausa.
Specjalnością tych uczonych była analiza funkcjonalna, która stała się dyscypliną naukową dzięki pracy doktorskiej autorstwa Stefana Banacha.
Światowe znaczenie zdobyła inna praca uczonego, wydana w 1932 r. Teoria operacji liniowych, a przestrzeń Banacha do dziś jest bazą matematyczną informatyki.
Do pierwszego pokolenia uczniów lwowskiej szkoły matematycznej należał m.in. Stanisław Ulam, współtwórca amerykańskiej bomby termojądrowej.
Dzięki m.in. prof. Steinhausowi działalność szkoły lwowskiej była następnie kontynuowana na Uniwersytecie Warszawskim.
Międzynarodowe uznanie zdobyli filozofowie Roman Ingarden i Kazimierz Tatarkiewicz, autor Historii filozofii.
Ważną rolę odegrał Florian Znaniecki, który pogłębiał badania socjologiczne, zarówno w Polsce, jak i w USA.
W światowych kręgach medycznych poważano prace Ludwika Hirszfelda.
Jego pionierskie badania pozwoliły stworzyć klasyfikację grup krwi.
Literatura i sztuka międzywojenna
Intensywny rozwój wszystkich form twórczości literackiej: poezja, proza i dramat.
Wielu wybitnych pisarzy kontynuowało wcześniejszą działalność.
Władysław Stanisław Reymont, autor Chłopów, otrzymał Nagrodę Nobla w 1924 r.
Stefan Żeromski w Przedwiośniu ukazał dylematy pierwszych lat niepodległości.
Kryzys wartości spowodowany Wielką Wojną oraz rewolucją bolszewicką odcisnął się na twórczości literackiej.
Pisarze rezygnowali z tematów patriotycznych i podejmowali wątki dotyczące spraw ogólnoludzkich i artystycznych.
Wielu twórców skupiało się w grupach literackich.
Skamandryci: Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jan Lechoń, Jarosław Iwaszkiewicz i Kazimierz Wierzyński.
Odrzucili patriotyczny patos, ale komentowali aktualne wydarzenia polityczne.
Awangarda Krakowska, skupiona wokół Juliana Przybosia i Tadeusza Peipera, autora manifestu sztuki awangardowej Miasto, masa, maszyna.
Futuryzm sławił postęp technologiczny i industrializację.
Odrzucali dotychczasowe kanony i sprzeciwiali się regułom ortografii.
Bruno Jasieński i Stanisław Młodożeniec.
Stanisław Ignacy Witkiewicz, Bruno Schulz i Witold Gombrowicz.
Powieść Ferdydurke Gombrowicza krytykowała tradycyjną edukację i wychowanie i stała się wydarzeniem literackim 1938 r.
Literaci komentowali aktualne procesy społeczne i wydarzenia polityczne.
Maria Dąbrowska, Pola Gojawiczyńska, Juliusz Kaden-Bandrowski i Tadeusz Dołęga-Mostowicz.
Tadeusz Dołęga-Mostowicz w Karierze Nikodema Dyzmy krytycznie ukazał zależności towarzysko-polityczne ukształtowane przez sanację.
Rozwinęła się sztuka felietonu i reportażu, reprezentowana przez Tadeusza Boya-Żeleńskiego, Kornela Makuszyńskiego i Melchiora Wańkowicza.
Zainteresowaniem cieszyła się literatura popularna, zwłaszcza powieści sensacyjne, kryminały i romanse.
Kinematografia II Rzeczypospolitej
Produkcja filmowa zaczęła się dynamicznie rozwijać w okresie międzywojennym.
Kino traktowano początkowo jako rozrywkę dla mas.
Szybko rosnące zarobki spowodowały, że angażowało się w nią coraz więcej zdolnych twórców.
W pierwszych latach dominowały melodramaty i komedie.
Z biegiem czasu kinematografia zaczęła produkować coraz ambitniejsze dzieła.
Popularne stały się ekranizacje polskiej literatury (np. Pan Tadeusz z 1928 r.) i obrazy przestawiające przełomowe wydarzenia z historii Polski (np. Rok 1863).
W latach 30. wprowadzono filmy dźwiękowe, a kino zyskało jeszcze większą popularność.
Po przezwyciężeniu skutków Wielkiego Kryzysu wzrosła liczba i jakość polskich produkcji filmowych.
Do najpopularniejszych gwiazd należeli Jadwiga Smosarska, Eugeniusz Bodo, Adolf Dymsza i Hanka Ordonówna.