Untitled
Opona twarda
- Opona twarda jest błoną dwublaszkową.
- Blaszka zewnętrzna - okostna wewnętrznej części czaszki.
- Blaszka wewnętrzna - blaszka oponowa opony twardej.
- Pomiędzy warstwą zewnętrzną a wewnętrzną ciężko zobaczyć granice.
- Przestrzenie potencjalne opony twardej:
- Przestrzeń nadtwardówkowa.
- Przestrzeń podtwardówkowa.
- Opona twarda jest wrażliwa na ból, co oznacza, że posiada własne zaopatrzenie w krew.
- Opona twarda tworzy w strukturach mózgowia ścianki działowe.
- Zapobiega przemieszczaniu się i obijaniu struktur mózgowia.
- Wypustki (przegrody) opony twardej:
- Sierp mózgu.
- Namiot móżdżku.
- Sierp móżdżku.
- Przepona siodła (siodło tureckie).
Opona pajęcza
- Między oponą pajęczą a oponą miękką znajduje się przestrzeń wypełniona płynem mózgowo-rdzeniowym.
- Obszary nagromadzenia znacznych objętości płynu mózgowo-rdzeniowego tworzą zbiorniki podpajęczynówkowe:
- Zbiornik wielki.
- Zbiornik mostu.
- Zbiornik międzykonarowy.
- Zbiornik górny.
- Opona pajęcza okrywa tkankę powierzchownie, ale nie wnika do bruzd.
Opona miękka
- Opona miękka ściśle przylega do całej zewnętrznej powierzchni ośrodkowego układu nerwowego (OUN).
- Każde niewielkie naczynie, które wnika w mózgowie, zabiera ze sobą rękaw przestrzeni okołonaczyniowej.
Płyn mózgowo-rdzeniowy
- Płyn mózgowo-rdzeniowy składem jonowym przypomina osocze krwi.
- Skład płynu mózgowo-rdzeniowego jest dość stabilny w zdrowym organizmie, więc jakiekolwiek zmiany jego składu mają znaczenie diagnostyczne.
- Dzięki obecności płynu mózgowo-rdzeniowego, opony uczestniczą w procesie amortyzowania tkanki.
Mechanizmy wodogłowia
- Wodogłowie: mogą być spowodowane:
- Nadmiernym wytwarzaniem płynu mózgowo-rdzeniowego.
- Upośledzonym wchłanianiem płynu mózgowo-rdzeniowego.
- Utrudnionym krążeniem płynu mózgowo-rdzeniowego.
Wodogłowie normotensyjne (zespół Hakima)
- Występuje, gdy jest prawidłowe ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, ale poszerzają się komory.
- Objawy:
- Zaburzenie chodu.
- Nietrzymanie moczu.
- Zaburzenia funkcji poznawczych.
- Zespół Hakima występuje najczęściej u osób po 60. roku życia.